काही महिन्यांपूर्वीची ही गोष्ट आहे. माझ्या एका लाडक्या मैत्रिणीने, जी माझी शेजारीणदेखील आहे, तिने वैविध्यपूर्ण खाद्यपदार्थांची मेजवानी सुरु केली. मग काय, माझ्यासारखी खवय्यी शांत बसणार कशी? तिने ठरवले होते की प्रत्येक पदार्थाचे दोन प्रकार करायचे: एक म्हणजे अतिशय पौष्टिक, आणि दुसरा तोच पदार्थ पण नेहमीसारखा. माझ्यासाठी ही पर्वणीच होती! मी अर्थातच पौष्टिक पद्धतीने केलेल्या प्रकाराला मंजुरी देत ऑर्डर दिली. इतकी भन्नाट चव होती, की ज्याचे नाव ते!
मग तो सिलसिला सुरूच राहिला. ती पदार्थ करत गेली आणि मी, माझी लेक यथेच्छ ताव मारत गेलो. पदार्थ दरवेळी चविष्ट तर असायचेच; पण उत्कृष्ट रित्या मांडणी केलेले, गरमागरम आणून दिलेले आणि सहज-सुलभ देखण्या पॅकिंगमध्ये असल्याने खाण्याची मजा अधिकच वाढायची. अनेक आठवणी निर्माण झाल्या. तिला खऱ्या अर्थाने अन्नपूर्णा प्रसन्न आहे, याची मला वेळोवेळी जाणीव झाली. तिच्या घरचे किती भाग्यवान आहेत, हेदेखील प्रकर्षाने जाणवले.
आता माझे वास्तव्य मोठ्या भावाकडे आहे, त्यामुळे मला इच्छा असूनही तिच्या हातची चव चाखता येत नाही, ऑर्डर करता येत नाही. म्हणून, आणि हातात थोडा वेळ आहे म्हणून मग मीच विडा उचलला आणि कामाला लागले. आधी आठवून आठवून सगळे साहित्य आणले. मग यथोचित जुळवाजुळव झाल्यावर रगडा पॅटीस नावाचा तो पदार्थ—तोही पौष्टिक प्रकारात—बनवायला घेतला.
जिन्नस आठवणीने आणणे, भिजवणे, उकडणे, साल काढणे, चिरणे, शिजवणे, भाजणे, चटण्या करणे... अबब! केवढी मोठी यादी ही! कित्येक प्रक्रियेतून तावून सुलाखून मग ती एक सुबक सुंदर डिश तयार होते. सगळं करता करता माझी तर दमछाकच झाली.
एवढे करूनही तिच्यासारखी उत्कृष्ट चव माझ्या पदार्थाला आली नाहीच! पण मला महदाश्चर्य वाटले की, ऑर्डर्स घेणे, त्या नेटाने पूर्ण करणे आणि त्यात सुबकता आणणे किती अवघड आहे! माझ्या मैत्रिणीची कमाल आहे! या व्यतिरिक्त घरची असंख्य कामे, नियोजित व्यायाम, मुलांना शिकवणे, सातत्याने हास्य कायम ठेवणे, सर्वांशी गप्पा मारणे, घरच्यांची काळजी घेणे, अध्यात्मिक बाजू सांभाळणे—ही यादी न संपणारी आहे. ऑर्डर्स घेणे हा तिच्या व्यवसायाचा भाग असला तरी, ते आव्हान अजिबात सोपे नाही. याची प्रचिती मला आज पुन्हा एकदा आली. धन्य ती रूपाली.
तिच्या हातून अशीच खवय्यांना मेजवानी मिळत राहो, हीच सदिच्छा!
(मला स्वयंपाकघरात काम करणे इतके आव्हानात्मक वाटण्याची काही कारणे आहेत. मी खूपच लवकर ह्यात पडले, माझ्या आजूबाजूला ज्या सगळ्या सख्या होत्या तेव्हा आणि त्यांच्या मोठ्या बहिणी, ते वातावरण, बाहेर खायला अजिबात न मिळणे किंवा ती पद्धत माहित नसणे (खिजगणतीत नसणे), घरच्याच पदार्थांची माहिती असलेली महती आणि निर्माण झालेली प्रचंड आवड, सातत्याने केलेले प्रयोग, ह्या सगळ्यांची गोळाबेरीज म्हणजे मी अनेकदा माझ्या आईला म्हटलं देखील दहावी झाली आता बास शिक्षण, मला स्वयंपाक करायचा आहे, घर सांभाळायचं आहे. पण कुठले काय, तिने मला विद्यावाचस्पतिच करून सोडले. मग काय सगळेच सुटले, आणि ते कायमचेच. मावशी सगळं सांभाळायच्या आणि मी कॉलेजचे काम. )
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा