घरी, देवघरात आणि खास करून स्वयंपाकघरात तेलाचं बुदलं वापरतो आपण सर्रास. स्वयंपाकासाठी आधी स्टील ची बरणी वापरली जायची. त्यात एक पिटुकला डाव पण असायचा जो एक योग्य माप द्यायचा तेलाचे. पण त्यानंतर प्लॅस्टिकच्या बरणीने त्याची जागा घेतली. किंवा छोटेखानी विविध आकाराचे तेलाचे भांडे स्वयंपाक घरात फिरू लागले. त्या सोबत तुपाचे चांदीचे नाहीतर स्टील चे छोटे बुदले पण असायचे. प्लास्टिक ने ह्या साठी जागा घेतली कि थोड्या प्रमाणात तेल ओतलं गेलं पाहिजे म्हणून. त्यामुळे त्या बरणीचे डोके अगदी निमुळते आहे.
हे झालं खाद्य तेलाचं. आधी खाद्य तेल किंवा तूप च वापरले जायचे देवासमोर दिवा लावतांना. पण नंतर देवाचे वेगळे तेल पण मार्केट मधे दृष्टीस पडले. ती पण एक निमुळती प्लास्टिक बाटली. आणि त्याला अगदी व्यवस्थित सील केलेलं. ते सील काढून मग समईत किंवा दिव्यात तेल वात घालून दिवा लावायचा.
मी अनेक प्रकारच्या तेलाच्या बाटल्या आत्तापर्यंत वापरून बघितल्या, अगदी स्वस्त ते महाग, देशी विदेशी, छोट्या मोठ्या, अगदी विविध प्रकार पण कितीही काळजी घेतली तरी प्रत्येक बाटलीतून तेल ओतल्यावर, त्याचे तोंड पुसले ताबडतोब तरी किंचित ओघळ येतातच. मग बाटली ठेवतांना खाली कागद ठेवला, त्या बाटलीला कागद गुंडाळला पण तरी त्याचा हवा तसा उपयोग झाला नाही. एक तर त्या स्टील किटली आणि छोटासा डाव ह्या कडे परत जायचं, किंवा ह्या अश्या बाटल्यांना लाळेरं बांधायचं त्यांच्या पिटुकल्या मानेला. म्हणजे कदाचित फायदा होईल, संपूर्ण बाटली तेलकट होणार नाही. इतके तंत्रज्ञान पुढे गेले पण ह्या साठी एक साधा उपाय शोधला नाही कोणी अजून.
असो. ह्या निमित्याने मला माझ्या मुलांच्या बीब ची आठवण झाली. हे कित्ती गोड आहे. मला भूतकाळात रमता आलं काही वेळा करता. आहे कि नाही मज्जा.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा