सहज गम्मत म्हणून सांगते दोन देशातली धमाल. मुलांना एखादी गोष्ट कशी समजावून सांगितली जाते ह्या बद्दल. अजिबात कुठलीही तुलना वगैरे नाहीच, किंवा हे बरोबर ते चूक हे दर्शविण्याचा तर उद्देश अजिबातच नाही. पण मी दोन्ही बाजू अनुभवल्या म्हणून म्हटलं लिहावं.
तर लहान मुलांना किंवा किंबहुना कोणालाही समजावून सांगायचं असल्यास, किंवा एखादी गोष्ट करू नका हे सांगायचं असेल तर इथे म्हणजे भारतात थोडासा रागवण्याचा पवित्रा असतो, नकळत म्हणा किंवा मी कसा मोठा हे सांगण्याची लागलेली सवय म्हणावं त्यामुळे. आणि तेवढं सांगून थांबले तर ते मोठे भारतीय कसले? नाही का? त्यानंतर मोठी गोष्ट पेरली जाते, मी कसा बरोबर हे दर्शवले जाते, ई. परिणाम म्हणजे बहुतेक सगळेच, लहान मुलं ती गोष्ट नक्की करून बघतातच. आणि सरते शेवटी कदाचित समस्या / अडचण उद्भवू शकते. असो.
त्या विरुद्ध अमेरिकेतल्या माझ्या वास्तव्यात माझ्या हे लक्षात आलं कि मुलांनी एखादा प्रश्न विचारला कि पहिल्यांदा मध पेरला जातो, अगदी गोड शब्दात सांगितलं जात कि ह्या ऐवजी ते केलंस किंवा अश्या पद्धतीने केलंस तर जास्त सोईस्कर होईल. बास. काही थोडके शब्द मुलाचे आणि त्याहून थोडे पालकांचे.
हि झाली दोन टोकं. तुम्ही संशोधक असला, शिक्षक किंवा कुठल्याही व्यवसायात, बहुतांशी दरदिवशी किंवा नेहेमीच एक तर अहवाल / लेख लिहावा लागतो आणि त्यातून एक अत्यावश्यक किंवा साजेशी गोष्ट उभी करावी लागतेच. ती उभी करतांना जर वाचक दुसऱ्या देशाचा असला तर त्याला साजेशी ती कथा मांडता यायला हवी. त्या करता थोडासा त्या देशातील वाचकांचा समीक्षक / परीक्षक ह्यांचा अभ्यास करायलाच पाहिजे. म्हणजे परिणाम हवे ते साधता येतील आणि विजय निश्चित होईल ह्यात शंकाच नाही. त्यामुळे ह्या पुढे कोणासाठी लिहीत आहात, कुठल्या देशातील अनुदान मिळण्यासाठी अर्ज करत आहेत हे अभ्यासपूर्वक जाणून घेणं अत्यावश्यकच. चला तर मग सगळे आपल्या माहितीत वाढ करून घेऊ या आणि मस्त आनंदांत / आनंदाने कार्य करू या.
