साडी नेसणे म्हणजे फार प्रताप वाटायचं मला. जरा जास्त होतं असे मला. ड्रेस कसा चढवला कि झालं असं साडीच नाही त्यामुळे असेल कदाचित आणि त्याची उठाठेव फार, हे आणि ते देखील पाहिजेच. पण आता नाही. हा बदल का आणि कधी झाला हे मला माहित नाहीच मुळी. पण अर्थात हलकी फुलकी साडी हवी सहज नेसता येण्यासारखी आणि सांभाळता येणारी. कारण मला ती नेसून शिकवायचं पण असतं. इथून तिथे जायचं असतं, वर्गात फिरायचं असतं आणि बरेच काही. पण आताशा एकदमच भावली मला ती. हे कित्येक वर्षांपासून म्हणत होते कि एक शिक्षिका म्हणजे साडी आलीच. पण तेव्हा ती आणि एकंदरीत सगळी प्रोसेस नावडती होती जी आवडती कधी झाली हे समजलं नाहीच. आता अजून एक प्रयोग करून बघावा म्हणते. जेव्हा जेव्हा क्लास घ्यायचा असेल तेव्हा तेव्हा पहिल्यापासून (अतः पासून इति: पर्यंत) नेसत बसण्यापेक्षा रेडिमेड आणून बघते. आवडेल ती पण कदाचित, अशक्य काहीच नाही. प्रयोग करून बघू तर.
बाकीच्या देशातल्या मुली सहजी सातत्याने कधीच साडी किंवा सलवार कमीज त्यांच्या देशात घालून फिरतांना किंवा कामाला जातांना कधीच दिसत नाहीत. कधीतरी भारतात आल्या तर कौतुक म्हणून काही मिनिटे परिधान करतात किंवा ध्यान धारणा करण्यासाठी आल्या तर त्या दिवसांपुरत्या दिसतात भारतीय वेशात. मग आपलं सोडून भलत्याच्या पाठी का लागायचं. इतक्या वैविध्यतेने नटलेल्या साड्या आहेत, भारतीय पोशाख आहेत, मग पॅन्ट शर्ट च्या मागे च का धावायचे? मला तरी हे पटत नाही. ज्यांना पटत त्यांनी हवं तसं वागावं पण कदाचित ह्या मुळे पण माझं साड्यांवरच प्रेम जास्त प्रमाणात दृष्टीस पडतंय सध्या. इतक्या ढीगभर साड्या आहेत त्यांचा उपभोग घेते, जितके दिवस हे नवीन प्रेम उफाळून आलेलं सुरु राहतंय तेवढे दिवस राहू दे. कदाचित हेच टिकेल. काही सांगता येत नाही आणि सरते शेवटी त्यातून काही तरी मस्त निष्पन्न व्हायला हवं, आरामशीर, आरामदायक, सुखावह वाटलं कि मग मी काम करायला मोकळी.
तुम्हाला जर असे काही डोहाळे लागले असतील, बदल नजरेस पडत असतील तर त्यांचं स्वागत करा आणि भन्नाट आनंद उपभोगा.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा