मी मराठी शाळेत शिकलेली असल्यामुळे त्या भाषेवर आणि म्हणींवर माझं भलतंच प्रेम आहे. इतकं कि येता-जाता मला त्या म्हणी आठवतात आणि चपराक बसतात / उपयोगी ठरतात. मला आणि ऐकणाऱ्यांना देखील त्या म्हणींचा नवा प्रयोग समजतो / उमगतो.
काही वर्षांपूर्वी माझी एक दररोजची सवय होती. कचेरीत जातांना देवळात काही क्षण घालवायचेच. नमस्कार करत शतशः धन्यवाद द्यायचे आणि मार्गस्थ व्हायचं. ह्या माझ्या रोजनिशीत एक गोड जोडपं माझ्या सोबतीला होतं. ते तेव्हा जवळपास नव्वदीच्या पुढचे होते. एकमेकांकडे बघून फक्त स्मितहास्य होत असे आधी मग आम्ही थोडेसे बोलायला लागलो. अर्थात मी पळत असायचे, कचेरीची बस गाठायची असायची त्यामुळे जास्त गप्पा होत नसतं. तरी देखील ते मला एका वाक्यात थोडक्यात खूप काही सांगून जायचे. एकदा म्हणतात कसे, "आपली भाकरी स्वतः कमावायलाच हवी", तुम्ही नोकरी करता ते योग्य आहे, अभिमान आहे, ई.
जवळपास १९९५ पासून ते २०२३ पर्यंत वैविध्य पदांवर काम करता आले, मुलांना लहानपणापासून एकटं ठेवून मी पळत राहिले आणि आत्ता स्वेच्छा सेवा निवृत्ती घेतल्यावर ह्या म्हणींचा खरा अर्थ उमगला. "देअर इज नो फ्री लंच" अर्थात "जगात कुठलीही गोष्ट फुकट मिळत नाही".
सध्या मी घरी असल्यामुळे बहुतांशी दररोजच माझी भाकरी मी जेवायच्या वेळी स्वतः गरम गरम करून घेते आणि फस्त करते. सबवे नावाचे एक जगप्रसिद्ध रेस्टॉरंट आहे, फूड चेन म्हणा तर. त्यांचे एक ब्रीद वाक्य आहे. "आम्ही आमचा ताजा ब्रेड स्वतः तय्यार करतो". ह्या सगळ्या म्हणींचा अर्थ माझ्या दृष्टीने एकच आहे. स्वाभिमानाने जगा, समाधानी राहा, हवे तेवढे पैसे कमवण्याची ताकद "तो" देतोच, आणि लाभलेल्या शक्तीने स्वतःसाठी घरचे साफ, स्वच्छ, ताजे, जमल्यास करून खा, दररोज / नियमित.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा