तो रवाना झाला

सरते शेवटी तो निघाला, नेहेमीकरता आणि मागे वळून वळून बघत, आणि त्याला खूप म्हणजे खूप वाईट वाटलं. इतक्या वर्षाची साथ, जीवस्य कंठश्च मैत्री, एकमेकांची झालेली सवय आणि अर्थात त्याने खूप दिले मला, त्याला देखील उत्तरात समाधान मिळाले असेल ते देखील भरपूर, न मोजता येणारे असे. प्रत्येक वेळी प्रटेक्सोबत त्याला परिणाम, फळ मिळेलच असे नाही. कधी कधी तो निरुत्तर देखील होतो कोणा कोणाच्या बाबतीत. पण माझ्या सोबत मात्र त्याला उत्कृष्ट इष्टफल साधले. "आनंदी आनंद गाडे जिकडे तिकडे चोहीकडे" असे सगळे आलबेल सुरु होते, तब्बेत सांभाळी जात होती त्याच्या मुळे माझी. ह्या सर्वांचा परिणाम म्हणजे त्याला मला सोडून जातांना झालेले दुःख. ते इतके सहज कळत होते. त्याने सर्वतोपरी प्रयत्न केले, कधी रागावून बसला, कधी रुसला, कधी जास्त त्रास देऊन बघितला, आणि कधी दूर जाऊन बघितलं देखील तात्पुरतं, पण लागलीच पुन्हा परत फिरला देखील. कधी फारच लवकर लवकर भेटीस आला, कधी म्हणजे कधी उशीर केला नाही, अधीर असल्यासारखा. कित्ती म्हणजे कित्ती मिस करावं मला, काय हे?. शोभतं का? आधी मी पण प्रत्युत्तर म्हणून मी पण रागावले, चिडले, बडबड केली, शिव्या दिल्या, सातत्याने त्याची तक्रार केली सर्वांकडे, औषधे घेऊन त्याला हुसकावून लावण्याचा अथक प्रयत्न केला, त्याला झालेले दुःख कमी करण्याचा प्रयत्न केला हे माहित असून देखील कि तो जायचा तेव्हा जाणारच, ते कोणालाही चुकले नाहीच. हे त्याला, मला, औषध देणाऱ्यांना, गाऱ्हाणे ऐकणाऱ्यांना सर्वांना ठाऊक होते, पण तरी सर्वार्थाने हे माझे आणि त्याचे विचलित अवस्थेत काही बाही सुरूच राहिले. आम्ही दोघे इतके एकमेकांच्या प्रेमात होतो, आंधळे झाले होतो कि आम्ही हे देखील विसरलो कि आमच्या वर पण कोणी तरी आहे, जे हे सरते शेवटी निर्णय घेणार आहेत. आणि तस्सेच झाले. त्याची रवानगी झाली. खूप हलकं फुलकं मला झाल्यासारखं वाटतंय आणि शिवाय त्याला मिस पण करणार ह्याची खात्री आहे. तो होता तेव्हा तब्बेतीची अजिबात फिकर नव्हती आता वेगळी काळजी सुरु झाली आहे. पण असे होणारच होते. आता तो कोणाच्या दुसरीच्या प्रेमात पडणार ह्याच अपार दुःख आहेच मला. काहीच मार्ग नाही. हि पण स्थिती मी अत्यानंदाने आणि परमानंदाने मी क्षणोक्षणी राहायचं ठरवलं आहे, त्याच्या सुखद आठवणीत. माझे पाय बंद पडले असतांना ६ महिने वाट बघत राहिला बिच्चारा आणि मग पुन्हा जोमाने परत आला आणि त्याच्या सगळ्या कृतीतून दाखवून देत होता कि त्याने मला कित्ती मिस केलं ते. असा हा माझा परम प्रिय सखा, सातवीपासून माझ्या सोबत होता.