माझ्या लहानपणी "जागतिक मातृ दिन" नव्हता असं म्हणायला हरकत नाही, म्हणजे तो आज सारखा फार च मोठ्या प्रमाणात जगभर खास साजरा केला जायचा नाही. असा काही दिवस असतो हे खिजगणतीत नव्हतं. आता सर्वोश्रुत झालाय कारण कदाचित जाहिराती. प्रत्येक जण ह्या दिवसाची महती सांगतो, मानतो आणि साजरा करतो. त्या वेळी सर्व शिक्षकांनी, शिक्षकेतर गुरुजनांनी एका वाक्य सांगितलेलं मला आठवतं कि प्रत्येक वेळी परमेश्वर सगळ्या भक्तांकडे एकावेळी पोचू शकत नाही त्यामुळे त्याने आई ची निर्मिती केली. आईच्या स्वरूपात जणू काही "तो" मार्गदर्शन करतो, नेहेमीच.
अगदी तसेच, घराबाहेर माझ्या मते शिक्षक किंवा गुरुजन असतात, जे मार्ग दाखवतात, पदोपदी, सातत्याने. गुरु कुठल्याही स्वरूपात पुढे येतात, आपल्या सोबती सतत असतातच, फक्त लक्ष देऊन बघायला हवं, ते मदतीसाठी च असतात. आदरणीय श्री दत्तात्रय ह्यांनी अगदी मुंगीला सुद्धा गुरु केलं होतं त्यांचं, कारण तिच्या कडून सुद्धा खूप शिकण्यासारखं आहेच. आजूबाजूला असलेले प्रत्येक सजीव आणि निर्जीव घटक आपल्याल्याला सातत्याने खूप काही देऊन जातात, शिकवून जातात, ते आत्मसात करा, करत जा, जेवढं हवं तेवढं, आणि मार्गस्थ व्हा. माझ्या साठी तर लिंक्ड-इन हा प्लॅटफॉर्म पण फार मोठ्या गुरूसारखा आहे. त्याला कसं समजतं कोणास ठाऊक, पण माझ्या वेळेनुसार तो मला मार्गदर्शक ठरतोय.
माझ्या हातून जे पेरलं जातंय ते देखील काही कारणास्तव असणार नक्कीच. त्यात मी न पडलेलं बरं. मला मिळालेल्या भूमिका म्हणजे एका शिक्षक, लेखणीकार, सूक्ष्म स्तरावरची संशोधक, वाहनचालक ई. फक्त एक व्हाया मीडिया. मी कोण होते हो लिहिणारी? शब्द सुचवणारा तो, हाताची बोटे चालवणारा तो, संगणक कसे वापरायचे हे वेळोवेळी लक्षात आणून देणारा तो, संपूर्ण वायरिंग घडवणारा आणि उपयोगात आणणारा तोच. माझ्या मार्फत काही गोष्टी घडताहेत एवढंच. सध्या एक नवीन भूमिका साकारते आहे ती म्हणजे संशोधन पत्र किंवा गोष्ट कशी उभी करायची ह्याच्या क्लुप्त्या सांगण्याचं. हे कार्य व्यवस्थित पार पडो, ताकद मिळो हि प्रार्थना.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा