सुवर्णमध्य

कित्ती सांगू आणि काय काय सांगू असं झालयं मला आज, "आनंद गगनात मावेना..." असं काहीसं. मी कचेरीत होते, माझं नुकतंच दुपारचं जेवण आटोपलं होतं आणि माझ्या केबिन मधे अचानक केक अवतरला. अहाहा च. मोठ्ठा केक चा डब्बा घेऊन माझी एक विद्यार्थिनी आली. माझ्या साठी राखून ठेवलेली एक पेस्ट्री दिली आणि मग त्यामागची कहाणी कथन केली. विद्यावाचस्पती होणाऱ्या सगळ्या जणी एकत्र एका खोलीत असतात, मिळून सगळे सण, वाढदिवस आणि बरेच काही साजरे करतात नेहेमीच. आज त्यातल्याच एकिचा वाढदिवस होता म्हणून पेस्ट्रीज आणल्या होत्या. त्यातल्या एकीवर माझं नाव कोरलं गेलं होतं आपसूक. वाढदिवस होता तिच्या घरी केक कापणं चालत नाही, काही कारणास्तव. त्यामुळे ह्या सगळ्या मैत्रिणींनी तिच्या साठी वैविध्य पेस्ट्रीज आणल्या होत्या. कित्ती सुंदर हा सुवर्णमध्य ना? म्हणजे केक खायचा पण ना कापता, शिवाय भरपूर निरनिराळ्या, वेगवेगळ्या चवी चाखायला मिळतात ते वेगळचं. मला फार भावलं. कोणाकडे मेणबत्ती विझवत नाहीत, तर काहींकडे केक पण चालत नसेल, अंड असलेला किंवा कुठलाही ई. तरी पण त्यातून मार्ग काढून आनंद उपभोगणं सर्वांसोबत हे फार महत्वाचं. आणि हे फक्त केक च्या बाबतीत नाही तर प्रत्येक खाण्याच्या आणि इतर सर्व गोष्टींना लागू आहे. त्यामुळे बदल स्विकारा, अडून राहू नका, बोला, मोकळे व्हा, अढी ठेऊ नकाच कोणा आणि कश्याच बाबतीत, म्हणजे मग सर्वत्र स्वर्गाहून सुंदर भासेल.