स्पर्शाचे जीवनचक्र

अगदी नकळत्या वयात बालपणापासून प्रत्येक मुलं हे आई, वडिल, आजी, आजोबा, मोठी भावंडं आणि इतर घरच्या जवळच्या माणसांच्या अंगाखांद्यावर मनमुराद बागडत असतं. कारण ते त्याच्या हालचालींबद्दल अनभिन्य असतं, संपूर्णपणे. पण तो नकळत झालेला स्पर्श, त्या बाळाचे सतत अंगाखांद्यावर बागडणे सवयीचे होते मोठ्यांच्या, घरच्यांच्या. बहुतांशी मुलांसोबत हळूहळू बदल होतहोतं तरी वरच्या इयत्येत जाई पर्यंत आईच्या अवती भोवती करणं, पदराशी खेळणं ई. आणि अनेक खोड्या सुरु असतातच. मग मोठी शाळा, वैविध्य मित्र, मैत्रिणी, सहचारिणी, त्यांची मुलं अशी ती स्पर्शाची लाईफ सायकल / जीवनचक्र सुरूच राहते, सातत्याने, विविध पद्धतीने, नेहेमीच.   

अनेकदा मी चर्चा ऐकल्या आहेत, बरेसचे चित्रपट पहिले आहेत, वाचलं आहे आणि आता लिहिते देखील आहे एका महत्वाच्या मुद्द्याबद्दल. आणि तो म्हणजे पुनर्विवाह वाढत्या वयातला. खूप ताशेरे ओढलेले दिसतात ह्या सर्व विविध माध्यमातून ह्या नाजूक विषयासंदर्भात. मोठेपणी, एका विशिष्ट टप्प्यावर देखील ते स्पर्श चक्र महत्वाची भुमिका निभावतं कुठल्याही अयोग्य / भलत्या अर्थाशिवाय. ह्या पुढे तुमच्या सानिध्यात / ओळखीत कोणीही मांडलं ह्या विषयासंदर्भात तर गैरसमज नको, कुठलीही भलती चर्चा नको, सल्ले तर नकोतच नको, हवी ती फक्त समजुतदारी. उगाच नाही जगभर "कडल थेरपीस्ट" असतात आणि फार महत्वाचे ठरतात, प्रमुख भुमिका साकारतात. कधीही, कुठेही, केव्हाही आणि कदापी न थांबणारे हे चक्र अविरत चालू राहो हि प्रार्थना.