इतक्यात मी प्रवासाला निघाले होते माझ्या बेस्टी सोबत. तिच्या शिवाय माझं पान देखील हालत नाही, कधीच. आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे ती असली कि मला कधीच काहीच बघावे लागत नाही. त्यामुळे मी व्हील चेअर वर बसल्या बसल्या मस्त विश्व दर्शन करत असते. भिरभिर सर्वत्र बघतं, टिपतं आणि अत्यानंद घेत असते. इतकी मज्जा येते म्हणून सांगू? आणि काय काय मस्त मस्त, मनमोहक आणि भन्नाट बघायला मिळते. हा प्रवास जरा जास्त आश्चर्य कारक ठरला आमच्यासाठी कारण जेथे जेथे नजर जात होती तेथे तेथे जुळी मुलं नजरेस पडत होती. हे कसं काय होत होतं हे ठाऊक नाही मला. पण खूप जोड्या दिसल्या. अर्थात आमच्या सोबत सहप्रवासी म्हणून ह्या वेळी खूपच जास्त मुले होती, अगदी नुकतीच चालायला, जग फिरायला शिकलेली अशी. त्यामुळे इतकी मज्जा आली. सगळ्या नवशिख्या आया, अत्याधुनीक अश्या, त्याच पद्धतीची केश आणि वेशभूषा देखील. आई झाली म्हणून काय झालं ती तिला हवे तसेच सगळे परीधान करणार, असा काहीसा पवित्रा होता.
सध्या म्हणजे गेले १५ वर्ष असेल, किंवा काही त्या आधी पण, हो, अगदी आपल्या भारतात, मध्यम वर्गीय लोकांमधे सुद्धा एक ट्रेंड सुरु झाला तो म्हणजे केस मोकळे सोडण्याचा, मग ते कुठल्याही पद्धतीचे असो, कितीही लांब असोत नसोत, ई. पण ते मोकळेच. हा ट्रेंड फक्त मग तरुण मुलींपुरता मर्यादित न राहता सर्वदूर पसरला, ना वयाची अट, ना वजनाची, नाही दिसण्याची किंवा कशाचीही. काय धन्य वाटतं केस मोकळे ठेवण्यात कोणास ठाऊक? फॅशन आहे हे मान्य आहे, पण तरी? असो.
तर ह्या सगळ्या अत्याधुनीक आया बहुतांशी उंच टाचेच्या चपला / सॅंडल / तत्सम घातलेल्या, जीन्स, टी शर्ट, हातात मोबाईल (तो तर हवाच ना, त्या शिवाय कसं चालणार, जग थबकून जाईल ना), आणि सामान. त्यात पिल्लू, त्याची गाडी, आणि इतर वस्तू. कडेवर घ्यावं लागलं कि पिल्लू हमखास जबरदस्त पकड ने केस धरणारच, एका बाजूचे सोडवले कसे तरी त्या आधीच दुसऱ्या बाजूला धरलेच आणि ओढलेच म्हणून समजा. आणि त्याची मूठ इतकी घट्ट असते, आणि ओढ इतकी जास्त बसते कि ज्याचे नाव ते. कधी कधी तर जीव कासावीस होतो, मानेला पण झटका बसू शकतो. पण पिल्लूला कदाचित मजा येत असेल, कारण त्याला समजलं कि मला धरता येतंय, अहाहा च. जोवर ते पिल्लू कडेवर तो वर बहुतांशी हे असंच चालू, झोपल्यावर किंवा त्याच्या गाडीत ठेवल्यावर नाही अर्थात, पण बाकी वेळी आहेच. शिवाय त्याला कितीवेळ गाडीत किंवा कडेवर घेणार म्हणून जर फरशीवर सोडलं तर संपलं, सर्वत्र फिरायला मोकळे आणि ते मोकळे गळ्यात येणारे, मधे मधे येणारे केस? तोबा तोबा, काय काय सांभाळू अशी गत, त्रेधा तिरपीट नुसती. ह्या सगळ्या ओढाताणीत तो मोबाईल मात्र सतत हातात. बापरे, हसू का रडू, व्हीलचेअर वरच बसून राहू का त्या पिल्लूला थोडावेळ सांभाळू, म्हणजे आईचा हात मोकळा, श्वास घेता येईल माउलीला, केस आवरता येतील थोडेसे, मोबाईल वर काही बघता येईल असा गोंधळ माझ्या मनात सुरु होता.
कुठलीही तुलना नाहीच, पण सहज भूतकाळात चक्कर मारून आले. मी विद्यार्थिनी असतांना किंवा शिक्षिका झाल्यावर प्रकर्षाने दररोज वेगळा साधा ड्रेस, साजेशी पण भली मोठी टिकली आणि परफेक्ट नेलपेन्ट असायचं म्हणजे असायचाच. न चुकता, दररोज. आईच्या घरी होते त्यामुळे जमायचं कदाचित कारण माझ्यावर कुठलीच जबाबदारी नव्हती आणि वेळच वेळ होता हातात. पण जेव्हा माझी पिल्लं आली तेव्हा पासून ना टिकली, ना बांगडी, त्यांना टोचेल असे काहीच नाही, घड्याळ पण नाहीच. नाईलपेन्ट तर मी जवळपास १९ वर्षांनी पुन्हा लावायला सुरवात केली. पिल्लंमय आणि नोकरीमय झालेली आई होते मी सलग अनेक वर्ष. फॅशन आपल्या गतीने सुरु होती आणि मी माझ्या. केस आणि मोकळे? हे समीकरण मलाच नाही तर माझ्या आजूबाजूला, घरी दारी, परसात, कुठेच म्हणजे त्यावेळी कुठेही बघण्यात नाहीच. म्हणजे असं काही असतं हे देखील माहिती नव्हतं, त्यामुळे करणं खूप दूरची गोष्ट. आणि आता सवय राहिली नाही त्यामुळे शक्य नाही. ह्याचा अर्थ मी किंवा माझ्यासारख्या फॅशनेबल नाहीत असा होत नाही. बरोबर ना?
असो, नवीन आई, नवीन पिल्लू आणि त्यांची नवीनकोरी ओढाताण सुरु राहू दे किंवा राहील अशीच. मोकळे केस ठेऊन झाशीच्या राण्या काम करतात, गाड्या चालवतात, आणि सगळं शिताफीने निभावतात हे म्हणजे अप्रतिमच.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा