सध्या मी माझे स्वेच्छा निवृत्तीचे दिवस अगदी अत्यानंदाने व्यतीत करत आहे. जे अनेक वर्ष केले नाही म्हणण्यापेक्षा कामाच्या घाई मुळे, घड्याळाच्या काट्यांवर पळावे लागत असल्यामुळे ते सहज शक्य झाले नाही ते करण्याचे ठरवले आहे. किंवा असं म्हणावं लागेल ते करण्याचा मानस आहे. मी कोण करणारी हो, माझा सगळा भार बाप्पांवर. मग काय ते म्हणतील ती पूर्व दिशा. काम कर म्हटले कि मी उभी राहते? बस म्हटले, पायांनी सांगितले कि पट्टाकिनी आरामात बसून राहते, बास. इतकं सोप्प ठेवलंय मी सगळं. सध्या मी शेफ आहे, मावशी चिरा-चिरी करून देतात आणि मी मस्त फोडण्या घालते. मज्जा येते आहे. हे सगळं आमच्या पुरतं मर्यादित होतं तो वर ठीक आहे, पण अचानक पाहुणे यायचं ठरलं, अर्थात एकचं व्यक्ती जास्त दिवस राहणार होता, पण तरी देखील दडपण आलं, घेतलं, आणि ते देखील प्रचंड प्रमाणात. जमेल कि नाही? सगळं चारी ठाव व्हायला हवं? म्हणजे बघा ना, एका बाजूला मीच म्हणते कि सगळी माझी भिस्त बाप्पांवर, आणि दुसऱ्या बाजूला मी प्रचंड दडपण घेतले. काय हे? विचित्र आणि असं नको व्हायला हवे होते, किंवा मी करायला हवे होते, पण झाले खरे. पहिला दिवस सरला आणि मी हूश झाले. एक दिवस कमी झाला होता. दुसरा उजाडला, खूप जास्त कठिण वाटलं मला, पण तो देखील निघून गेला दिवस, व्यवस्थित सगळं पार पाडलं "त्याने". असं करता करता ११ दिवस झाले आणि मुक्काम वाढला कि, आता? पण आज ११ दिवस पूर्ण झाल्यावर निश्चित झालं कि बाप्पा जिंकला. त्याने केलं सगळं निमूट पणे. लोकांना मी डोळ्यासमोर हातवारे करतांना, कामे करतांना दिसत होते पण खरं तर तो बाप्पाचं होता हो सगळे कष्ट करणारा. जिंकले त्याने, माझा बाप्पा जिंकला ह्यातच मला आनंद आहे, खूप आनंद आहे. त्याने काहीही आडवं येऊ दिलं नाही, पायात जोर कायम ठेवला, डोकं चालू राहिलं, माझ्या मदतनीस / मावशी पण आल्या सांगितल्या प्रमाणे. खरंच हूश्श्श झालं मला. मनःपूर्वक धन्यवाद बाप्पाला आणि सॉरी पण, माझ्या साठी खूप त्रास झाला तुला रे. कित्ती काळजी असावी तुला माझी, वेळोवेळी प्रचिती देतोस बघ. पुन्हा एकदा शतशः धन्यवाद.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा