ढोबळी मिरची

माझी जुळी मुलं जेव्हा साधारण एखाद वर्षांची झाली तेव्हा एका दिवशी मी ह्यांना अल्टिमेटम दिला एकतर मला वेड्यांच्या इस्पितळात दाखल करा किंवा नोकरी करू द्या. हे असं म्हणायला अनेकविध कारणे होतीच, २४X७X ३६५ दिवस मी फक्त आणि फक्त दोघांच्या मागेच असायचे, माझीच होती दोघ पण जास्त झालं मला ते. मग माझी आई आली माझ्या मदतीसाठी, मला तारून नेण्यासाठी सरतेशेवटी. हाश $$$$. त्यानंतर मग मी नोकरी शोधण्यास सुरवात केली, आधी अर्ध वेळ, मग फक्त शनिवार-रविवार आणि मग पूर्णवेळ अशी मजल-दरमजल केली / झाली म्हणायला हरकत नाही.

माझ्या लहानपणी पासून आजतागायत मी एक सवय / शिस्त पाळली आहे जी म्हणजे मी घरातून बाहेर पडून परत घरी येईस्तोवर जे जे काय झालं ते पटापट घरी सांगायचं, आधी आई बाबांना आणि आता मुलांना सांगते, कानावर टाकणं महत्वाचं असत असं मला वाटत. मला माहित नाही का पण इव्हन माझ्या मुलांना पण ती सवय लागली आहे फार पूर्वी पासून, अगदी लहान असल्यापासून.

साधारण २.५-३ वर्षाची असतांना दोघांना शाळेत प्रवेश घेतला आणि तेव्हा पासून घरी आलं रे आलं कि सगळं आजीला प्रेम उतुजाईस्तोवर सांगितलं जायचं, कि आज काय काय झालं ते. जसं जसं टिचर शाळेत शिकवत असत तस्स थेट घरी येऊन सांगितलं जायचं आधी आजी ला मग मला संध्याकाळी मी घरी आल्यावर, दोघांची कॉम्पिटिशन असायची. त्यात एक दिवस पूर्णवेळ आजीचं डोकं खाऊन इतकं वेठीस आणलं कि दोन्ही पार्ट्या दमल्या. मी आल्यावर मग हुश्श झालं दोघांना. त्या खास दिवशी मुलं घरी आली आणि पोटतिडकीने कापशीकम हा शब्द, त्याचा अर्थ, तीच दिसणं, रंग, लठ्ठपणा  ई. करून दाखवण्याचा असफल प्रयन्त करत होती पण काही केल्या आजीला  कापशीकम काय हे कळत नव्हतच, दोन्ही पक्ष आडनेळ्या वयातले, देवा. मी घरी पोचल्यावर ढोबळी मिरची = कॅप्सिकम हे सांगितलं तेव्हा बापरे काय वेगळीच मज्जा आली, भन्नाट. आज लेकीने बेल-पेपर घालून आमलेट केलं तेव्हा पुन्हा एकदा हा किस्सा आठवला, तिला पुन्हा एकदा सांगितला  / narrate केला गेला, म्हटलं लिहावं.