ताज्या हवेचा, कोवळ्या ऊनाचा, सकाळच्या उत्साहाचा आणि ऊर्जेचा आस्वाद घेत आहे मी सध्या, अगदी हमखास दररोज. काही वेगळाच अनुभव आहे तो, शब्दांच्या पलिकडला असा. हे सगळं नैसर्गिक अनुभवत असतांना अनेक जण दिसतात, गप्पा होतात, हश्या पिकतो आणि दिवसाची सुरवात भन्नाट होते. दररोज घाईत बाहेर पडणारे चाकरमाने, शाळेचे विद्यार्थी, महाविद्यालयाचे तरुण तरुणी पण लगबगीत जात असतात. पिटुकल्या, नुकत्याच शाळा नावाचा प्रवास सुरु केलेले छोटे दोस्त आणि त्यांचे पालक देखील नजरेस पडतात. आमच्या सोसायटीत बऱ्याच लहान मुली आहेत. त्यांना जवळपासच्या शाळेत / छोट्या गटात टाकलंय असा माझा अंदाज आहे. शाळा आणि घर ह्याचे अंतर कमी असल्यामुळे मग दुचाकीवर सोडण्याकडे कल दिसतो. मी आपली माझ्या चार डोळ्यांनी टिपते जे सहज नजरेस पडतं ते.
काही वर्षांपासून सर्वत्र, सर्व स्थरावर आणि बहुतांशी प्रत्येकवेळी केस मोकळे सोडणे म्हणजे तरुण होणे, किंवा तरुण दिसणे किंवा काळाबरोबर चालणे हे गृहीत धरले आहे. किंबहुना तशीच कृती झालेली दिसते सदोदित. केस मग कसेही असोत, ते मोकळेच सोडायचे. अनेक तास त्याला मोकळे सोडण्यास योग्य करण्याकरता घरी किंवा दारी (वाया) घालवायचे. केस बांधले म्हणजे जुन्या काळातले किंवा आजीबाईंसारखे म्हणतात म्हणे. असो. हे झालं मोठ्या मुली, बायका, आज्या आणि सगळ्याचं जणींचं.
शाळेत जायला सुरवात केलेल्या पिटुकल्या कळ्या ज्यांना सगळंच बहुतेक सांभाळायला कोणी ना कोणी लागतं त्या देखील शाळेत, पुन्हा एकदा वाचा मंडळी शाळेत जातांना केस मोकळे सोडून जातात? माझ्या कल्पने पल्याड आहे हे सगळं. का? कश्यासाठी? काय मिळतं हे असं करून, केस मोकळे ठेवून शाळेत? असं शाळेत जाऊ शकतो? अर्थात एक उत्तर मिळालं आहे मला. सध्या सगळेच बहुतांशी विभक्त कुटुंबात राहतात. आई आणि बाबा दोघे पूर्णवेळ कामाला घराबाहेर जातात, वेळ नसतोच कश्याच साठी. मग आई किंवा बाबांनी एक पिटुकला कंगवा फिरवला त्यांच्या आणि पिलूच्या केसांवर कि झालं, काही सेकंदांचं काम. आणि त्यांनतर दुचाकीवर तर स्वार व्हायचं आहे, मग विस्कटणारच केस तसेही, मग काय फरक पडतो? लहान मुलींचे केस खूप मऊ असतात, छानच दिसतात कसेही ठेवले तरी. सारखे मोकळे केस डोळ्यासमोर आले तर ह्या लहान मुली अभ्यास, खेळ, खाणं कसं खातं असतील हो? आमच्या वेळी म्हणायचे, केस डोळ्यावर सारखे आले तर डोळे खराब होतील, वाकडं तिकडं बघायला लागेल मुलं ई. आता तसं काही होतं नाही का? का खेळ, खाणं आणि अभ्यास करतांना सारखे केस आवरणे हे गृहीत धरलंय किंवा रुटीन झालंय? वेगळं काही किंवा चुकीचं तर नाहीच? मला गलबललं हा सातत्याने होत असलेला प्रकार बघून, माझा अर्थाअर्थी काहीही संबंध नसतांना. प्रत्येकवेळी प्रवाह पतित होणे अशक्य आहे मला. फक्त टीव्ही त आणि फक्तच नायिका किंवा सिनेतारकांचेच हवेशी संवाद साधणारे केस का बघायचे मी? हे असे प्रत्यक्ष प्रात्यक्षिक दिसत असतांना.
माझ्या लहानपणी सर्वत्र जसे एक सारखे वातावरण होते, आता पण तसेच आहे. सर्वत्र सारखे. गेले बहुतेक ते तेलाचे, दोन वेण्यांचे, रिबिनींचे, जाडजूड गजरा माळायचे (स्पर्धा जणू), वेण्या ओढून पळण्याचे, असे ते घनदाट केस धुणे-वाळवणे-उन्हात बसणे ई. रविवारच्या उत्सवाचे दिवस.
