वय वर्ष असावे ६ फक्त, वर्ग दुसरा. काही कारणास्तव आदल्या दिवशी घरचा अभ्यास राहून गेला होता शिक्षकांनी दिलेला आणि सर्वात महत्वाचं म्हणजे तो दुसऱ्या दिवशी शाळेच्या बस थांब्यावर आल्यावर आठवला. मग काय सोप्पं आहे. बाबांनी घरापासून ते बस थांब्यापर्यंत अनायस्या चारचाकी आणली होती. बाबांनी चारचाकीतली ड्राईव्हर / गाडी-वाहनांची खुर्ची जमेल तेवढी पुढे सरकवली. त्यामुळे बसायला जागा झाली पुढच्या आणि मागच्या सीटच्या मधे. मग हे महाराज तेथे स्थानापन्न झाले. मागची चारचाकीची सीट म्हणजे जणू त्यांचं टेबल झालं आणि अश्या पद्धतीने वेगळ्या धाटणीतल्या टेबल-खुर्ची वर बसून लिखाण सुरु झालं. त्या पुढे काय झालं हे मला माहित नाही कारण माझा आजचा खास दिवस अश्या उत्कृष्ट पद्धतीने सुरु झाला. मला तो इतका भावाला कि ज्याचं नाव ते. धन्य ते टेबल आणि आसन, त्या पेक्षा धन्य ते वडिल, शांततेत आणि पट्टाकिनी खूप उत्तम सोय करून दिली, आणि त्या पिटुकल्याने देखील असलेल्या अनोख्या टेबल खुर्चीचा उत्कृष्ट वापर करून न-कुरकुरता लिखाण केलं हे झकास. मला खरंच नव्याने समजलं कि खुर्ची हि पण गरज पडल्यास टेबल होऊ शकते ते देखील कार मधली, क्या बात है? ते अनोखे वडिल कुठल्या क्षेत्रात काम करतात ते ह्या सर्व आनंद उपभोगण्यात विचारायचं राहूनच गेलं, उद्या बघते गाठ पडली तर त्यांची.
"खुर्चीचे टेबल काय ते झाले,
मला नव्याने बरेच काही शिकवून गेले".
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा