मला गेली अनेक वर्षे विविध सायकलींबद्दल ठाऊक आहे. अर्थात साध्या, गिअर नसलेल्या अश्या. सायकल अगदी माझ्या वडिलांची भली मोठी, काळी, मग माझी आली छोटी तीनचाकी, मग दुचाकी, त्या नंतर अनेक. रस्त्यावर वाऱ्याशी गप्पा मारत फेरफटका मारणे म्हणजे मोठ्ठी गम्मत. त्या सोबत आईची, माझी कामे होत असतं. अमेरिकेला गेल्यावर अजून एका प्रकारच्या सायकलीशी माझी गट्टी झाली, ती चारभिंतींच्या आत चालवायची म्हणजे चाकांचा एवढा संबंध नसतोच, माझ्या दृष्टीने. मग त्यात असंख्य प्रकार, आकार आणि उंचीच्या सायकली बघितल्या, वापरल्या देखील. कधीही व्यायामात खंड नको पडायला म्हणून ह्या अश्या सायकली. उत्साह टिकून राहावा, बहाणे न करता कुठल्याही ऋतूत मस्त पद्धतशीर शारीरिक हालचाली व्हाव्या म्हणून वापरायच्या. आज मला अचानक अजून काही कारणे सुचली. सायकल म्हणजे पडणे आलेच. किंबहुना पडले नाही तर सायकल काय शिकणार? रस्त्याचा अंदाज कसा बांधता येणार? रहदारीत न घाबरता, आत्मविश्वासाने सायकल मिरवण्याचा, ठिकठिकाणी पोचण्याचा अत्यानंद कधी घेणार? असे सगळे वाक्प्रचार माझ्या लहानपणी प्रचलित होते. तर आत्ताच्या बेशिस्त रहदारीत, खड्यांच्या रस्त्यात आणि वाहनांनी चोवीसतास दुथडी भरून वाहत्या रस्त्यात सायकल काढण्यापेक्षा, प्रदूषण (हवेचे, धुळीचे, वासाचे, आवाजाचे) अनुभवण्यापेक्षा हि स्थिर सायकल बरीच बरी. बाल्कनीत किंवा एखाद्या बागेत असलेली व्यायामासाठी योग्य. उगाच धडपड नको, लागणं नको कि डॉक्टरच्या फेऱ्या आणि दुखणे. त्या पेक्षा स्थिरता महत्वाची, जी योग आणि अश्या सायकली किंवा तत्सम व्यायाम करून साधता येईल. चला तर मग मंडळी अश्या सायकल वर स्वर होऊ यात आणि स्वस्थ राहू यात.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा