वैज्ञानिक दृष्टिकोनाने आणि माझ्या मते आपण सर्वजण एकमेकांशी संवाद साधू शकतो प्रत्यक्ष एकमेकांसमोर किंवा तंत्रज्ञानाचे साधन वापरून ते केवळ हवा ह्या माध्यमामुळे. संवाद फक्त सजीव व्यक्ती साधू शकतात, सजीव राहण्याकरता जीव असावा लागतो, म्हणजेच श्वाशोश्वास सुरु असावा लागतो आणि त्या करता देखील हवा, वारा च लागतो. तो काही अंश देखील बंद पडूच शकत नाही. हे झाले अगदी बेसिक. त्यानंतर क्रमाने अनेक गोष्टी येतात ज्या हवेशिवाय अशक्यच आहेत, चालणे, धावणे, गाडी / चारचाकी / सायकल / बस ई. चालवणे. हि यादी खूप मोठी आहे आणि हे सर्वश्रुत आहेच.
ह्या विश्वात प्रत्येकजण हवेत नकळत काही ना काही मिसळत असतोच, सुगंध, दुर्गंध, वास, सुवास... काही नैसर्गिक असतात तर काही अनैसर्गिक.
ह्या व्यतिरिक्त मानवनिर्मित कचरा, त्या कचऱ्याला गरज म्हणून किंवा दिलेले काम म्हणून पेटवणारा माणूस, महानगरपालिकेचे कर्मचारी ई. मुळे हवेत मिसळणारे घटक, अगदी घरोघरी होणाऱ्या स्वयंपाकाचा सुवास, देवळांमधे किंवा इतर धार्मिक ठिकाणी होणारे होम-हवन आणि त्या धुराचा हवेशी येणारा संपर्क, प्रदूषण, कारखान्यांमुळे हवेत मिसळणारे धूर, वर्षभर उडणारे फटाके, आणि अश्या इतर अनेक कारणांमुळे हवेवर चारही बाजूनी, आठही दिशांनी, अहोरात्र सातत्याने भडिमार होतंच असतो. पण तितक्याच ताकदीने किंबहुना कणभर जास्त प्रकर्षाने हवा स्वतःला शुद्ध करण्याचा, ठेवण्याचा अविरत प्रयत्न करत असतेच, न थकता, न थांबता. जे भल्या पहाटे किंवा सकाळी कामाला, व्यायामाला किंवा चालायला बाहेर पडतात त्यांना नक्की विचारा हवा अगदी दररोज कित्ती शुद्ध असते ते. अर्थात हा देखील एक वैज्ञानिक आणि नैसर्गिक चमत्कारच आहे. पण तरी देखील आहे हे महत्वाचं नाही का? आणि हा सगळा आटापिटा फक्त सजीवांसाठीच, म्हणजे दुसऱ्यांसाठी.
अगदी तसेच प्रत्येकाला चारही बाजूनी, आठही दिशांनी जरी शाब्दिक किंवा मानसिक भडीमार होत असला तरी एक क्षणभर डोळे मिटा, हवेचा स्पर्श अनुभवा, आपोआप हवेच महत्व देखील येईल लक्षात आणि सगळे मळभ दूर जातील नकळत. असं करत राहिलात तर काही म्हणजे काही कचरा साठणार नाहीच आणि तुम्ही अगदी पक्षांसारखे उंच विहार कराल जमिनीवर राहून देखील.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा