मी पहिल्यांदाच आई झाले होते आणि मी भली मोठी स्वप्रचलित स्वयंसिद्धा पण होते. त्यामुळे प्रत्येक गोष्ट आईलाच विचारायची हे मला जमले नाही; तिने पण कधी ढवळाढवळ केली नाही माझ्यात. बाळांना मालिश करतात आणि त्याचे महत्त्व मला ठाऊक होते, अनेकदा ऐकले होते. प्रेग्नेंसीच्या काळात जे नवीन आई होण्यासाठी प्रशिक्षण देण्यात आले, तेव्हा पुन्हा एकदा सांगण्यात आले. मग काय, विडा उचलावाच लागला.
एक यक्ष प्रश्न उभा ठाकला ज्याचे उत्तर कोणीच कधीच दिले नव्हते, मी पण विचारला नव्हता: बाळाला किती वेळ मालिश करायची? स्वतःलाच मग ते उत्तर गवसले. आधी मी फक्त गप्पा मारत होते मालिश करते वेळी; मग मात्र त्या गप्पा अंघोळीच्या वेळी मारण्याचे ठरवले आणि मालिशच्या वेळी मोठ्याने स्तोत्र म्हणण्यास सुरुवात केली. स्तोत्र संपेस्तोवर मालिश हे समीकरण आपोआप सुरू झाले.
आज जवळपास २२ वर्षांनी हे सगळं पुन्हा प्रकर्षाने आठवले. सतत सगळे डोळ्यासमोर असतेच माझ्या; पण आज काहीतरी वेगळे होते. कोवळं ऊन खाता खाता माझा चालण्याचा पिटुकला व्यायाम सुरू होता, तेव्हा अचानक लक्षात आले की मला किती वेळ चालायला हवे? किंवा किती वेळ चालले की ती योग्य ठरेल, उपयोगी होईल? आता हा प्रश्न घेऊन मी जाऊ कोणाकडे? आणि प्रत्येक जण आपआपल्या पद्धतीने त्याचे उत्तर देणार, जे योग्य असते; पण मला झेपेल एवढे चालणे म्हणजे काय? याचे उत्तर सरते शेवटी सापडले आणि मी माझी दररोजची स्तोत्रे म्हणायला सुरुवात केली, एकामागून एक. क्या बात है! इतके भन्नाट वाटले म्हणून सांगते, दररोजचे चालणे आणि आज यात मला निश्चितच खूप फरक जाणवला. सगळी स्तोत्रे म्हणून झाली आणि मग मी वेळ बघण्यासाठी आणि घोटभर पाणी पिण्यासाठी घरी गेले, तर साधारण ह्या वयाच्या टप्प्यावर चालायला हवे, ढोबळ मानाने तेवढे झाले होते. अहाहा! खूपच मजा आली. नवीन समीकरण समजले मला.
माझ्या घराशेजारी एक उत्कृष्ट दिसणारी, सजवलेली (मस्त रंग वापरून) अशी ओपन-जिम आहे. तेथे पण मी वेळ घालवते, कारण समोर भला मोठा डोंगर आहे जो हिरव्या रंगांच्या विविध छटांनी नटलेला आहे, गाव देवीचे देऊळ आहे, असंख्य रंगांचे, प्रकारचे, आकाराचे पक्षी आहेत, शब्दात बांधता येणार नाही असा उत्कृष्ट वारा आहे, आणि बरेच काही. त्यामुळे मी रमते तेथे. सर्वांशी बारीबारी गप्पा सुरू असतात माझ्या, आणि अर्थात त्यांच्या देखील (मूक संवाद, खोडून काढत नाहीत ते कोणीच मला, कान देतात फक्त).
तेथे ८-१० प्रकारचे जिम उपकरणे आहेत. त्यातले मला काहीच प्रिय आहेत, करता येतात, जमतात. त्यातली एक म्हणजे माझी सखी सायकल. बहुतांशी तिचा उपयोग मी रोज करतेच, फेरफटका मारण्यासाठी. आज पण पुन्हा एकदा तोच प्रश्न: "मी किती वेळ सायकल चालवायची, तिची मजा घ्यायची?". मग काय, चालताना एक भले मोठे स्तोत्र राहून गेले होते म्हणायचे. आज पहिला दिवस त्यामुळे मग मी म्हटले, जरा सगळेच स्तोत्र आज नको; आणि जी छोटीछोटी स्तोत्रे होती, ती म्हटली आधी. जशी सायकलवर बसले, तसा हा विचार आला आणि पठण सुरू झाले आपोआप. पुन्हा एकदा सहज माहिती म्हणून जेव्हा घड्याळ बघितले, तेव्हा सगळे गणित चपखल बसलेले आढळले: वेळ, व्यायाम, स्तोत्र. अहाहाच पुन्हा एकदा! माझा आनंद गगनात मावेना. "ऐकावे जनाचे, करावे मनाचे" हेच खरं. मला तर हे खूप म्हणजे खूप भावलंय, पटलंय बुवा.
आणि हो, मी त्या कोवळ्या उन्हाच्या वेळी एकटी असते अख्ख्या जिममध्ये, माझंच राज्य असतं; त्यामुळे बिनधास्त मोठ्याने म्हणता आलं. आणि त्याचा अजून एक फायदा कळला. माझ्या गुरूंनी सांगितलेले आठवले, अनेकदा अनेक ठिकाणी वाचलेले स्मरले, की सार्वजनिक ठिकाणी पठण केल्यास त्याची व्याप्ती वाढते, बऱ्याच जणांना फायदा होतो, ती कंपने पोहोचतात, उत्साह निर्माण होण्यास मदत होते, एक वेगळी ऊर्जा निर्माण होते, इत्यादी. अर्थात, हे सातत्याने केल्यास. माझी "त्याला" प्रार्थना आणि विनंती आहे की आज जे नव्याने सुरू झाले आहे, ते माझ्या हातून सतत घडो, घडवून घे.
आधी मी एक साधी व्यक्ती असल्यामुळे व्यायाम करताना, चालताना नको ते विचार पण यायचे. ते कधी मी हुसकावून लावण्यात यशस्वी व्हायचे, कधी नाही. बघा "त्याने" कसा उत्कृष्ट उपाय शोधून काढला आणि मांडला माझ्यासमोर ते. फक्त मांडला नाही, तर प्रात्यक्षिक करून घेतले देखील. कसं जमतं "त्याला" हे सगळं? कमाल आहे त्याची!
स्तोत्रे म्हणण्याचे अनेक नियम आहेत, मला ठाऊक आहे, मान्य आहेत; पण जर हे माझ्यासमोर उभे ठाकले आहे, म्हणजे त्यात काहीतरी दडले आहे हे निश्चित. मला कुठलेही नियम डावलायचे नाहीत, पण हे मी ह्या वेळी म्हणावे हे मी ठरवलेच नाही, किंवा मी कोण होते ठरवणारी हो?
व्यायाम हा हवा तेवढाच व्हायला हवा, मग तो मालिशच्या स्वरूपातला असो वा कुठल्याही वयातला. प्रत्येक जणांची गरज वेगळी असते. म्हणून 'माझ्यासाठी योग्य काय?' ह्याचे उत्तर माझ्या दृष्टिकोनातून ह्यापेक्षा योग्य असूच शकत नाही. पाठांतरही झाले, मोबाईलच्या दूर राहता आले, निसर्गाचे सानिध्य लाभले. सहज अजून काय हवे?
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा