2335: Be the Change You Want to See

I’ve come across several alerts on WhatsApp recently regarding fake New Year wishes and potential scams. These messages warn us not to click on any links especially those involving APK files hidden behind festive greetings. While we all want to see what a loved one has sent, clicking these links can be dangerous for your device, your privacy, and your financial security.

Instead of just forwarding the warning, I sincerely request you to be the change by adopting safer habits:

1. Avoid Generic Forwards: Avoid sending or opening forwarded images, videos, or links. Even if you trust the sender, remember that they are likely not the creator of that content. You never know the original intent behind it.

2. Type Your Heart Out: If you truly wish to greet someone, type a personal message in any language and use the built-in emojis provided by WhatsApp. It is the safest and most personal option.

3. Record a Greeting: If typing feels too formal, record a short voice note. It carries the warmth of your voice without any digital risk.

4. The Human Connection: Whenever time permits, call or meet the person. Real happiness is shared through conversation, not through risky "APK" links.

Don't just forward the "stay safe" alert; practice it. If you want everyone to be safe, lead by example. Why put yourself or others at risk when a simple, typed "Happy New Year" is the most powerful wish of all?

Stay safe, stay connected, and stay authentic to kick start 2026 on happy note. 

2334: कृतज्ञतेचा घास

गेले काही दिवस जेवताना मला एक वेगळीच 'मज्जा' येते आहे. असा काही गोडवा अनुभवायला मिळतोय, जो शब्दांत मांडणे माझ्यासाठी खरंच कठीण आहे. थोडा विचार केला तेव्हा लक्षात आले की, हे सर्व त्या ताज्या पिठाचे प्रताप आहेत. डबा हाहात धरता येत नव्हता इतके ते ज्वारीचे पीठ दळून आणताना ताजे आणि उबदार होते.

त्या पिठाच्या भाकऱ्या करताना अक्षरशः माझी 'ब्रह्मानंदी' लागली होती. तो अनुभव माझ्यासाठी खूपच वेगळा आणि समृद्ध करणारा होता. जेव्हापासून ते ताजे पीठ घरात आले आहे, तेव्हापासून हा सिलसिला सुरू आहे. त्या ज्वारीला काय सांगावी इतकी अवीट चव आहे! टम्म फुगलेली भाकरी जेव्हा पाटात येते आणि तिथून मनामार्फत पोटात जाते, तेव्हाचे समाधान केवळ अवर्णनीयच.

ह्या उत्कृष्ट ज्वारीच्या निर्मात्याला - म्हणजेच त्या शेतकऱ्याला - माझे मनःपूर्वक धन्यवाद. त्याच्या कष्टामुळेच मला आज इतकी 'भन्नाट' भाकरी चाखायला मिळत आहे. ती भाकरी माझ्या ताटापर्यंत पोहोचवण्यासाठी ज्या ज्या हातांनी कष्ट घेतले आहेत, त्या सर्वांचे मी शतशः ऋणी आहे.

भाकरी इतकी जगावेगळी होती की, ताटात दिमतीला असलेले इतर सर्व पदार्थ अधिकच चविष्ट भासू लागले; किंबहुना जिभेला ते कणभर जास्तच भावले. मी अगदी तन्मय होऊन गेले काही दिवस पोटभर जेवत आहे. आधीचे दिवस वाईट होते असे नाही, पण या वेळच्या ज्वारीचा गोडवा काही 'औरच' आहे, ज्याने माझ्या संपूर्ण जेवणाला एका तृप्तीची झालर लावली आहे.

माझी जेवणानंतर कोमट पाणी आणि लिंबू घेण्याची जुनी सवय आहे. विशेष म्हणजे, ते लिंबू सुद्धा माझ्याच परसातले आहे. "काय गोड लिंब आहेत?" असं म्हणते आहे सध्या मी, बघा म्हणजे गोडवा कणाकणात भिनला आहे. आता यावर अधिक काय बोलायचे?

तृप्ती ही पदार्थात नसते, ती त्यातील ताजेपणात आणि कृतज्ञतेत असते.

2333: रेडी-मिक्स

आता भरपूर बदल घडत आहेत, नजरेस पडत आहेत. पण आधी तसे नव्हतेच मुळी. मुलींच्या अर्थात सुनेच्या हातून चूक घडताच कामा नये असा दंडक होता. सून जी मुलगी म्हणून घरी आणली जाते पहिल्या दिवशी फक्त, मग जेव्हा ती आई होते आणि कुठल्याही रोल मधे तिच्या चुकीला माफी नाहीच. चूक न करता सुद्धा जिला सातत्याने ऐकावेच लागते कारण एकदा आई वडिल मुलाचे सासू सासरे झाले कि आरडा ओरडी ठरलेलाच आणि त्यांच्या सातत्याला दाद द्यावी तेवढी थोडीच. अर्थात काही घरात हे होत नाही पण त्याचे प्रमाण नगण्यच आहे. सर्वत्र हेच वारं वाहतांना दिसायचं. 

मग अनेक पर्याय निघत गेले हळूहळू. काही सासू सासरे कधी कधी बदलेले आढळले, तर कुठे मुली थोड्याश्या कवचातून बाहेर पडल्या आणि बोलतांना दिसल्या. समाजात किंचित बदल झाले, बाहेर खाणे सुरु झाले आणि रेडी-मिक्स बाजारात आले. ह्या रेड़ी-मिक्स च्या प्रवेशामुळे खूप म्हणजे खूप काही बदललं खरं. किंबहुना रेडी-मिक्स का आले ह्याचे प्रमुख कारण आज मला समजले.  रेडी-मिक्स मध्ये सगळंच आधीच घातलेलं असतं, अगदी तिखट मीठ पासून. त्यांच्या चमूत तज्ज्ञ मंडळी असतात, आता तंत्रज्ञाची पण मदत घेतली जाते आणि ते परिपूर्ण असे मिक्स तय्यार होते. समजा ते डोश्याचे मिक्स आहे, आणि काही अंशी मीठ कमी वाटले कोणाला तर चटणी, भाजी,  सांबर असे अनेक तोंडी लावण्याचे पदार्थ असतात. त्यामुळे मग काहीच फरक पडत नाही. अर्थात मिक्स च्या आधीचे दिवस पण तसेच होते, वरून मीठ लावून घेणं तेव्हा देखील शक्य होतं. पण असो. त्या रेडी मिक्स कंपन्यांना पण फायदा आणि सर्वात म्हणजे सुनांना / आयांना देखील.  सुगीचे दिवस आलेत जणू. 

एक आंचल नावाची प्रसिद्ध कवयत्री आहे, तरुण आहे पण फार मोठे नाव झाले आहे तिचे. तिची एक कविता म्हणते ना कि आईला फक्त एक माणूस म्हणून जगू द्या. तिला पण चुकायचा हक्क आहे. तिनेच सर्व आणि नेहेमीच सुंदर, योग्य, उत्कृष्टच करण्याचा आग्रह का? आणि असे अनेक कवी त्यांच्या शब्दातून व्यक्त झालेत ह्या आधी सुद्धा. आपण १००% नसून "उचलली जीभ लावली टाळ्याला" असं का वागतात मंडळी कोणास ठाऊक. का, फक्त दोष देण्यासाठीच सुनेला घरी आणतात? आज बऱ्याच प्रश्नांची अचूक उत्तरे आढळतात आहे मला. 

2332: The Swag and the Stillness

I have been religiously following a musical show on TV lately. My attention often settles on the two guitarists who stand side-by-side. The orchestration team has placed them together, yet they are worlds apart in temperament. One is all "swag" young, a gym enthusiast, dynamically moving with every beat. The other is calm and composed, standing almost still, playing with a focus that suggests he is absorbing the song, the singer, and the entire performance into his soul.

Both are masters of their instrument.

Seeing them together reminded me of a warning my mother used to give: "Never keep artificial jewelry near original gold." She believed there was a high probability that the artificial one might "eat" into the gold or cause it to lose its grade. Scientifically, we know this doesn't happen, but the metaphor carries a heavy truth.

In the musical show, these two stand their ground equally well. The senior doesn't try to diminish the junior, nor does the junior’s swag "eat into" the senior’s composure. They don't take from each other; instead, they together "steal the show."

As a spectator, there is so much to learn from this. It doesn't matter who your "neighbor" is whether they are younger, more dynamic, or full of swag. You must remain your own self. Whether you are constantly improving or choosing to stay exactly where you are, the key is to remain on a strong, authentic base.

The gold never loses its grade, no matter who stands next to it.

2331: Extending the Joy

When I first welcomed my children into this world, we celebrated their monthly birthdays. There was no prior planning; it just happened naturally at home with new clothes, photos, good food, and a deep sense of contentment. Since then, I’ve noticed a shift in how we mark time from engagement anniversaries to school graduations, and even radio advertisements suggesting we celebrate our failures.

Recently, this spirit of spontaneous joy returned to us. Without any formal plan, the entire month of December became a celebration in itself. It was filled with a variety of foods, healthy sweets in moderation, constant laughter, holiday movies, long drives, and soul-searching discussions. It made me realize that we don't have to wait until the clock strikes midnight on the 31st to acknowledge the year. This continuous joy is also a way of living.

In my view, when someone reaches a milestone birthday or anniversary, the celebration should be spread across a month or even the entire year. Reaching such a milestone is a significant achievement for both the individual and the family; why limit that recognition to just one day?

I am not "planning" for it, but I am certain that as our norms evolve, we will begin to celebrate the arrival of 2026 as a whole month rather than a single date. Celebration doesn't require partying on a grand scale or a massive drain of money and energy. A tiny or even "nano" scale is just as meaningful. This is the perfect time to personalize our definitions of joy.

Happy, healthy, and healed 2026 to you all.

2330: Ticks, Tags, and Telepathy

I recently experienced a peculiar digital lag. I sent a message on WhatsApp and, as expected, it showed a single tick. I was waiting watching for the second tick to confirm delivery, and then the color change to indicate it had been read. But before the screen could update, my phone rang. The receiver was already on the line.

The message had traveled fast enough to reach the device, but the "return signal" to inform me of the delivery was lagging. The action was complete before the indicator could catch up.

This tiny tech "funda" immediately made me reflect on a piece of wisdom shared by almost all stalwarts and adhunik gurus: Be vigilant at the level of thoughts.

I now see the technical reason behind this. Before we speak, before we react, and long before our physical presence is felt, our thoughts travel with lightning speed. They reach the "receiver" without notice, often bypassing the visible "ticks" of conversation. By the time we actually say something, the mental signal has already arrived.

This is why, the moment a disturbing or useless thought pops up, we must divert it. We must pivot immediately to something healthy and constructive. It is not just for our own peace, but to protect the "other end" from a signal we never intended to finalize.

It is fascinating how a simple delay in a messaging app can validate an ancient truth. We are always broadcasting; it’s better to ensure the "transmission" is worth receiving.

The thought reaches long before the word arrives.

निःशब्द

आता थोरला बंधू एकटा आहे, आई वडिल दुसऱ्या जगात स्थायिक झाल्यावर. त्यात मोठ्या आजारपणातून उठल्यावर लहान बहिण म्हणून कर्तव्यच आहे. आई वडिलांचे सासरी आल्यापासून काहीही करणे जमले नाही. अनेक प्रसंग आले पण मुलं, घर, नोकरी ह्याला प्राधान्य दिलं गेलं, कळत - नकळत. पण आता घालमेल नाहीच, सगळं काळं पांढरं, ग्रे नाहीच ठेवलं त्याने. त्यामुळे पटापट सगळं घडवून आणलं आणि मार्गी लावलं. हो ह्या मधे मुलं नोकरी व्यवसाय, यजमान त्यांचं क्षेत्र आणि थोरले घरचे सांभाळणे करतात आहे. दोघांना जसे काही वाटून दिले आहे काम, त्यांच्या त्यांच्या वाटचं. आणि हे सर्व चांगल्याच साठी घडवून आणलं आहे हे निश्चित.  तो सर्वांचा मायबाप, भाऊबंधू तो का वाईट करणार? छे छे मुळीच नाही आणि कधीही नाहीच. त्यामुळे शांतपणे तो दाखवतो आहे त्या वाटेवर चालणे आणि पुढे जाणे, किंबहुना आपण चालू पण शकत नाही त्याच्या मर्जीशिवाय. त्यामुळे ठेविले अनंते... 

हा दृष्टिकोन सर्वसामांन्यच्या लक्षात येणार नाही, त्यामुळे काहीच सांगत बसू नये. शांत राहणे, पुढे जाणे, नामस्मरण करणे जास्त योग्य. 

किती जणं आहेत आणि होते त्यावेळी आजूबाजूला, प्रेम करणारे, जीव देणारे, आस्था असलेले, आदर असलेले, आणि बऱ्याच वयोगटातले. पण कोणाशीच बोलावेसे वाटले नाही, कोणालाच काही सांगावेसे वाटले नाही. कदाचित त्या सर्व मित्र, मैत्रिणी, आप्तेष्ट ह्यांच्या कडून मार्ग निघाला असता, कारण त्यांना अनुभव पाठीशी आहे.  पण ते होणे नव्हते, ग्रे अर्धशंकू राहणे मान्यच नव्हते आता त्याला, त्यामुळे त्याला माझ्यासाठी इतके कष्ट घ्यावे लागले. मनापासून आभार, धन्यवाद. हा दृष्टिकोन देखील योग्य वेळी च दिला, आधी नाही. आधी फक्त धडपड करून घेतली, नवीन जागी बीजारोपण केले आणि मग सुचवले. निःशब्द झाले मी पूर्णपणे.  अजून काय करायचं त्याने. कमाल.