शनिवार, १७ एप्रिल, २०२१

If life is a bicycle...

If life is a bicycle then what are breaks and who rides it?

In many situations earlier I have heard and read a lot about this idiom “Life is like a bicycle....” but every time it is discussed related to the balance while hunting for would-be bride and groom....

And thereafter it is continued with the same couple, when they become parents and what not.

The discussion was related to balance associated with the education background, financial conditions, caste, status and what not when the match is getting fixed.

But thereafter it is continued how both run the house literally, how they manage relationships, friends, work and what not, varied phases of life.

Two wheels of bicycle according the discussions done already are mapped to two people husband and wife or father and mother etc. It is also said that both the wheels of bicycle should be of same size, should run at the same time with same speed and what not, indicating equal thoughtful way of managing their life etc according to me. But if it is true, that two wheels are mapped to two human beings then who rides the bike or who puts the break? Who balances the required equilibrium / stability / steadiness etc.I don’t know at this moment. Hope I will get some clue to write further about it....

तुळशीबाग...

तुळशीबाग... हा शब्द वाचल्या वाचल्या काय काय आलं डोळ्यासमोर मित्र मैत्रिणींनो...
बरोबर, चितळे - भन्नाट शॉपिंग - कावरे आईसक्रिम...
ती गर्दी, ती व्हरायटी, ती किंमत आणि ती मज्जा...
अगदी बरोबर

पण आज मी त्या माझ्या देखील आवडत्या तुळशीबागेबद्दल बोलतच नाही आहे. 

हो अगदी बरोबर वाचता आहात मंडळी तुम्ही. 


तर त्याच असं झालं, ऐका...

१) मला माझ्या फिसिओथेरपीस्ट मैत्रिणीने सांगितल्या प्रमाणे आणि माझ्या पायांच्या वेल बेईन्ग करता सकाळचं चालणं फायद्याचं आहे.
२) आमच्या घरासमोरचा रस्ता अगदी लोण्यासारखा गुळगुळीत झाला आहे एवढ्यातच. त्यामुळे मी आजकाल शुद्ध हवा सेवन रोज करतेच.

आता फिरताफिरता पहिल्यांदा मी बदल म्हणून आमच्या गल्लीच्या अगदी शेवटच्या टोकापर्यंत गेले, आणि जाते रोज आजकाल.  डाव्या बाजूला एक छोटेखानी स्वतंत्र बंगला आहे. त्या घरमालकाने त्यांच्या घरासमोर तर फुलांच्या आणि झाडांच्या वैविध्य प्रकारच्या कुंड्या ठेवल्या आहेतच पण त्यांच्या घरासमोर एक मोठा प्लॉट रिकामा आहे. त्याचा सदुपयोग त्यांनी करून घेतला आहे आणि अत्यंत सुबक पद्धतीने आणि विचारपूर्वक वैविध्य रंगांच्या फुलांच्या कुंड्या मांडल्या आहेत. फार छान आणि वेगळेपण जाणवलं मला पट्टाकिनी. त्या कुंड्याच फक्त मी पहिल्या दिवशी बघितल्या. पण आज मी अवाक झाले एक गोष्ट बघून. त्याच घरमालकांनी पुढच्या मोकळ्या प्लॉटवर असंख्य तुळशीची झाडे लावली आहेत आणि ती इतकी बहरली आहेत, ज्याचं नाव ते. भन्नाटच. आरोग्याला चांगलं आणि दिसायला उत्तम. ते बघून मला तुळशीबाग आठवली. ओरिजिनल तुळशीबाग ह्या भागात देखील अशीच भरपूर तुळस होती म्हणे, आणि आता. हरकत नाही.

बहरलेल्या तुळशीचे दर्शन हे एक चांगलं निमित्य मिळालं आहे आता मला. 


आपलं घर आणि आंगण तर कोणीही सजवत पण रस्त्यापल्याड जाण हे कौतुकास्पद आहे, म्हणून हा लेख प्रपंच. 

गुरुवार, १५ एप्रिल, २०२१

मला भावलेली सवय / शिस्त...

हो त्याला शिदोरी किंवा मुल्य असे देखील म्हणता येईल.

तर त्याच असं झालं कि माझ्या मागे एक वॉचमेन च कुटुंब राहत एका पत्र्याच्या झोपडीवजा घरात. त्यांच्या कडे एक पिल्लू आहे जी २५ डिसेंबर ला जन्मली म्हणून नाव म्हणे ख्रिसमस म्हणण्याच्या ऐवजी किसमत असं ठेवलं. फारच बाळसं असलेली गोब्दुल आहे हि "किसमत अक्का माझी झाशीची राणी". अगदी रेअरली रडते पण ते तार सप्तकात. असो.

अनेकदा मी बघितलं आहे कि ती शांतपणे आईच्या मांडीवर बसून काही तरी एन्जॉय करत असते. शेवटी न राहवून भाभीला विचारलंच, तर म्हणते कशी "भाभी मै किसमत को काफी बार / हमेशा  कुराण सुनाती रहेती हुं, और वो भी अच्छेसे शांतीसे सुनती है". व्वा. क्या बात है. मला फारच भावली भाभीची सवय / शिस्त...

ह्या जगा पल्याड ...

अश्या काही गोष्टी नक्कीच आहेत ज्या ह्या जगा पल्याड आहेत माझ्यासाठी. मी बराच वेळ घालवला हे शोधण्यासाठी कि ह्याचा शोधक कोण आहेत ते, पण नाही सापडलं. असो.

मी कशा बद्दल बोलते आहे, "मुळ्याची कोशिंबीर", नेहेमीच्या ब्राह्मणी कोशिंबिरी पेक्षा वेगळी / हटके, कारणे दोन माझ्या दृष्टीने. एक म्हणजे ह्यात मी / माझी आई दाण्याचे कूट घालत नाही आणि दुसरे म्हणजे हि किसून करतात, नाही तर बाकीच्या चोचून / छोटेसे तुकडे करून केल्या जातात. अतिशय भन्नाट स्वभाव आहे ह्या कोशिंबिरीचा, पानातल्या प्रत्येक पदार्थाची चव वृद्धिंगत करते, जबरदस्त च अशी. जेवणाची मज्जा काय असते ते मला विचार जेव्हा मुळ्याची कोशिंबीर पानात वाढली असते. अहाहा. आजच्या कोशिंबिरीसाठी वापरण्यात आलेले मुळे इतके चविष्ट होते, कि ज्याचं नाव ते, अर्थातच दही  फोडणी मीठ साखर मिरची मोहोरी ई. चे साग्रसंगीत असलं जमलं होत ना कि अगदी मनापासून म्हटलं गेलंच "सर्वच अन्नदाता सुखी भव ।।" शेतकरी, शेतजमीन, पाऊस, एकंदरीत आजूबाजूचं वातावरण, भाजीवाला, हे, आणि अगणित अदृश्य सगळे.    

अगदी अशीच अवस्था असते माझी जेव्हा मी लाल भोपळ्याचं भरीत एन्जॉय करते, मिरचीचं लोणचं, दडपे पोहे, मसाले भात, गोळा भात, वडा भात आणि हि यादी अशी आहे माझ्या आवडीच्या पदार्थांची....

एक वेगळीच एनर्जी मिळते बावा हे सगळं केल्यावर / खिलवल्यावर.

अगदी ताबडतोब लिहायचं ठरवलंच, लिहिलं आणि असेच मला भावणारे छोटे छोटे पदार्थ करत राहते म्हणजे अनेक दिवस मज्जेत जातील आणि बऱ्याच आठवणी गोळा होतील. 

असं अनेकदा आपण अनुभवतो कि समोरचा माणूस खुशीत तुम्हाला म्हणतो "तुझ्या तोंडात तूप-साखर, किंवा दही-साखर" ई. मी पण म्हणत असे / म्हणते अनेकदा अनेकांना. मग काही जण वेगळं रिऍक्ट होऊ लागले, इतकं गोड नको वगैरे, मग मी हे वाक्य बदललं आणि "तुझ्या तोंडात बाखरवाडी / चकली...." ई. वर आले. पण हा छोटेखानी लेख लिहिल्यावर मला असं आवाहन करावंस वाटतंय सगळ्यांना कि माझ्या साठी ह्या पुढे असं म्हणा "तुझ्या ताटात मुळ्याची कोशिंबीर...".

मंगळवार, १३ एप्रिल, २०२१

प्रवास आणि सायकल...

मला अजूनही ते दिवस अगदी जसेच्या तस्से डोळ्यासमोर उभे ठाकले आहेत जेव्हा मी माझ्या बाबांची भली मोठी दांड्याची जेन्टस सायकल शिकले होते, घरी अनाहूत आलेल्या पाहुण्यांची सायकल कशी चालवली होती आणि जेव्हा मला माझी स्वतःची सायकल मिळाली होती. अहाहा. कुठे कुठे जात असू आम्ही सगळे मित्र मैत्रिणी त्या सायकलीवर, देवा. अख्ख नागपूर पालथं घालत असू, अगदी सहज, आणि हो गियर वगैरे ची सायकल नव्हती बरं का त्यावेळी. तो अत्यानंद काही औरच होता. भन्नाट.

आज हा विषय का म्हणताय मंडळी, सांगते, ऐका.

हो सध्या माझी एक नवीन मैत्रीण झाली आहे, सायकल आणि ती देखील घरातील स्टेशनरी अशी, व्यायाम करण्याकरता, डॉ नि सांगितले कि माझ्या पायात बळ येण्याकरता रोज सायकल चालवायची. "पडत्या फळाची आज्ञा" आणि मी घेतली, ताबडतोब करायला सुरवात पण केली. रोज नियमित पणे जमेल तेवढी चालवते आजकाल. आज ती चालवतांना माझं तिच्याशी झालेलं संभाषण किंबहुना मला जाणवलेलं इथे मांडायचं ठरवलं.

तर ह्या माझ्या मैत्रिणींमधे काही सेटीन्ग्स आहेत, पायडल घट्ट करण्याचे, सैल करण्याचे, उंच रस्त्यावर चालवल्यासारखे, तुम्ही किती चालवली, काय स्पीड नी, किती किलोमीटर झाले आणि बरेच काही. अधे मधे जमेल तसे मी हे सेटीन्ग्स बदलत असतेच पण त्या बरोबर आधी कमी स्पीड,मग वाढवते, मग कधी उलटी चालवते, काही पायडल घट्ट करण्याचे सेटीन्ग्स करते ई. आपणही आपल्या रोजनिशीत असंच काहीस करतो नाही, कधी उत्साहात जोशात जोरात पळतो / कामे करतो, कधी विसावतो, कधी नक्कीच हळू चालावंच लागत तर कधी उंचसखल भाग अनुभवतोच आणि पार हि करतो सहज, अहाहा. अगदी सायकल चालवल्यासारखं, नाही का? फारच साम्य आढळलं मला म्हटलं लिहावं. असे सेटीन्ग्स नसते तर किती कंटाळा आला असता ना, किंबहुना रस्त्यावर देखील जेव्हा आपण सायकल चालवतो तेव्हा देखील न कळत किंवा थकल्यासारखं झालं तर, बदल म्हणून हे सगळे पॅडलिंग मध्ये बदल करतोच, अगदी रोजनिशी सारखे.

मनापासून धन्यवाद ह्या माझ्या नव्या मैत्रिणीला, ती आली म्हणून व्यायाम होत आहे, अजून तरी पाय जैसे-थे  आहेत, वेळ लागेल, पण काही का असेना ह्या सगळ्यामुळे आज मला हे लिहिता तर आले ना. माझ्या स्वतःच्या इतक्या वर्षाच्या रोजनिशीतील प्रवासात  कळत-नकळत स्पीड मधे केलेल्या बदलांचा आढावा सहज डोळ्यासमोर उभा ठाकला. 

To listen to this story pl visit: https://youtu.be/79dg6SjhbJY

You can find me on Twitter: https://twitter.com/DrPreetiMulay

And LinkedIn : https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:6787964553641680896/

And also on Facebook.

 


आवरासावर मंत्री...

मागल्या शनिवारी ह्यांना अचानक उठता बसता येईना. आम्ही सगळे थोडेसे घाबरलोच. रविवारी ते जास्तच झालं. मग मी माझ्याशी संपर्कात असणाऱ्या अनेक डॉक्टरांना विचारलं कि तात्पुरतं काही करता येईल का आणि दुसऱ्या दिवशीची अपॉइंटमेंट पण घेतली ताबडतोब. मला समजलं / उमगलं त्याप्रमाणे ह्यांना फिसिओ थेरपी ची आवश्यकता होतीच, गोळ्यां व्यतिरिक्त. म्हणून माझ्या अगदी जवळच्या आणि ज्यांनी मला उभं केलं आहे (शारीरिक आणि मानसिक) आधार देऊन त्यांना विनंती केली घरी येण्यासाठी सोमवारी. आणि त्या ताबडतोब तय्यार झाल्या. सोमवार हा माझा "वर्क फ्रॉम होम" चा दिवस होता, पाठोपाठ ४ लेक्चर होते. डॉ. लीना आधी १०.३० च्या दरम्यान येते म्हणाल्या पण नंतर एक वाजता ठरलं भेटायचं. माझे लेक्चर, मुलांची शेवटची बोर्डाची परीक्षा, त्यांना उशीर होणार होता म्हणून डब्बा, आणि डॉ.  घरी येणार म्हटल्यावर मी भराभर सगळं घर आवरलं, थोडं वेगळं आणि वेलकमिंग दिसेल ह्याची काळजी घेतली, पन्ह करून ठेवलं, त्याबरोबर माठातलं गार पाणी देखील आणून ठेवलं आणि हे सगळं मी खूप खूप दिवसांनंतर किंबहुना खूप महिन्यात / वर्षात केलंच नव्हतं कारण ह्या "नवीन" दिवसात बाहेरच्यांच येणं -जाणं अगदीच कमी झालं आहे. पण मला जे प्रचंड भारी वाटलं म्हणून सांगते, कि ज्याचं नाव ते. म्हणजे घरानी पण थँक्यू म्हटलं जसं.  काहीतरी संचारलं होत त्या दिवशी माझ्यात, अगदी सगळं म्हणजे सगळं आवरलं विजेच्या वेगाने. मज्जा आली. अर्थात ह्यांनाच बरं वाटायला लागलं आणि डॉ. चे क्लिनिक फारच जवळ असल्यामुळे हे म्हणाले मीच जातो, उगाच कशाला त्यांना त्रास. त्यामुळे माझा थोडा हिरमोड झालाच, आणि डॉ. ची प्रत्यक्ष भेट पण नाही झाली, गप्पा राहून गेल्या पण असो. त्या निमित्याने एक वेगळा अनुभव अनेक दिवसांनी चाखता आला.  तसेही माझ्या आईच्या घरी मला हि पदवीच दिली होती सगळ्यांनी "आवरासावर मंत्री... " ते आज जगले मी पुन्हा एकदा. आणि हे मी नेहेमीच करत राहील पाहिजे हे माझ्या मनाशी निश्चित केलं ताबडतोब. 

To listen to this story, please click here: https://youtu.be/If-F7LOqWKk

Twitter link : https://twitter.com/DrPreetiMulay

Also on Facebook.

Give

My father always used to quote the importance of trees in an individual's life (as they give shadow, fruits, flowers, fragrance etc) and according to him our personality should be like a tree “Give without expecting anything back from anyone”. Keep giving always. Not only my father but yes it was a part of my studies too, heard it from my teachers also.

A step ahead, the other day I have realised one more entity from whom everyone can learn about “Giving” and they are the construction workers. As my dad was a Civil Engineer and as our country is "under-construction always", saw the teams / people working on many construction sites keenly to understand their dedication and consistent hard work for sure. Yeah, no doubt its their profession, but those workers never look back, just move on to the next site and then next thereafter. They never sit and think who must be staying in that house they built?, whether the owners liked it or not etc. First of all they do not have any time to think and they don’t need to as they just follow what is instructed to them and generally they do not keep any expectations at all. As we are aware those who construct a permanent roof for others stay in the most temporary place. During my childhood days I used to observe most relaxing and a bit arrogant behaviour of these construction workers, but now the scene is totally different.

Lets bow down whenever possible to all those hands who worked hard to give us the roof on our head(s) which protects us from all seasons, may it be our house(s) or school buildings or office(s) where we stayed, learned and worked for so many years till date.

Just Give you’re best always at home or work and move on. You may wish to look back hardly for a moment to learn, unlearn and relearn but moving on by Giving to others is utmost important. Giving may include sharing knowledge, food, education, good thoughts, experiences and the list is endless, depends on individual and his / her capabilities.

Yeah there are many other professions which involves massive and huge amount of hard work with associated dangers. But I am thinking and thanking to construction workers at this moment in this tiny write-up only. Why so? because like trees and their shadow, fruits, flowers etc. these construction site workers / teams provide the basic necessity called house or roof / shed on my head in which I live with every day as a major part of my life.

To listen to this story kindly click on: https://youtu.be/gxigUScyPdk

Twitter : https://twitter.com/DrPreetiMulay

And I am also have presence on Facebook for many such stories.

2459: Freshly Ground Nostalgia

The last time I visited a flour mill, I think I was in 5th standard or somewhere around that age. I had gone along with my father, mostly fo...