अथक मेहेनत

आमच्या सोसायटीत एक नवीन पाहून येणार आहे, लवकरच. त्यासाठी इतकी म्हणजे इतकी लगबग सुरु आहे कि ज्याचं नाव ते. म्हणजे माझी दाही बोटे तोंडात अशी परिस्थिती झाली आहे. काय करू काय नाही अशी होणाऱ्या आई वडिलांची स्थिती आहे. इतका उत्साह मी आज तागायत ह्याची देही ह्याची डोळा अनुभवाला नाहीच. मी त्यात इतकी गढून गेले आहे कि माझ्या हातात एक अवयव आहे, खेळणे आहे त्याने मी सगळं रेकॉर्ड करून ठेऊ शकते, लोकांसोबत शेयर करू शकते ह्या कडे माझं पूर्णपणे दुर्लक्षच झालं. वर खाली, इकडून तिकडे, डावीकडून उजवीकडे सारखं भ्रमण सुरु आहे, श्वासही नं घेता, नं खाता पिता, कुठलीही विश्रांती नं घेता, क्या बात है. धडपड सुरु आहे सातत्याने. इतकी सुबक हालचाल, कष्ट आणि ते देखील बाळ येणार आहे हे समजल्यावर? चार पायांच्या पशूंना हे खूप अवघड आहे. इतकी मेहेनत पण ठाऊक नाही घेतील कि नाही, म्हणजे अगदी बोटावर मोजण्या इतके घेतात. ते म्हणतात कि सगळंच पैशानी विकत घेता येतं तर काडी काडी जमवून, कौशल्य वापरून का बांधायचं पहिल्यापासून? अगदी नाविन्यपूर्ण असं? 

एक कावळा आणि एक त्याची कावळी ज्या पद्धतीने मेहेनत पल्याड गेले आहेत आज पहाटे पासून ते बघून डोंळ्याचे पारणे फिटले माझ्या. आधी भल्यामोठ्या वृक्षांच्या सुरकुतलेल्या फांद्यांवर चोच घासून सुरवात झाली. मग एक एक काडी, वाळकी बरं का, मग कुठूनतरी मस्त पांढरी शुभ्र दोरी मिळाली त्यांना, मग काय विचारात अहाहा च, अक्षरशः नाचले दोघे ती पायात आणि हातात / चोचीत धरून, फेर धरला चक्क त्यांनी. माझ्या मते होणाऱ्या आईला एक अभूतपूर्व वाळकी भली मोठी फांदी गवसली, ती तिला काही केल्या चोचीत धरून उडून बांधत असलेल्या घरट्यापर्यंत नेता आली नाही, पहिल्या काही प्रयत्नात. ती खाली जमिनीवर पडली. हि खाली आली उडत, ती पुन्हा घेऊन गेली, पण एक भाग राहून गेला. ती जशी ती फांदी घेऊन घरट्यापाशी पोचली ज्याचा मेस्त्री, मेसन ती चा तो होता, त्याने पहिल्यांदा शाबासकी दिली पंखांनी, मग ती काडी नीट ठेवली. ती ने कसं काय त्याच्याशी हितगुज केली कोणास ठाऊक, पण तो खाली आला, आणि उरलेला भाग घेऊन उडाला. सकाळी सहा-सव्वा सहा पासून सुरु केलेली मेहेनत फळाला आली आणि आत्ता अडीच वाजता ते सर्वोत्तम कलेचा नमुना असलेले घरटे तय्यार झाले आहे त्या भल्या मोठ्या वृक्षाच्या एका फांदीवर. लवकरच बाळबोध कावकाव ऐकायला मिळेल असे वाटते आहे. मी ह्या खिडकीतून त्या खिडकीत, अगदी न्याहारी पासून ते जेवण पर्यंत सगळं आज खिडकीत बसून त्यांना बघता बघता झालं. कित्ती म्हणजे कित्ती शिकण्यासारखं आहे ह्या जोडी कडून? आत्ता दोघे बसून त्यांच्या स्वनिर्मित घरात बहुतांशी गादी तय्यार करत आहेत, किंवा एक मस्त पैकी शेवटचा हात फिरवत आहेत.