प्रत्येक देवस्थानचा एक महिमा असतो, एक माहात्म्य असते आणि महत्व पण. बहुतांशी ठिकाणी त्यांच्या स्वरूपाचे तेथे वास्तव्य झाले असते अनेक वर्षांआधी म्हणून त्या स्थानाला अनन्यसाधारण महत्व प्राप्त होते. त्यांचा वास तेथे असतो, त्यांचा आशीर्वाद भक्तांना मिळत राहतो आणि तेथील भक्तिमय वातावरण फारच प्रासादिक असते त्यामुळे ते स्थान तीर्थरूप होते. प्रत्येक देवळाला एक नाव दिलेले असते ते तेथील प्रमुख देवावरून. तरीदेखील प्रत्येक ठिकाणी बाप्पा स्थानापन्न असतोच. मारुतीराया, शनिदेव आणि इतर मूर्ती देखील स्थापलेल्या आढळतात. सर्व देवांना नतमस्तक झाल्याचं पुण्य लाभते एका प्रदक्षिणेच्या म्हणून असेल कदाचित. प्रत्येकाचे श्रद्धा स्थान देखील वेगळे असतेच. त्यामुळे देऊळ हे अनेक मूर्तींनी, अनेक देवांच्या वास्तव्याने भरपूर असे स्थान. तेथील कपूर, उदबत्ती, होम हवं, हार फुले आणि इतर असे प्रासादिक सुगंध एकत्र चाखायला मिळतात. आज एक ह्या जगावेगळा अनुभव मला आला पहाटे / सकाळी. अवघे देऊळ आज माझ्या द्वारी आल्याचा भास झाला मला, किंबहुना अगदी जसे कि मी देवळात नमन करते आहे असा सुगंध अनुभवता आला. प्रत्यक्ष अख्खे देऊळ आले हो मला भेटायला माझ्या साठी प्रासादिक सुगंध घेऊन, एक अनोखी भेट ह्या खास दिवशी. अजून काय हवयं? इतक्या सकाळी फ्लॅट्स मध्ये आजू बाजूला, वर खाली कोणीही देवळात होते तशी पूजा करणे अशक्यच. मग हे काय होते? अद्भुत असे काहीतरी हे निश्चितच. त्याचा मोठे पण तर बघा, मी त्याची भक्त, तर मी त्याच्या दर्शनाला जायचे कि त्याने माझ्या कडे यायचे दर्शन द्यायला? तो कित्ती म्हणजे कित्ती मोठा आहे, तरी देखील माझ्या सारख्या नगण्य, सूक्ष्म अश्या मनुष्याच्या द्वारी पातला प्रत्यक्ष त्याच्या अनोख्या रूपात, कित्ती म्हणजे कित्ती शिकण्यासारखे आहे ह्या कृतीतून. भेट महत्वाची, मग कोणी कोणाकडे जातंय हे महत्वाचे नाहीच. हो ना? अख्खे देऊळ मी आज अनुभवले ह्याची देही ह्याची डोळा. तंत्रज्ञाच्या युगात सिम्युलेशन म्हणतात अगदी तस्से.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा