तर त्याचं थोडक्यात असं झालं कि आज मी नेहेमीच्या पद्धती प्रमाणे सकाळी सर्वांसाठी न्याहारी तय्यार करायला सुरवात केली. काल खूप मस्त, तरोताजा मेथीची जुडी आणली होती बाजारातून, म्हणून सर्वांसाठी मेथी पराठ्याचा घाट घातला. माझ्या खाण्याच्या तक्त्याप्रमाणे आज थालिपीठ होते, म्हणून एक थालिपीठ करायला घेतले. गोळा मळतांनाच मला काहीतरी जाणवलं, थापतांना पण वेगळं वाटलंच, पण म्हटलं होईल मस्त. आणि सगळा स्वयंपाक उरकल्यावर मग मी ते थालिपीठ भाजायला घेतले. तवा ठेवला तापायला आणि त्याच्याकडे कुठे बघत बसू म्हणून थोडीशी बाकी कामे करायला घेतली. ती करता करता थालिपीठाकडे लक्ष होतं. म्हटलं उलटावं म्हणून उलथनं घेतलं आणि मस्त तुकडे पडले त्या थालिपीठाचे. मग काय एक एक तुकडा व्यवस्थित पुन्हा सजवून ठेवला गरम तव्यावर पूर्णपणे, दोन्ही कडून शिजायला. मस्त खुसखुशीत तय्यार झाले थालिपीठ लवकरच. हे सगळं करत असतांना मला माझ्या बाबांची प्रकर्षाने आठवण आली. ते जर आज माझ्या शेजारी उभे असते थालिपीठ करतांना, तर त्यांनी अत्यानंदानी म्हटले असते, "चला तुकडे करायला नको खाते वेळी, मस्त आयते तुकडे करून मिळाले. प्रत्येक तुकडा छान खरपूस भाजला गेला आहे, कारण छोटेखानी भाग आहे म्हणून. कित्ती सोप्प झालं हे". ई. त्या जुन्या पिढीतले असले तरी त्यांच्या तोंडी ठराविक, टिपिकल, वैशिट्यपूर्ण असे शब्द कधीच नव्हते, कि "साधं थालिपीठ करता येत नाही? मुलगी आहेस ना? शिकवलं नाही आईने का शिकली नाहीस तू ?" ई. असे. त्यामुळे त्या वेळ पासूनच मला हि अशी सवय. कारण प्रत्येकाकडून गडबड होतेच. आता आजचे थालिपीठ बघा ना? माझ्याकडच्या थालिपीठांना एक सवय झाली आहे, कालची आमटी, किंवा वरणाचा गोळा, उरलेली भाजी सकाळची ई. मस्त साग्रसंगीत घालून मग करायचे / थापायचे ते. पण आज भाजणीशिवाय काहीच उरलेले नव्हते त्यात टाकण्या करता, म्हणून महाराज काही अंशी रुसले, आणि तुकडे झाले उलटतांना, किंवा मी जरा घाई केली हलवायची, असे पण असेल. काही का असेना मला बाबांची उपस्थिती जाणवली, गरमागरम थालिपीठ काप खातांना / फस्त करतांना मज्जा आली, आणि आताशा जे सगळे आधुनिक गुरु सांगतात, समजावतात आणि आपण सगळे ते पाळण्याचा प्रयत्न करतो ते कित्येक वर्ष आधी मला माझ्या बाबांनी त्यांच्या दररोज च्या कृतीतून दाखवून दिले आधीच. क्या बात है? कित्ती भाग्यवान आहे मी. हे असं वागलं कि दोन्ही पक्ष एकदम शांत, घरातले वातावरण निर्मळ / हलकेफुलके असे, आणि त्यामुळे पुढच्या कामाला एक वेगळा विश्वासपूर्वक जोम येतो करायला. नाण्याची दुसरी बाजू बघणे, त्या प्रमाणे विचार करणे, वागणे ई. कित्ती महत्वाचे आहे हे ह्या छोट्या प्रसंगामुळे मला समजले.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा