चित्रपटात किंवा कुठलाही अभिनय करणं आजकाल फार आव्हानात्मक झाले आहे कारण त्या भूमिके व्यतिरिक्त नाच, गाणे, मारामारी, विविध गाड्या चालवणे, एकदमच सुधृढ दिसणे आणि असे बरेच पेहेलूवर कामं करावे लागते आणि त्यात निपुण असावे लागते, तरच त्या व्यक्तीची चलती राहते, किंबहुना राहण्याची संभावना असते.
अगदी तसेच व्यापार करणे ह्या जमान्यात म्हणजे अतिशय जोखमीचे कामं आहे. पैसे, गुंतवणूक, ग्राहक, नाविन्यता, उपयुक्तता, गुणवत्ता, किंमत आणि बाजारात टिकून राहण्याची खुबी अत्यावश्यक आहे. हे सगळं तर ज्यांच्या रक्तात व्यापार आहे ते करतातच. पण आताशा "शार्क टॅंक" नावाचा एक खेळ किंवा कार्यक्रम दाखवला जातो टीव्ही वर ज्यात वैविध्य अतिरथी महारथी विराजमान असतात. त्यांना काही मिनिटात व्यापार समजावून सांगायचं असतो. त्यांना पटेल / रुचेल आणि ते गुंतवणूक करायला तय्यार होतील अश्या पद्धतीने. पीच म्हणजे नाटुकली करून दाखवायची असते साभिनय. चापरख शब्द, काही म्हणी, शब्द फेक, सुरवात मध्य आणि शेवट अशी पकड, भाषेवर प्रभुत्व, दिसण्याकडे लक्ष, आणि हे सगळं व्यापार संबंधी फक्त, चटदिशी गळी उतरवायचं. हे करते वेळी किंवा आधी जे पुढे बसलेले असतात त्याचा अभ्यास करून यायचा म्हणजे कोणाला काय आवडेल, किंवा आवडतं हे आधीच ठाऊक असेल तर त्या पद्धतीने चौकार / षटकार आयोजता येतात. बाप रे. फक्त व्यवहार माहित असून फायदा नाही तर खूप काही जाणून घेऊन मग खेळ मांडावा लागतो. सतर्क, जागृत, दक्ष राहून प्रत्येक निष्णाताने विचारलेल्या प्रश्नाला उत्तरे द्यावी लागतात. हे सगळं करून जर पदरात काही पडलं तर तेथून मग खरा मोठा खेळ सुरु होतो. त्यात मग एवढे मोठे व्यक्तिमत्व सामील झाल्यामुळे मग त्यांच्या पैश्यांचा हिशोब ठेवणे, त्यांनी सांगितल्याप्रमाणे पाऊले उचलणे, वेगळ्या पद्धतीने आपल्याच उभारलेल्या व्यापाराला दिशा देणे आणि बरेच काही. हे लिहितांना पण मी दमले. कृती करते वेळी काय होत असेल. जावे त्याच्या वंशा तेव्हा कळे. दुरून डोंगर साजरे. प्रत्येक जणांचे कष्ट महत्वाचे, छोटेखानी असोत नाहीतर मोठ्या प्रमाणावर. प्रत्येकाला आदर दिलाच पाहिजे. प्रत्येकाच्या डोक्यावरचे आभाळ अगदी वेगळेच आहे, असते.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा