पुण्यातल्या सोमेश्वरवाडी ह्या भागात माझं वास्तव्य आहे. ह्या भागाला सोमेश्वरवाडी संबोधलं जातं कारण ह्या परिसरात श्री. सोमेश्वरांचं मंदिर आहे, पुरातन असं. त्या मंदिराची एक प्रथा आहे. मी ह्याची साक्षीदार आहे २००५ पासून, तब्बल १८ वर्ष झाली. दररोज न चुकता सकाळी आणि संध्याकाळी ८ वाजता मोठ्या आवाजात ध्वनियंत्रणा लावून आरती केली जाते, ऐकवली जाते. सुंदर उपक्रम आहे, त्यामुळे आजूबाजूच्या सगळ्याच रहिवासांच्या कानावर आरती पडते आणि ती स्पंदने, कंपने, त्या उत्कृष्ट लहरी अनुभवता येतात आपसूक, काहीही न करता, घरी बसून. इतक्यातच मी ते प्रकर्षाने अनुभवायला सुरवात केली. सगळं प्रकर्षाने जाणवायला लागलं, त्या लहरींचे साक्षीदार होता आलं. नाहीतर आधी सकाळची आरती तर कधीच ऐकू यायची नाही कारण बरोबर ८ वाजता किंवा त्या आधीच मी कचेरीत प्रवेश केलेला असायचा. आणि रात्री ८ वाजता कचेरीतुन आल्यावरची रेंगाळलेली कामे, स्वयंपाक किंवा अभ्यास ई. मध्ये तितकसं लक्ष कधीच गेलं नाही आणि त्यामुळे मी त्या स्वानुभवांना मुकले, त्याची प्रचिती घेता आलीच नाही. त्याचं महत्व कधीच पटलं नाही. पण आज तो फरक जाणवतो आहे. मला एक प्रश्न विचारतात आताशा "मग आता काय? काय करता फावल्या वेळात? निवृत्ती नंतर काय?" माझी एक मोठी यादी तय्यार आहेत ज्यात दररोज निर्माण होणाऱ्या ह्या लहरींमधे अक्षरशः नहाणं अग्रगणी आहे. कधी कधी तर मी प्रत्यक्ष अनुभव घेण्यास मंदिरात पण पोचते. अहाहा च. "काय वर्णू तव गूण अल्पमती नारायण".
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा