२०१८ पासून माझे जसे पाय थांबले पूर्ण शक्तीने काम करण्याचे तसे मी स्वतःला तय्यार करत गेले कि आता मला संपूर्ण वेळ काम करता येणं आव्हानात्मक वाटतंय. मोठा पगार घ्यायचा आणि आधी करत होते त्या पेक्षा कणभर कमी काम करायचं हे मनाला पटत नव्हतंच. त्यामुळे त्या दिशेने वाटचाल सुरु झाली. कठिण होते ते मला सर्वतो परी. अनेक पिढ्या आमच्या कडे फक्त नोकरीच करत आल्या असल्यामुळे मला हे कळत नव्हतं कि पुढे काय? म्हणजे थोडेफार पैसे पण मिळायला हवेत आणि डोक्याला खुराक पण हवीच. त्यामुळे मग विचार, वाचन, मनन, चिंतन, आणि लिखाण सुरु ठेवले. जे जे मार्ग डोळ्यासमोर उभे राहतील ते ते लिहून ठेवले पर्याय म्हणून. शिवाय एक अंदाज घेतला कि प्रत्येक व्यक्ती, किंवा माझ्या एकटीला असे किती पैसे लागतील महिन्याला? अर्थात हे सगळेच अंदाज होते आणि आहेत. कारण प्रत्येक महिना वेगळा उभा ठाकतो आहे माझ्या समोर. त्यामुळे एकच रक्कम खर्च होईल असे मुळीच नाही. मग हळू हळू पूर्णवेळची नोकरी सोडल्यावर एक एक पाऊल टाकायला सुरवात केली. जम बसायला थोडा अवधी निश्चित लागेलच. पण सुरवात खूप मस्त झाली आहे, मालगाडी जागेवर थांबली नाही आहे हे हि नसे थोडके. बराच वेळ हातात असतो सध्या, प्रत्येक रुपया महत्वाचा आहे ह्या घडिला, हिशोब दररोज लिहिला जातोय न चुकता, आणि कमाई पण नमूद केली जाते आहे. अश्या सर्वांची गोळाबेरीज केली. खर्च किती होतो हे समजले. गेल्या ऑक्टोबर पासून ते एप्रिल पर्यंत मिळालेले पैसे भागिले तितके महिने जेव्हा केले तेव्हा काय आश्चर्य? पट्टाकिनी डोळ्यात पाणी उभे राहिलेच. मला महिन्याला लागतात तेवढेच मिळालेत, किंचित कमी पण हे पुन्हा एकदा सिद्ध झाले कि तो आहे. प्रत्येक वेळी माझ्या पाठीशी भक्कम उभा आहे, आधार स्तंभ आहे. त्याची करोडो लेकरे, तरी देखील त्याचे माझ्या कडे किती बारकाईने लक्ष आहे बघा. हे निश्चित कि तो कधीच मला काहीच कमी पडू देणार नाहीच. आज पर्यंत पडू दिले नाही, ह्या पुढे देखील तो सर्व सोय करणार हे नक्की. मनःपूर्वक धन्यवाद त्याला, त्या अपार शक्तीला, त्याच्या निरीक्षणाला. माझ्या कडे शब्द अपुरे आहेत हे सर्व वर्णन करायला.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा