एक सौंज्ञा कानावर पडायची नेहेमीच "लग्न झाल्यावर मानवलंय", "बाळंतपण मानवलंय", "सासर मानवलंय" ई. मानवलंय म्हणजे जे सर्वश्रुत आहे तेच, वजन वाढलंय, तेज आलंय, आनंदी आनंद आहे चोहीकडे, सगळे खास काळजी घेत आहेत असे बरेच काही. आपलं शरीर म्हणजे प्रचंड हुशार, ताबडतोब व्यक्त होतंच. थोडसं काही चांगलंचुंगलं तोंडात टाकायला मिळालं कि, चार चांगले स्वर कानावर पडले कि, उत्कृष्ट नाही तर आनंदाचे शब्द ऐकायला आले कि, बास. कांती चकाकायला काय लागते, उगाच हसू काय येत, चार घास जास्त काय जातात आणि परिणामी होत्याचं नव्हतं होत, गुटगुटीत दिसणं. वजन काटा नंतर दर्शवतो आधी कपडे बोलायला लागतात. आज हा विषय अतिशय महत्वाचा ठरला माझ्या साठी कारण सध्या मला देखील मानवलंय काही तरी. छे छे, वर दर्शविल्या सारखं काहीच नाही, वेगळ्या धाटणीतलं काही तरी, वेगळ्या पठडीतलं असं. माझ्या बाबतीत घडलंय मग वेगळं असणारच नाही का? तर सध्या मला माझं निवृत्त होणं मानवलंय, खूपच, इतकं कि ज्याचं नाव ते. मस्त गोलमटोल. का सांगू? अहो काही तरी काम हवं का नक्को. आता हे वाढीव प्रकरण कमी करणं हे घरबसल्या मोठं काम.
चला तर मग, लागते कामाला. "चल रे भोपळ्या टुणूक टुणूक ची उलटी नवखी बाजू".
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा