हि एक हिंदी भाषेतली म्हण आहे कि सगळे विश्व तुम्हाला मदत करायला हजर होते अनेकदा, जेव्हा जेव्हा गरज आहे तेव्हा किंवा अगदी सहज पणे जेणेकरून कोणाचीच गरज पडणार नाहीच. वातावरण निर्मिती इतकी जगावेगळी असेल, अनपेक्षित असेल कि कदापि कोणावर अवलंबून राहावे लागणार नाहीच. स्वयंसिद्ध होण्याचा अप्रतिम उपाय जो खूप काळ टिकतो, तुमच्या स्मृतीत राहतो, अगदी ताजा तवाना असा.
काही दिवसांपासून मोगरा आल्यासारखा बहराला आहे, जेथे तिथे, सर्वत्र. माझ्या बाल्कनीत आहे, माझ्या वर, खाली, आजू आणि बाजूला देखील. जगावेगळा सुगंध घेऊन तो नटाला आहे. कुठलेही कुंजूशी न करता तो तो सुगंध वाटतोय सर्वांना आणि सर्वदूर. सर्वदूर नेण्यास मंद वारा त्याला साथ देतोय. हवा / वारा ज्याच्या अदृश्य भव्य दिव्य शक्ती पुढे मी निःशब्द होते, नतमस्तक होते तो ह्या सुगंधाला सातत्याने माझ्या पर्यंत पोचवतो आहे, आपणहून, न सांगता. आमच्या घराला भल्यामोठ्या खिडक्या आहेत, प्रत्येक खोलीत, सर्वत्र, भरपूर अश्या. त्यामुळे मी कुठेही गेली तरी सुगंध हजर. वर्षातून एकदा तो अनुभवायला मिळतो आणि काही दिवस फक्त. त्यामुळे मी तो मनाच्या गाभाऱ्यात सांभाळून ठेवण्याचा प्रयन्त करते आहे. माझा सकाळचा अबोल गजर आहे तो. चौफेर नृत्य करतोय जसा, असा तो सुगंध माझ्या आधी पोचतो त्या ठिकाणी आणि रोमांचित करून सोडतो. कुठलाही भलता, वेगळा, निरूपयोगी, त्रासदायक ई. विचार मला स्पर्श करण्याआधी. कित्ती करावं कोणी माझ्या साठी आणि का? कित्ती म्हणजे कित्ती शिकण्या सारखं आहे ह्या जोडगोळी (हवेच्या स्पर्शामुळे किंवा स्पर्शाने मोहून वाहिलेली हवेमुळे) कडून, देवा. ह्याची परतफेड होणार का माझ्या हातून? इवलेसे रोप लवियले द्वारी, तयाचा वेलू गेला गगनावरी, मोगरा फुलाला...
मोगऱ्याला तोड नाहीच. त्या नंतर "तो" माझ्या साठी मुक्तहस्ताने मातीचा सुगंध पसरवतो, मग येतो जाईचा आणि इतर मनमोहक दरवळ, मृदगंध, आमोद, परिमल... ह्यांची श्रुंखला सातत्याने मला "पुढचे पाऊल" टाकायला लावतेच.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा