मी मागल्या वर्षी स्वेच्छा निवृत्ती घेतली. एका वर्षात अनेक ठिकाणी संशोधन करणाऱ्या विध्यार्थ्यांसाठी कार्यशाळा घेतल्या. दिवाळी च्या आधी जी कार्यशाळा होती तेव्हा त्या कचेरीतले सगळेच वेगळ्याच स्थितीत आढळले मला, खूप खुश होते. त्यांना ह्या वेळी तब्बल एक आठवड्याहून अधिक काळ सुट्टी मिळणार होती. सगळीकडे एकच सूर होता तो म्हणजे सुट्टी आणि बोनस. मी पण एक माणूस आहे आणि अश्याच एका ठिकाणी कामाला पण होते अनेक वर्ष. इतकी मोठी सुट्टी मिळणं आणि बोनस ह्या बद्दल मी नक्कीच काय भावना असतील ते समजू शकतेच. पण कुठेतरी क्षणभर वाटलं मात्र ह्या वर्षी मी बोनस ची हकदार नाही, सुट्टी पण नाही. काही चुकलं का इतक्या लवकर निवृत्त होऊन? अगदी तेव्हाच जसे कि कोणी तरी उत्तर द्यायला माझ्या शेजारीच बसले होते असे ताबडतोब उत्तर गवसले कि अगं ह्यांना तर केवळ आठवडा सुट्टी मिळाली आहे आणि तुला सुट्टीच सुट्टी, हवं तेव्हा कामावर जा नाही तेव्हा काही वेगळं कर. जी विविध कामे माझ्यापर्यंत पोचत आहेत, माझ्या हातून घडत आहेत ते बोनस नाही तर काय आहे? पैश्याच्या स्वरूपात पण आहे आणि नवीन ओळखीच्या देखील. बोनस म्हणजे निवृत्तीनंतर देखील अनेक ठिकाणी तो पोचते आहे, तब्बेत सुधारते आहे, पायात बळ येत आहे, नवनवीन शिकायला मिळतं आहे नाही तर तुझ्या वोर्कशॉप्स मधे नावीन्य नाही टिकून राहणार त्यामुळे तू जसं बघशील तसे दिसेल नाही का? मला काय बोलावं हे समजलचं नाही, माझ्याशी कोण संवाद साधतंय हे दिसत पण नव्हतं कारण डोळ्यात अश्रुनी जागा भरून गेली होती, पण काही का म्हणा ना मला काही क्षणात सगळं पटलं, उमगलं आणि लै भारी वाटलं. इतकं कि प्रत्यक्षात सुद्धा मला कोणी इतकं उत्कृष्ट रित्या आणि सोप्य्या भाषेत समजावून सांगितलं नसतं आणि ते देखील इतक्या कमी वेळात. क्या बात है? बाकीच्यांचं अगदीच मला काहीच माहिती नाही पण प्रत्येक अनुभवागणिक माझी श्रद्धा जास्त दृढ होते आहे हे निश्चित. कित्ती करतोय माझ्या साठी बघा ना, हाक मारायच्या आत माझ्या भावना पोचल्या पण त्याच्या पर्यंत. त्याच्या अदृश्य पद्धतीने समजावण्याची लकब बघा समोर देखील न येता पट्टाकिनी मला ताळ्यावर आणलं. कुठलीही तुलना नाही, पण त्या वेळी तसं झालं खरं नकळत अचानक. गणपती बाप्पा मोरया, मंगल मूर्ती मोरया. मी कितीही धन्यवाद दिले तरी कमीच आहेत त्याला, मी हे अनुभवल्यावर अक्षरशः निशब्द झाले.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा