२२८३: पाडवा – ओवाळणी

माझ्यापेक्षा वयाने मोठी, पण गल्ली-मैत्रीण असलेली एक अत्यंत सुस्वभावी मुलगी, ही तिची कहाणी आहे. आमची अनेक वर्षांची घनिष्ट मैत्री.

तिचे शिक्षण झाले, लग्न झाले, मुले, संसार... अगदी नेहमीप्रमाणे सुरू होते. हे सगळे होत असताना तिने एक छोटी नोकरी सुरू ठेवली, अधेमधे भरपूर सुट्ट्या घेत घेत. तिची ती एक ढकलगाडी होती, पण उपयुक्त अशी. ती तिच्या सगळ्या जबाबदाऱ्यांमध्ये इतकी गुंतली होती की बाकी काही केले गेले नाही. तेव्हा सोशल मीडिया नव्हता आणि तिला इतर समारंभ, भेटीगाठींमध्येही फारसा रस नव्हता. आई-वडिलांकडेही फारसे जाणे झाले नाही; तिचे 'बे एके बे' रुटीन सुरू होते. यातच अनेक वर्षे आणि दशके निघून गेली.

काही कारणास्तव ती आता एकटी आहे. वडिलोपार्जित घरात राहणे शक्य नाही म्हणून माहेरच्यांनी एक छत विकत घेऊन दिले आणि ती तेथे वास्तव्याला आहे. बाप्पा तिला हिम्मत देत आहे आणि मार्गक्रमण व्यवस्थित होत आहे.

राखी, दिवाळी किंवा पाडवा आला की तिचे डोळे हमखास पाणावतातच. एकतर ती कधीच काहीच माहेरच्यांसाठी करू शकली नाही आणि त्यांनीही 'वाहवत जाऊन' (अवाजवी खर्च करून) काही केले नाही. पाडव्याला वडील जेव्हा बायकोला आणि दुसऱ्या मुलीला ओवाळणी देतात, तेव्हा ती हिला मिळाली नाही, याचे तिला दुःख नाही; पण कुठेतरी तिची गाडी अजूनही त्या साडीत, त्या गिफ्टमध्ये अडकली आहे.

पण परवाच्या पाडव्याला तिला एक गोष्ट नव्याने उमगली, जी आधीच लक्षात यायला हवी होती. दरवर्षी नाही, पण एकदम एवढी मोठी रक्कम स्वरूपात तिला घर मिळाले आणि ती आज सक्षमपणे/ठामपणे तिच्या पायांवर उभी आहे, हे केवळ वडिलांमुळेच शक्य झाले. तिला हिम्मत मिळाली ती तिच्या शिक्षणामुळे आणि वडिलांच्या शिकवणी/संस्कारांमुळेच, नाही का?

मग यापेक्षा सुंदर, मोठी आणि उपयुक्त अशी ओवाळणी काय असू शकते? दरवर्षी ओवाळणी द्यावी, असे तिच्या वडिलांना नक्कीच वाटले असणार, पण तेव्हा ते शक्य झाले नाही (अंतर फार होते, ऑनलाईनचा जमाना नव्हता). तिला कधीच काही कमी नव्हते आणि नाही, ही काय कमी आशीर्वादात्मक ओवाळणी मिळाली?

आणि ही फक्त नाममात्र ओवाळणी नसून एक पुंजी (गुंतवणूक) आहे, एक आदर्श आहे. म्हटलं तर तिच्या वडिलांचा आदर्श, आणि ती स्वतः तिच्यासाठी व इतर बऱ्याच जणांसाठी एक आदर्श ठरली आहे, हे काही कमी नाही, नाही का?

म्हणून, जर दरवर्षी अपेक्षेनुसार ओवाळणी नाही मिळाली, तर निराश होऊ नये. ओवाळणीकडे वेगळ्या दृष्टीने बघणे आवश्यक आहे; वाईट वाटून घेणे हे कोणाच्याच खिजगणतीत नसावे.