काल नेहेमीप्रमाणे एका विद्यापीठात मला बोलावणं आलं होतं आणि मी संशोधन करण्याचे सोपे उपाय, असं समजावून सांगत होते, ते देखील इंग्लिश भाषेत. ऐकणारे फक्त मराठी नसल्यामुळे आणि शिवाय "क्रुत्रीम बुद्धिमत्ता" वापरून शिकवायचं म्हणजे इंग्लिश भाषा आलीच ओघाने. माझं लक्ष फक्त शिकण्याकडे केंद्रित होतं आणि त्या पुढे माझ्या पुढे बसलेल्या समुदायाकडे. पण जेव्हा मी सगळं त्या दिवशीचे काम आटोपून निघाले तेव्हा मला दोघी जणी काही बोलल्या. त्यातली एक लिफ्ट चालवणारी होती. आणि दुसरी शिक्षकेतर कर्मचारी होती एका विभागात. अगदी जेथे माझं सेशन सुरु होतं त्याच्याच दारात, अगदी थोड्याश्या अंतरावर ती लिफ्ट होती. त्यामुळे तिच्या कानावर माझे शब्द पडत असणार. दुसऱ्या मॅडम ज्या होत्या त्या त्याच विभागात काम करणाऱ्या असल्यामुळे त्या येता - जाता ऐकत होत्या, दोन तीनदा म्हणे थोड्याश्या थांबून पण ऐकत होत्या. दोघीही म्हणाल्या कि आम्हाला काहीही समजत नव्हते तुम्ही काय सांगत आहेत पण ज्या पद्धतीने सांगत होतात ते आवडलं आम्हाला.
हो, मी विसरलेच. ह्या आधी, माझं सेशन जसं संपलं तसं एक जण आल्या कि आणि भरभर खूप काही सांगायला लागल्या. त्यांची बसण्याची जागा म्हणे शेजारच्या लॅब / प्रयोगशाळेत आहे. आणि त्यामुळे त्यांना सगळंच ऐकू येत होतं. त्या नेमक्या माझ्याच विषयाशी संलग्न होत्या त्यामुळे त्यांना म्हणे खूप आवडलं. हे होत नाही तर कॉरीडॉर मधे मागल्या सेशनला एक मॅडम होत्या. त्यांची गाठ-भेट झाली. त्या म्हणाल्या, मी संशोधनाचे धडे गिरवायला तर सुरवात केली आहेच, पण शिवाय तुमची शिकवण्याची लकब, पद्धत पण अंगिकारली आहे. त्यात काही माझे, माझ्या विद्यार्थ्यांनुसार बदल केले आणि त्यामुळे खूप मज्जा येते आहे. ह्या मॅडम होत्या ते सेशन मागल्या वर्षी मी घेतले होते.
म्हणजे बघा, थोडेसे शिकलेल्या लिफ्ट-ताई, शिक्षकेतर कर्मचारी, आणि दोन शिक्षिका, आणि ह्या सगळ्या माझ्यापेक्षा तरुण, ह्या पिढीतल्या, त्यांचे आपले विश्व, पद्धती, विचार आणि आचार. पण त्यांना माझ्या सारख्या मराठमोळ्या वातावरणातून आलेल्या मुलीचे वर्ग आवडले हे ऐकून खूप बरं वाटलं, उत्साह आला, नवनवीन प्रयोग करण्यासाठी कंबर कसली गेली आणि फक्त नवीन नाही तर नावीन्याने परिपूर्ण असे. एकतर माझा आवाज मोठा आहे, त्यात माईक होता, शिक्षकी पेशात राहिल्यामुळे आवाजाला शिकवतांना एक वेगळी धार लागली जातेच, नकळत.
विविध स्तरावरची मंडळी होती काल वर्गात, प्राध्यापक, मुख्याध्यापक, नवीन शिक्षक, नवीन संशोधक, स्नातक आणि स्नातकोत्तर विद्यार्थी, सगळेच, ७० च्या घरात असतील कदाचित. त्यामुळे सर्वांपर्यंत पोचायचं म्हणजे त्या त्या पद्धतीची उदाहरणे देणे आलेच, गोष्टी सांगितल्या गेल्या, एकंदरीत मज्जा आली, समाधान वाटलं. "त्याचे" मनःपूर्वक आभार हे सगळं घडवून आणल्या बद्दल. शतशः धन्यवाद
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा