आपे आपे

अगदी बोलता यायला लागल्या पासूनच माझ्या लेकाला वाटायचं कि तो फार मोठा झाला आहे आणि त्यामुळे सगळं म्हणजे सगळंच त्याला जमतं करायला, स्वतः. कोणाची म्हणजे कोणाची मदत, लुडबुड, सूचना काहीही नको असायच्या. त्याच्या भाषेत "आपे आपे", म्हणजे आपल्या आपण, माझं मला करायचं आहे, अश्या अर्थाने. आणि तो करतो तेच योग्य हे पण एक होत, असो पण त्यालाच तर आनंद म्हणतात, शिकणं म्हणतात ना. सांडलवंड करत खाणं, पसारा / राडा, धडपड ई. मी तर फारच मनापासून एन्जॉय करत असे. त्यातलाच एक भाग म्हणजे आंघोळ. ती पण आपे आपे च करायची असायची. गरम पाणी काढून द्यायची पण वाट बघत नसे इतका उत्साह आंघोळ करण्यासाठी. सगळी तय्यारी झाली कि मग त्याच पालुपद चालू व्हायचं "मम्मा आपे आपे". मग मी बाहेर आणि तो मी थोडक्यात सांगितल्या प्रमाणे आंघोळ करणार. मी आपली कामाला लागली रे लागली त्याचं पाणी काढून दिल्यावर कि क्षणात पळत पळत यायचा, जोरदार पडायचा देखील, पडायचा कशाचा जोरदार आपटायचाच. कारण? संपूर्ण गरम पाण्याची बदली फक्त अंग ओलं करण्या करता वापरलेले असायचं, आणि मग लक्षात यायचं कि अरे अजून साबण लावायचं राहिलंच कि. मग काय आरोळी थोडण्याशिवाय प्रत्यक्ष महाराज वायुवेगाने मातोश्रींना गाठत असतं हे सांगायला कि "पाणीच संपल मम्मा". बाप रे. काय बोलावं, कसं रिऍक्ट करावं, त्याला लागलंय का हे बघावं का गरम पाणी शिल्लक आहे का ते तपासावं, फटका द्यावा का हसावं काही म्हणजे काही समजत नसे मला. आणि हे अनेक दिवस / महिने / वर्ष मला उपभोगायला मिळालं, आणि हो फक्त मलाच नव्हे तर बाथरूम ला, त्या बादलीला, त्या साबणाला, अगदी सगळ्या सगळ्यांना. अहाहा.

हा आनंदाचा अथांग साठा शब्दात पेरणं अशक्यच आहे मला. हे शब्द मांडतांना ह्या क्षणी देखील तो माझा बदमाश ओल्या पायांमुळे पण कसरत करत वेगाने सगळ्या घरभर धावणारा वेद अजूनही जसाच्या तस्सा माझ्या डोळ्यासमोर उभा आहे. राग येत असे मला पण तो किंवा इतर कोणी पाय घसरून पडू नये म्हणून मग संपूर्ण फरशी पट्टकनी कोरडी करावी लागत असे, दररोज.

२००४ पासून आज पर्यंत आणि ह्या पुढे देखील ह्या माझ्या पिल्लांमुळे सतत वैविध्य गोष्टी मी  इन्क्रिमेंटली लर्न करत आहेच आणि करत राहणार हे निश्चित. खूप खूप आहे शिकण्यासारखं, लक्षात ठेवण्यासारखं, आठवण करण्यासारखं.....

आठवणींचा सुगंध

"लहानपण देगा देवा, मुंगी साखरेचा रवा". एवढ्याश्या पिटुकल्या वाक्यात माझ्या साठी तर संपूर्ण जीवनच सामावलं आहे असं वाटत, जाणवतं आणि पदोपदी ते अनुभवायला मिळत देखील.

माझी शाळकरी पिल्लं छोटी होती तेव्हाची एक गोष्ट. लहान मुलं म्हटली कि खेळणार, बागडणार, लोळणार, पडणार ई. आलंच. मातीत, घराबाहेर, इतरांबरोबर खेळलं नाही तर मग लहान कसलं नाही का? माझी पण दोघ काही वेगळी नव्हतीच. मनसोक्त रेतीत, मातीत, चिखलात आणि रस्त्यावर सर्वांसोबत सतत अनेक वर्ष खेळली. त्या वेळी खेळून किंवा बाहेरून घरी आल्यावर, स्पेशिअली संध्याकाळच्या वेळी स्वच्छ हातपाय धुणे हे आरोग्यासाठी उपयोगी आणि फारच महत्वाचं, त्यामुळे मी त्यांना त्यांच्या भाषेत समजेल असं समजावून सांगितलं आणि ते कटाक्ष्याने पाळत पण होते. पण शेवटी मी आई आणि ते पण किंचित मस्ती करणारी. मग काय, सहज विचारायचे सुरवातीला मुलं बाहेरून आली कि "नक्की हात साबणाने धुतले का? कि फक्त पाण्याखाली धरले?". दोघे एकाच वयाचे असल्यामुळे एकाच वेळी एकाच नळाला एकाच ठिकाणी धक्काबुक्की करून हात धुवायचे असायचे ते हि इतक्या घाईत कि जसे कि ह्यांचे विमान सुटणार आहे. आणि मंडळी ती घाई कशाची असायची माहिती आहे का? तर दोघांनी हात साबणाने धुतले हे सिद्ध करण्याची घाई. त्याचा पुरावा द्यायची धडपड. आणि त्याची पद्धत म्हणजे मला दोघांनी एकाच वेळी / क्षणी माझ्या अगदी नाकाशी त्यांचे गोबरे, छोटेसे पंजे धरणे, म्हणजे तो साबणाचा सुगंध मला येईल आणि हे निश्चित होईल कि आरोग्याची काळजी घेतली गेली आहे, हात धुतले आहेत स्वच्छ. पण हे दिवसातून कित्येकदा घाईत शर्यत असल्या सारखे होत होते. दोघे एकाच वेळी धावत येऊन धडपड तोल सांभाळत माझ्यावर, माझ्या नाकावर अत्याचार करत असत. कितीदा माझं छोटसं नाक चेंदामेंदा झालाय माझं मलाच माहित. पण तो आनंद, उत्साह आणि स्पर्श इतका जगावेगळा असायचा ना कि बाकी लक्षात / ध्यानात / दृष्टीपथात यायचंच नाही माझ्या. काय ते दिवस होते आणि मला तर दुप्पटीने मिळालेले प्रसंग होते ते, आनंद द्विगुणित करणारे असेच. बघा नं १७-१८ वर्षांनी देखील संपूर्ण दिवस / क्षण जसे च्या तस्से डोळ्यासमोर उभे आहेत माझ्या. आणि हो फक्त माझं आणि त्यांचं नाकाचं नाही पण डोकं, चेहेरा, आणि विविध अवयव टक्कर एन्जॉय करायचे. निरागस, निष्पाप आणि भोळेपणाची कमाल म्हणेज आमचे "ते" दिवस. भूक लागलेली असली, तहान लागलेली असली, काहीही झालं तरी हात धुतले आहेत हे प्रुव्ह करण्याचा अलिखित नियम / विधी होतंच असे. काल परवा अचानक माझा आता मोठा झालेला लेक पट्टाकिनी त्याचे ओले धुतलेले हात घेऊन आला आणि म्हणतो कसा "मम्मा आठवतंय का?" आई ग, काटाच आला अंगावर. 

असा हा आठवणींचा सुगंध आणि जगावेगळा अनोखा ठेवा दिल्याबद्दल माझ्या दोन्ही पिल्लांना धन्यवाद.

"असे प्रसंग येति आणि स्मृती ठेवुनी जाती". 

पारदर्शक ता

KBC नावाचा एक फारच प्रसिद्ध कार्यक्रम टीव्ही वर गेली अनेक वर्ष चालू आहे आणि तो मी मनापासून आनंद घेत बघतेच. त्या कार्यक्रमाची रूपरेषा, आखीवरेखीव कंगोरे, विविधता आणि एकंदरीत सगळंच मनाला भावतं. इतका भव्य दिव्य कार्यक्रम आखायचा आणि तो शिस्तीत इतकी वर्ष सलग चालवायचा म्हणजे कमाल आहे. एवढ्यातच माझं सतत लक्ष वेधून घेतंय ते म्हणजे पारदर्शक मध्यवर्ती बसण्याची जागा. त्या जागेकडे सातत्याने लक्ष जाण्याचं कारण म्हणजे मला असं जमिनीच्या खालचं बघायला हिम्मत होत नाही, विश्वासाने पाऊल ठेवावं असं वाटत नाहीच. अनेक ठिकाणी मी अनुभवलं आहे. पण गेल्या शुक्रवारी मला त्या विचारपूर्वक तय्यार केलेल्या जमीनच महत्व प्रकर्षाने जाणवलं. शुक्रवारी KBC चा सामाजिक उपक्रम असतो आणि त्यात एक दिग्गज प्रसिद्ध कलाकार जोडपं आलं होत. KBC म्हणजे फक्त प्रश्नमंजुषाच नाही, तर त्या अनोख्या जोडी बद्दल दाखवतांना तीच पारदर्शक जागा अगदी ३६० अंशाने बदलून गेली होती. त्यात विविध रंगछटा, हृदयाचा आकार, दिवे आणि बरेच परिणाम दर्शवण्यात आले होते. भन्नाट होत. KBC सेट च्या संपूर्ण कल्पक चमू ला माझा दंडवत.

त्यामुळे फक्त प्रश्नमंजुषे करता KBC बघत असाल तर इतर गोष्टींकडे पण लक्ष द्या, म्हणजे नवीन प्रश्न, उत्तर, मार्ग आणि दिशा नक्की मिळेल.   

ह्या एका छोट्या एपिसोड ला बघून हे मात्र निश्चित समजलं कि पारदर्शक असलं ना कि कुठलाही बदल सहज अंगिकारता येतोच. मग असे बदल स्वतःला आणि बघणाऱ्याला प्रचंड ऊर्जा, क्लुप्त्या आणि बरंच काही देऊन जातात.

LinkedIn

 "LinkedIn is a social networking site designed specifically for the business community. The goal of the site is to allow registered members to establish and document networks of people they know and trust professionally." - https://whatis.techtarget.com/definition/LinkedIn 

Yes I am totally aware of importance of connect with like minded people and professional for growth of self, others, society, institute and country at large. Hence including me all professionals from various walks of life are on LinkedIn platform and were / are benefiting from it. To be on LinkedIn or to continue on LinkedIn an individual needs a profile, a collection and achievements to talk about. This platform provides the place to portray virtual you. Its kind of prestigious, prosperous and blessed to be on such platform as it displays the strengths of individuals including education, background, experience, places, people, personality and what not.

Its a "one stop solution" while looking for apt personalities. To me this is the place to be and a highly motivating platform for the growth of an individual and others connected effectively. 

For me crafting my own profile was initially the aim but now I feel extremely proud that my own daughter is connected yet again with me on this platform. She went through my profile as in these tiny years my work place, my PhD scholars, my  family and the society poured so many opportunities on me, that the profile on LinkedIn is crafted automatically.  What else to ask for, I immediately went on Cloud-9 literally. Next generation is feeling like connecting with me is truly an achievement, far far better than any tangible certificates, pats on back, increments and what not. I was in love with the name of this platform, its objectives and now adoring more due to this professional, value-added bond between my engineer-to-be daughter Varnika.   

There is a proverb / saying that when your kids fit into your shoes treat them a friends as they are now successful grown-ups. Its the correct time to edit / append / change this saying a bit like this: when your kids checks your LinkedIn profile and send requests to connect means............. 

I am truly blessed to experience this in my life.

 

ताजा सुगंध

माझा सर्वात मोठा पुतण्या पहिल्यांदाच भरारी मारायला, आकाशाला गवसणी घालायला सज्ज झाला आहे. त्याच्या आवडत्या कंफोर्ट झोन मधून बाहेर पडून एकटा वसतिगृहात राहतो आहे. काकू म्हणून एक छोटीशी अगदी हलकीशी धुकधुक जरी मनात होती तरी देखील मला त्याच्या वर आणि माझ्या जाऊ-दिरांच्या संगोपनावर प्रचंड विश्वास होताच. त्यामुळेच कदाचित मी तब्बल दोन आठवडे शांतपणे थांबले, त्याला थोडसं रुळू दिल आणि काल न राहवून फोन केलाच. काय बोलला तो विश्वासानी माझ्याशी. फार आवडलं मला. त्याची नवीन वसतिगृहातली हि पहिली वहिली बॅच, त्यामुळे सगळ्या खोल्या, न्हाणीघर, फर्निचर सगळंच अगदी न हाताळलेलं, न वापरलेलं कोर करकरीत असं. त्याहीमुळे प्रचंड उत्साही वाटतंय असं म्हणाला माझा पिल्लू. तो फक्त वैविध्य विषयावर अखंड बोलत होता आणि मी परमानंद उपभोगत होते, ऐकत होते, माझं पिल्लू कित्ती मोठं झालं ह्या बद्दल "त्याला" धन्यवाद देत होते. थोड्या वेळाने मग आमचा संवाद सुरु झाला आणि त्यात मी पण त्याला माझ्या नवीन जागेबद्दल सांगितलं. मी जेथे सध्या राहते आहे तेथे पण अगदी सगळं कोर करकरीतच आहे इतकं कि जी मी लिफ्ट वापरते दररोज, बहुतांशी संध्याकाळी वर जाण्यासाठी, कधीकधी सकाळी सुद्धा खाली येण्यासाठी, त्याचा जो नवीन ताजा सुगंध अजूनही अबाधित आहे त्यामुळे दिवसभराचा थकवा एका क्षणात पळून जातो दूर, ताबडतोब. असं कुठे आहे कि फक्त सुगंधी फुलंच मन प्रसन्न करतात, ताजतवानं करतात, छे, अजिबातच नाही. एकदा सर्वांनी ह्या माझ्या नव्या लिफ्ट च्या कोऱ्या पणाचा अनुभव घ्यावाच असा अनोखा आहे. त्या सुगंधाची परतफेड होणे नव्हेच. एक मजला फक्त जायचा असतो मला पण तेवढ्यात मी जमेल तेवढा आनंद मनापासून उपभोगून घेतेच, दररोज, न चुकता. मला तो लिफ्ट चा सुगंध इतका भावाला आहे कि फक्त तो उपभोगण्यासाठी मी ती लिफ्ट वापरते.

जरी माझ्यात आणि माझ्या पुतण्यात एक पिढीचं अंतर असलं तरी ते कधीच जाणवलं नाही आम्हाला आणि आता तर अजून एक नवीन कोरा करकरीत समान कंगोरा सापडला दोघांमधे ताज्या सुगंधाचा. अहाहा, "सुख म्हणजे नक्की अजून काय असतं".

पैसे कमावण्याचा नवा मार्ग

एक कोरा करकरीत मार्ग उपलब्ध आहे सध्या पैसे कमावण्याचा आणि बरीच मंडळी जगातली ह्याचा फायदा घेत आहेच आणि घ्यायलाही हवाच. सर्वश्रुत असा यू-ट्यूब चा नवीन मार्ग, एक उत्कृष्ट विडिओ तय्यार करा, तो ठराविक मंडळींनी लाईक केला, बघितला आणि डाउनलोड केला कि यू-ट्यूब चं सॉफ्टवेअर त्यात अधेमधे कुठेही जाहिराती समाविष्ट करतं आणि त्या ऑटोमॅटिकली प्ले होतात. जाहिरात देणाऱ्या कंपन्या यू-ट्यूब ला पैसे देतात, कंपन्यांना प्रेक्षक वर्ग मिळतो आणि त्यामुळे कदाचित त्यांचा धंदा वाढतो. यू-ट्यूब मग ज्याने व्हिडीओ तय्यार केला आहे त्याला त्यांच्या ठरलेल्या पद्धतीने पैसे देतो. हे सगळं ठीक आहे, जर विडिओ मधे दाखवला गेलेले प्रॉडक्ट / कंपनी / ऑफिस ई. आहे. मी काही दिवसांपासून जरा श्री. विष्णू सहस्रनाम आणि बाकी स्तोत्र ऑनलाईन ऐकते आहे बदल म्हणून आणि काय महद आश्चर्य श्लोकाच्या मधेच भल्यामोठ्या आवाजात जाहिरात सुरु झाली. तशीही जाहिरातीच्या वेळेला का इतका मोठा आवाज अचानक आणि ऑटोमॅटिक वाढवतात कोणास ठाऊक. इतकं विचित्र वाटलं मला. म्हटलं काय हे. यू-ट्यूब च्या अल्गोरिथम मधे बदल अतिआवश्यक आहे. स्तोत्र ऐकतांना आणि ते पण अर्ध म्हणणं झाल्यावर संपूर्ण लक्ष विचलित होत अश्या जाहिराती आल्या कि. स्तोत्र ज्याने म्हटलं आहे त्यांना एक तर सुरवातीला किंवा शेवटी जाहिरात टाका किंवा फक्त जाहिरातीचा मथळा दिसू दे, विडिओ मधेच थांबवणं हे अगदी चुकीचंच आहे. त्यांना वेगळ्या पद्धतीने पैसे द्या. सगळ्याच विडिओ ला एकच मॉडेल लावून कसं चालेल बरं? मला तरी हे आक्षेपार्ह वाटत आणि यू-ट्यूब ने ह्यावर नक्की उपाय शोधून काढला पाहिजेच. लवकरच.    

अतरंगी ड्रेस

वेद अगदी लहान असतांना त्याला एक टी-शर्ट भेट म्हणून मिळाला होता. तो इतका भन्नाट होता ना, कि त्याला पाहून मीच इतकी प्रेमात पडले कि विचारूच नका. मला वाटत होत कि हा माझ्या मापाचा का नाही आहे. असता तर ताबडतोब घातला असता आणि मिरवलं असत मी. त्या नंतर मग मी प्रत्येक वेळी जेव्हा जेव्हा मॉल मधे गेले तेव्हा तेव्हा मी तस्साच टी-शर्ट शोधत असे, अनेकदा तर फक्त तो तस्सा टी-शर्ट शोधण्यासाठी मी बाहेर पडत असे.

तर त्या टी-शर्ट च्या दोन्ही बाह्या दोन रंगांच्या होत्या. समोरचे दोन भाग दोन वेगळ्या रंगात, बाह्यांना साजेसे, उलटे रंग, इकडचा तिकडे. अहाहा. भलताच मस्त होता, समजावून शब्दात मांडणं फारच अवघड आहे. असो. थोडक्यात काय तर ड्रेस च्या बाह्या वेगवेगळ्या हव्यात, त्याला साजेस समोर मागे वेगळं डिसाईन हवं. एक सारखं नेहेमीसारखं नको, काही तरी अतरंगी आणि वेगळं.

मी नवीन कचेरीत जॉईन होणार म्हणून मला काही नवीन ड्रेस हवे होते. अगदी शेवटच्या दिवशी पर्यंत इथल्या ऑफिस मधे जाण सुरु होत, त्यामुळे मला जमणार नव्हतं. म्हणून हे आणि लेक गेले. जमतील तेवढे आणले ड्रेस आणि शुज. खूप मदत झाली त्यांची. त्यात एक ड्रेस इतक्या वर्षांनी मला मिळाला, किंबहुना ह्यांनी दोघांनी आणला जो अगदी तस्साच आहे, दोन बाह्या वेगळ्या, दोन तर्हेचे समोर डिझाइन, आई शपथ, जवळपास १८ वर्षांनी. भन्नाट. अगदी आनंद गगनात मावेनासा झाला आहे मला.

काय करू काय नाही असं झालाय, किती छान वाटतंय असा जगावेगळा ड्रेस घालून मिरवायला माझं मलाच ठाऊक. त्यामुळे आज इतकं जास्त काम होऊन सुद्धा अजिबात दमण थकणं झालं नाही.

माझ्या मते तुम्हाला हवं ते छोटसं देखील नक्की मिळेल, अचानक, कस - कुठे - केव्हा माहित नाही, पण गवसणार हे नक्की. मिळाल्यावर त्याचा परमानंद काही भलताच असतो हे मात्र नक्की.