मी काही आधुनिक संत आणि त्याच्या संस्था असं सांगतांना ऐकले आहे कि बाहेरचे खाणे संपूर्णपणे टाळावे. अर्थात त्यांचे अनेक नियम आहेत, हा त्या पैकी एक. मी अगदी मनःपूर्वक हे मान्य करते कारण कोणी सांगण्याची वाट न बघता मी हे बहुतांशी पाळतेच माझ्या पुरते, बाकीच्यांना वेठीस न धरता. पण माझा आग्रह नसतो. गरज पडल्यास, प्रवासात किंवा बाहेर गेल्यावर मग थोडेसे आपले नियम बाजूला ठेवावेच लागतात. भूक लागली आणि मी जर घराबाहेर असेल, बरोबर असलेले खाद्य पदार्थ संपले तर मग बाहेरचे घेऊन भूक शमवावीच लागते. त्या वेळी अजून काही गडबड होण्यापेक्षा काही तरी हलके फुलके खाऊन घेतलेले बरे. अर्थात ह्या आधुनिक संतांचे असे म्हणणे आहे ह्या नियमामागे कि तो स्वयंपाकी, किंवा वाढपी आजारी असेल, त्याला भूक लागली असेल तर तो इच्छेचा मसाला पदार्थात डोळ्यांमार्फत सामील होतो आणि त्याचा सेवन करणाऱ्याला त्रास होतोच. मी मागे एकदा लिहिल्याप्रमाणे मिठाईच्या दुकानात पण मग हे लागू आहेच. आज मला अजून एक बाजू लक्षात आली. नवीन आणि आकर्षित रचलेली कोरी चारचाकी, दुचाकी, एखाद्याचे सुबक सुंदर बैठे घर, साडी, दागिने, एखाद्याची शरीरयष्टी, केशरचना, अंगकाठी, व्यापार, दुकान, भरभराट, लाभ, आणि असे अनेक पैलू आहेत ज्याला पण दृष्ट लागू शकतेच. शेवटी नजरेचा खेळ आहे तो. कोणाला कधी काय सुंदर दिसेल किंवा खुपेल हे सांगता येत नाहीच. एवढाच कशाला शेतीतले पीक, फळांनी लगडलेली बाग, मोहोरांनी भाहरलेली आमराई, फुलांची रंगरंगोटी, एखाद्याच्या हातातील कला, काहीही म्हणजे काहीही ना दृष्ट लागू शकतेच. मला हे असं का मिळाले नाही हा सहज मनात उद्भवणारा प्रश्न आहेच. खूप मोठ्या पातळीवर असलेला साधक (एखादाच) असं काही मनात आणणार नाही, किंवा त्यांच्या मनात असं येणार पण नाही, कौतुकाने डोळे भरून येतील. पण अशी पातळी गाठणे प्रत्येकाला अशक्यच. जसं बाहेर खाणे आपण सहज टाळू शकतो पण बाकी नाहीच. त्यामुळे "एक मस्तक आणि दोन हस्तक" अगदी सातत्याने जोडा, नतमस्तक व्हा, लाभलेल्या प्रत्येक क्षणासाठी, वस्तू साठी आणि बाकी सर्वांसाठी आणि जास्त विचार न करता, दुसऱ्याला न दुखावता, कोणाचे नुकसान न करता मार्गक्रमण करत राहा. बिनधास्त जागा आणि जगू द्या.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा