माझ्या कचेरीच्या इमारतीचे ७ मजले आहेत. माझा संगणक विभाग चौथ्या मजल्यावर आहे. आम्ही गेले काही महिने ह्या नवीन बांधलेल्या मजल्यावर आलोत. त्या वेळेपासून मी लिफ्टने जा-ये करते चौथ्या मजल्यावर. इतके महिने सातत्याने लिफ्ट वापरली पण माझ्या एक गोष्ट ध्यानात आली नाही. अगदी पिटुकली आहे ती गोष्ट पण माझ्या साठी महत्वाची अशी. बरीच कामं असतात दिवसभर, खूप गोष्टी ध्यानात ठेवाव्याच लागतात कितीही तंत्रज्ञानाचा वापर वाढला असला तरी. एवढा छोटासा माझा मेंदू, काय काय म्हणून ध्यानात ठेवणार ना, कित्ती पटीने लक्षात ठेवण्या सारख्या गोष्टी वाढल्या आहेत, अमर्यादित जश्या. आता त्यालाच माझी प्रचंड काळजी, आणि नेहेमीच हो, फक्त आताच नाही. अजून एक माहिती लक्षात ठेवायला नको म्हणून "त्याने" एक पिटुकला तरणोपाय शोधला, केवळ माझ्यासाठी. म्हणजे मी कित्ती महत्वाची आहे त्याच्या करता, त्याच्या इतक्या करोडो भक्तांमधून हे पुन्हा एकदा निश्चित झालं आणि मी पुन्हा एकदा निश्चिन्त झाले. माझा फ्लॅट चवथ्या मजल्यावर आहे आणि योगायोगाने आमचा विभाग देखील त्याच आकड्याच्या मजल्यावर. म्हणजे दोन ठिकाणी दररोज ये-जा करतांना कणभर पण जास्तीची माहिती लक्षात ठेवायला नको, त्यामुळे चुकामुक नको जर घडलीच तर आणि त्यामुळे वेळ दवडायला नको ई. अहाहा च. कित्ती झकास ना? क्या बात है? ४ / ५ / ६ ह्या मजल्यांवर देखील माझं ऑफिस / माझी बसायची जागा देता आली असती, पण नाही झालं तसं. बाकीच्यांचं मला ठाऊक नाही पण मला तर हि गोष्ट / काळजी फारच भावली. अप्रत्यक्ष रित्या एक वेगळी ऊर्जा मिळते जेव्हा माझ्या साठी कोणी तरी काही तरी मोठ्या प्रमाणात करतात. त्यातली हि एक खास. वेगवेगळे मजले असते तर लक्षात ठेवावं लागलं असतं किंवा ठेवलं गेलं असतं काही दिवसांनी पण ती वेळच येऊ दिली नाही माझ्या बाबतीत त्याने. मानावे तेवढे आभार अपुरेच "त्याचे". अशीच कृपादृष्टी कायम राहू दे हि प्रार्थना.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा