मी मागे एकदा लिहिल्या प्रमाणे मला लहानपणीपासून गोलगोल फिरणाऱ्या खुर्च्यांचं प्रचंड आकर्षण आहे, अजून देखील. मज्जा येते, एक वेगळं अनुभवायला मिळतं काहीतरी शब्दांच्या पल्याड असं, आनंद मिळतो ई. सध्याच्या खूप साऱ्या खुर्च्या जेव्हा मी बघते आणि वापरल्या जातात तेव्हा अनुभवते त्यावेळी अजूनच प्रचंड वेगळं वाटतं. ती माझ्या दृष्टीने एक निश्चितच "सांगीतिक पर्वणी" असते जणू. हालत्या खुर्चीचे अनेक भाग किंबहुना प्रत्येक भागच हालत असतो, चाकं, बूड, टेकण्याची कलणारी उशी किंवा मागचा टेकायचा भाग ई. सर्वच. प्रत्येकजण प्रत्येक क्षणी कुठलीतरी भलती हालचाल करतो, कोणी मागे टेकतो, कोणी फिरतो, कोणी वळतो, कोणी पुढे-मागे होतो ई. आणि ह्या सगळ्यांमुळे वैविध्य साग्र संगीत तय्यार होते. खुर्च्या नवीन असोत नाही तर जुन्या, सुरांची कमतरता नाहीच, वेगवेगळ्या धून वाजत राहतातच. मी साध्या बाकड्यांवर, मेज वर, किंवा साध्या खुर्च्यांवर बसून अभ्यास केल्यामुळे असेल कदाचित मला हे असलं संगीत जरा कमी भावतं, कधी कधी तर नकोसं वाटतं, आणि ज्वलंत प्रश्न उभा ठाकतो तो असा कि ह्या सगळ्या आवाजांचा इतरांना काहीच त्रास होत नसेल? वर्ग किंवा लॅब सुरु असतांना इतकं सातत्याने हलायची गरज असते? का पण? सातत्याने हालता येतं हा खुर्चीचा गुणधर्म आहे, त्यामुळे बसणाऱ्याची कामे सुकर होतात हा उद्देष आहे फक्त. सततचे हलणे म्हणजे अस्थिरता असा माझा समज आहे. तरी देखील का हे दाखवायला आवडतं लोकांना कि मी अस्थिर आहे, मला स्तब्ध बसणं अशक्य आहे, किंवा मी हल्ल्यामुळे कदाचित दुसऱ्यांना त्याचा त्रास किंवा अडथळा येऊ शकतो, शांतता भंग होऊ शकते ई. स्थिरता येण्यासाठी, लक्ष केंद्रित करण्यासाठी किंवा उत्साह टिकून प्रचंड काम होण्यासाठी काही तरी दणकट करायलाच हवं, अगदी थोडेसे ध्यान, श्वासाचे व्यायाम, मनन चिंतन वाचन, खेळ, आवड जोपासणं, कामाविषयी कुतूहल आणि उत्साह, काहीतरी भव्य दिव्य करून दाखवण्याची धडपड / जिद्द / आग ई. मग खुर्ची कुठलीही असो ती ना उगाचच हलणार / डोलणार / संगीत ऐकणार. चला तर मग सगळे लागू या कामाला आणि दाखवून देऊ या स्वतःला आणि जगाला.
अभियांत्रिकी विद्यार्थ्यांना एक विनंती, जमल्यास फिरत्या खुर्च्या आवाज करणार नाहीत ह्याचा तरणोपाय शोधून काढा आणि अमलात आणा पटकीनी.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा