शुक्रवार आणि पैसे

हि एक अनेक वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे, मी वसतिगृहात राहत होते तेव्हा. त्या वेळी सगळे व्यवहार पैशाने (नोटा - हार्डकॉपि ऑफलाईन) होत असत कारण त्यावेळी तंत्रज्ञान इतकं विकसित झालं नव्हतंच. असो. त्या वसतिगृहात सगळ्याच तेलगु मुली होत्या, मी एकटीच वेगळी. त्या काळी आणि त्या देशाच्या भागात वेगळे नियम होतेच आणि त्याचा परिणाम माझ्यावर न कळत झाला आणि तो बरीच वर्ष टिकला देखील.

मला वसतिगृहाचे महिन्याचे पैसे द्यायचे होते आणि माझ्या सरळ स्वभावामुळे मी बरोबर एक तारखेला देत असे. एका महिन्यात एक तारीख शुक्रवारी आली. मी पैसे / नोटा दिल्या दिल्या बहुतांशी सगळ्याच माझ्यावर ओरडल्याच / खेकसल्या. "असे शुक्रवारी पैसे द्यायचे नसतात, शुक्रवार हा लक्ष्मीचा दिवस. तिला सांभाळून ठेवायचं, असं देऊन टाकायचं नाही" ई. मी घाबरले थोडीशी आणि त्यानंतर कित्येक वर्ष मी प्रत्येक वेळी कोणालाही पैसे देतांना पहिल्यांदा आणि चारदा चाचपडून बघत असे कि आज शुक्रवार तर नाही?

मग काही वर्षांनी सगळेच व्यवहार नोटेविना व्हायला सुरवात झाले ऑनलाईन. उदाहरणार्थ पगार. एखाद्या कंपनीत किंवा ऑफिस मधे सगळ्या लोकांना पगार द्यायचा म्हणजे फक्त एक चेक तय्यार होतो. त्यावर असंख्य वरिष्ठांच्या सह्या होतात आणि मग तो बँकेत टाकला जातो. त्या बँकेच्या पद्धती प्रमाणे मग प्रत्येकाचा वाटा त्या त्या एम्प्लॉई ला मिळतो / त्याच्या बँकेत खात्यात जमा होतो. प्रत्येक वेगवेगळ्या बँकेचे आपआपले नियम आणि अटी. त्यामुळे ह्या साखळीला लागणार तेवढा वेळ लागतोच दर महिन्याला. मग आता सांगा "शुक्रवारी कोणालाही पैसे द्यायचे नाही" हा नियम जर संस्था आणि वेगवेगळे ऑफिस पाळायला लागले तर ते काय बघणार, शुक्रवार हा त्यांनी=ऑफिस वाल्यांनी जेव्हा चेक काढला त्या दिवशी तर नव्हता? का चेक जमा झाला त्या दिवशी? का तो एम्प्लॉईला मिळाला त्या दिवशी? का असा एक अल्गोरिदम मधला भाग ठेवायचा कि "शुक्रवार असेल तर पैसे द्यायचे / ट्रान्सफर करायचे नाहीत"? असं होणं शक्यच नाही, बरोबर?

त्यामुळे आज जेव्हा पहाटे विचार माझ्या मनात आला सॅलरी चा SMS वाचल्यावर तेव्हा पासून मी सगळ्या सगळ्यांची मनापासून माफी मागते ज्यांना ज्यांना मी शुक्रवारी पैसे दिले नाहीत किंवा असा वेड्यासारखा विचार केला अनेकदा. त्या माझ्या छोट्याश्या मेंदूला पण अनेकदा प्रचंड त्रास दिल्यामुळे त्याची पण माफी मागते. अपेक्षा आहे कि सगळे मला ह्या शुक्रवारच्या माझ्या वेड्या सारख्या विचार आणि आचाराबद्दल नक्की माफ करतील.

ठेच्यावरचे प्रेम

माझी आई, माझ्या सासू बाई आणि मी आम्हा सगळ्यांना प्रचंड म्हणजे प्रचंड आवडतो मिरचीचा ठेचा. माझ्या नागपुरात तर दोन प्रकारचे ठेचे असतात, एक म्हणजे हिरव्या मिरचीचा आणि दुसरा लाल मिरचीचा पण वेगळा. अहाहा. हे लिहितांना सुद्धा माझ्या फक्त तोंडात पाणीच आलं नाही तर सगळे च्या सगळे सुंदर दिवस आठवले अगदी पाटा-वरवंट्यावर केलेला ठेचा ते सर्व काही. त्यामुळे मी सतत थोडा थोडा ठेचा करून मनसोक्त फस्त करत असतेच. पण गेले काही दिवस जरा पायांमुळे मी घरीच जेरबंद झाल्यामुळे प्रचंड आवडीचा ठेचा खाल्ला कि किंचित त्रास होऊ लागला आहे, हालचालीवर थोडे बंधन आल्यामुळे. त्यामुळे माझी लेक मला ठेचा अजिबातच खाऊ देत नाही. मग मी ठेचा करून इंडायरेक्टली ह्या त्या पदार्थात घालून माझी दुधावरची तहान ताकावर भागवते. असो. 

पण परवा मज्जाच आली. मला ठेचाच खायचा "च" होता. मग आता? लपूनछपून रात्री खाल्ला आणि थोडा उरला होता तो दुसऱ्या दिवशी एका पोळीच्या आत घालून आणला डब्ब्यात. ऑफिस ला पोचले, काम सुरु झालं नेहेमी प्रमाणे आणि जेवायची वेळ झाली. डब्बा खायला सुरवात केली. एक पोळी संपली. दुसरी खायला लागले तर ठेच्याचा स्वाद, मी अवाक झाले. म्हटलं संपूर्ण एक पोळी संपली ह्या भाजीमधे अचानक ठेच्याचा स्वाद कुठून आला आणि कसा? आणि मग काय चमत्कार, मी तो लपवलेला ठेचा माझ्या दृष्टीस पडला. इतका आनंद झाला, उरलेली पोळी आणि भाजी मग त्या ठेच्या सोबत फस्त केली, हा हा करत, कारण "रात्र थोडी सोंग फार" अशी काहीशी माझी अवस्था झाली होती "पोळी-भाजी थोडी आणि ठेचा फा$$$$र". घरी डब्बा भरला रे भरला कि आणि येथे ऑफिस च्या कामाला लागल्यावर संपूर्ण पणे मी लपवाछपवी विसरले होते. असो. पण हा लपंडाव मी फारच एन्जॉय करते आहे अगदी नाममात्र पण नक्की ठेचा खाऊनच. पहिल्यांदा मला विचार पडायचा, एवढासा ठेचा कसा करायचा? मग त्यावर उपाय / तरणोपाय पण सापडला. मी ठेचा खलबत्यात मावेल / लागेल तेवढाच करते, मी अगदी थोडासा ठेवते (मनावर मोठा दगड ठेवून) आणि बाकीचा ताबडतोब मावशींना देऊन टाकते. त्या पण खुश, मी पण आणि माझा सख्खा ठेचा पण. याहू..... 

हाक

एकदा मी ऑटोरिक्षात एका चौकात उभी होते, कारण पुढे जाण्यास लागणार सिग्नल नुकताच लाल झाला होता. त्यामुळे पुढचे दोन मिनिट तेथेच थांबावे लागले. जशी आमची रिक्षा थांबली तशी एक दुचाकी आली आणि थांबली आमच्या रिक्षाच्या शेजारी, अगदी शेजारी. आणि त्यावर दोन तरुण मुली होत्या. त्यापैकी एक गाडी थांबल्या थांबल्या म्हणते कशी "दादा$$$$, xyz ठिकाणी जाण्यासाठी कुठे वळायचं?". माझ्या रिक्षेवाल्यानी ताबडतोब सांगितलं. मी लागलीच विचारलं नागपूरच्या का तुम्ही? हो, उत्तर मिळालं लगेच आणि पुढच्या दोन मिनिटात त्या पुण्याला का आल्या, कधी आल्या, काय काम आहे ई. सगळं भराभरा सांगून झालं देखील. अहाहा. काय मज्जा आली. अनोळखी व्यक्तीला / माणसाला विचारायची हि एक अनोखी पद्धत आहे आमच्या नागपूरची. काका / अहो शुकशुक / भाऊ / आजोबा ई. किंवा काहीच नाही, डायरेक्ट विचारायचं हे नागपूरच्या पाण्यात नाहीच हो. सगळा दिवसभराचा थकवा छू मंतर. भन्नाट अनुभव.

आम्ही पुण्यात राहायला आलो तेव्हा मॉल नावाची संस्कृती फळाला आली नव्हती. त्यामुळे किराणा सामान घ्यायला छोट्या दुकानात जावं लागायचं जेथे प्रत्येक वस्तू मागितल्यावर कदाचित मिळायची उपलब्ध असेल तर. प्रत्येक वेळी बहुतेक आमची टीम जायची दुकानात काहीबाही आणायला, मी आणि माझी पिल्लं. काही दिवस फक्त आले ते दोघे माझ्या बरोबर नंतर चक्क म्हणायचे आम्ही येत नाही तुझ्या बरोबर, का म्हटलं तर, दुकानात गेलं रे गेलं कि तू मम्मा सुरु करते म्हणे "दादा$$$$ हे द्या, दादा$$$$ ते द्या.... ". बघा हो. असो.

माझ्या कॉलेज मधले सगळे स्नातकोत्तर पदवीचे आणि इतर देखील माझे दादाच. सगळे हसतात माझ्या ह्या हाकेला आणि सवयीला, पण हरकत नाही. अश्शीच आहे मी प्राऊड नागपूरकर आणि राहणार देखील नेहेमीच. "नागपूरचा विजय असो".

Magic of magnet vs mechanical hold

We are the new generation of multitaskers at a very high level / dangerous level. People do following types of multitasking such as,

1. Drive while talking,
2. Eat while talking,
3. Talk hands free etc. to name a few.

Even the feather-light mobile device is also a huge thing to handle for some and hence there is a boom in the research oriented new mobile products akka toys always.

At actual also, in real life, we are always at the lookout for some (hand) holding and other types of holders too. May it be physical, logical, spiritual or emotional. I hope you all agree with me. But what if a person need to adjust with the holder, do some settings manually, check for the size and shape and look for the perfect fit / match. This is time-consuming and requires added energy too. As a solution, what if individual gets a new gen of holder with magnetic properties wherein just throw and the magnetic properties take care of the rest, always. Magical, isn't it.

It's possible to enjoy this magical magnetic effect now, so as to be peaceful and enjoy multitasking consistently. Oh! no, I am not talking about any personality here, but a mobile holder. Of course these days mobile is more important for many than life, by looking at their driving skills and habits. Alright, that's another topic to discuss.

I was really impressed by looking at size free magnetic powerful mobile phone holder today, a new toy / talk of town suitable for both on table or in automobile use. Superb. Lets enjoy the magic of magnetic holder at present.

साड्यांना हवा

माझ्या गल्लीत एक काकू आहेत ज्या अगदी नियमीत सकाळी आणि संध्याकाळी पायी चालतात, व्यायाम म्हणून. त्यांची ती सवय प्रचंड वाखाणण्यासारखी आहे. वेळ आणि तितक्या चकरा ठरलेल्या, अहाहा. खूप शिकण्यासारखं आहे त्यांच्या कडून. श्रावण महिना सुरु झाला तसे मला एक निरीक्षणास  आले कि काकू रोज भन्नाट वेगवेगळ्या साड्या नेसून सकाळी सकाळी फिरायला निघतात. मला भयंकर आश्चर्य वाटलं कारण त्या रोज फक्त तरुण पंजाबी ड्रेस घालूनच बघितलेलं आहे. श्रावणाचा इतका छान इफेक्ट मला फार भावाला. अगदी रोज मी माझ्या खिडकीत बसलेली असते माझा चहाचा कप घेऊन आणि त्यांच्या वैविध्य रंगाच्या आणि प्रकारच्या साड्या पाहून माझा दिवस फारच छान सुरु होतो. मला आधी वाटलं होत कि फक्त श्रावण चा / सिझन चा इफेक्ट आहे. पण नाही हो, सिझन सोबत ह्यांच्या साड्या देखील आहे. सकाळची शुद्ध हवा साड्यांना लाभते आहे, त्या पण अगदी खुश असतील आता नक्कीच. आणि आणखी एक, मी स्वप्नात देखील विचार करू शकत नाही पहाटे उठून, साडी नेसून, चालायला जाण्याचा. धन्य आहेत काकू आणि त्यांचा पेशन्स. ज्यांना सोप्पे सलवार कमीज घालण्याची सवय झाली आहे त्यांना पुन्हा साड्या नेसाव्याश्या वाटणं हे खूप अप्रूप आहे माझ्या साठी. सहीच. "श्रावण मासी हर्ष मानसी ........." अगदी माझ्या साठी खरं आहे. बघा कधी, कोण, कुठे तुम्हाला मोटिव्हेट करेल सांगता येत नाहीच.

Mother's name

When my kids were younger, it used to be really exciting for me to get back from office. I don't know in which gear and at what speed I used to drive my car back home every day. The only thought used to be my kids and other related things. Even they used to wait for me to return home, with the same amount of excitement as mine. But one fine day when I reached home in the exact same way, my kids were not the same. They seemed different than usual. They were just in first standard then and we had put them in a new school. Maybe because of the long wait for admissions or any school related stuff that they seemed a bit strange. When asked, I got to know that they hadn't received their ID cards yet. When they finally received them, I was relieved thinking that they would now get back to normal. But when I reached home, to my surprise, both were fuming with anger instead of being happy. This behavior was completely unexpected for me. I never expected or even imagined that my kids, in such a young age would get so angry. They were waiting for me with their ID cards in their hands. They showed me their cards and started yelling their throats out. I was over whelmed to see their ID cards and hence, was not able to  understand what went wrong. Then, they asked me, with tears in their eyes as to why only their dad's name was printed on the ID card and not mine. I was literally shocked as I didn't have any answer. How could 1st grade kids even possibly understand the reason why. I was overjoyed but, at the same time disappointed too as I couldn't answer their innocent questions.

Today when I was checking the NEET-2021 result date, I was taken aback after seeing Mother's name above the Father's name on the website as a part of NEET-form. A national level entrance exam in 2021, showing Mother's name above Father's name is truly commendable.  

Even in my university, before every convocation, I have observed that my department coordinator made it a point to confirm whether every student, Indian or Foreign has his or her mother's name mentioned without any errors.

Even in banks too, while registering for online transactions or in case of taking help from telly callers, they ask for mother's name in addition to general information for confirmation.

Starting from my kids point of view, 13 years ago and even now, looking at the respect given to mother's name indirectly was truly credible. Superb! Felt really nice and respected.

Recently I came across a random video on YouTube. I took the efforts to watch it, which I don't do very often (laughs). Thereafter, I re watched it multiple times. Hats off to the makers of that video. In that video, there is a square family, two kids, one boy and a girl, and a couple. The wife is very smart, is a good driver etc., but a home maker. Her husband is the only earning member of the family. The husband had a habit of frequently taunting her about being unemployed and practically "having no work". So the kids decided to do something about it, once-and-for-all. Then, one fine day when the husband again taunts her about the same, the kids handover a very long list to him showing her daily time specific routine.

I mean, there are many such videos, advertisements and write ups regarding this issue. Slowly and steadily, things are changing for good. Hopefully, one day everybody will realize the value of women. 

भन्नाट व्यक्तिमत्व - २

१९९५ सालची गोष्ट. त्यावेळी दूरदर्शन वर दोन प्रसिद्ध कार्यक्रम होते, एक चित्रगीत आणि दुसरं छायागीत. नावाप्रमाणे छायागीत म्हणजे व्हिडीओ गाण्याचा आणि चित्रगीत म्हणजे फक्त गाणं, व्हिडीओरहित. मला तशीही भयंकर गाण्याची आवड, त्यामुळे सतत आणि मोठ्यांनी गाणं म्हणत राहणं व्हायचं माझं. त्यावेळी भौतिक शास्त्राचे एक गाढे अभ्यासक होते माझ्या ऑफिस मधे. त्यांना देखील गाण्याची आवड आणि ते फार बिनधास्त व्यक्तिमत्व देखील. आम्ही त्यावेळचे सगळेच शिक्षक फारच मोकळे होतो स्वभावाने त्यामुळे मज्जा यायची. मी गाणं गुणगुणायला सुरवात केली, किंवा सगळे एकत्र आल्यावर जर एखाद्या गाण्याचा विषय निघालाच तर ते म्हणायचे कसे "बरं आहे इथे फक्त चित्रगीत सुरु असतं छायागीत नाही". असो, तर असे ते सर आज नावाजलेल्या इंजिनीरिंग कॉलेज चे प्रिन्सिपॉल आहेत. अख्ख जग फिरून झालं आहे कामानिमित्याने, संशोधन कार्य विस्तारण्यासाठी, असंख्य विद्यार्थी PhD झाले आहेत त्यांच्या कडे आणि बरेच उत्कृष्ट शिखरे पादाक्रांत केली आहेत त्यांनी आजपर्यंत. ह्या नवीन दिवसांमधे देखील ते स्वस्थ बसले नाहीतच. दररोज एक जुन्या गाण्याचा त्यांनी स्वतः गायलेला भन्नाट व्हिडीओ करणार आणि सगळ्या सोशल मीडिया वर टाकणार, तसेच दररोज कोणत्या ना कोणत्या, लहान / मोठ्या कार्यक्रमाचे ते भाग असणारच, मग त्याची पण पोस्ट शेर करणार. अहाहा, म्हणजे त्यांची रोजनिशी बघा, सतत कार्यशील. आणि विषय अगदी नॅनो टेकनॉलॉजि पासून, ते मेन्टॉरिंग, १०वी नंतर काय, १२वी नंतर काय, NEP-२०२० ई. वैविध्य विषय. असे एव्हर ग्रीन व्यक्तिमत्व आपल्या संपर्कात असल्यामुळे प्रचंड मोटिव्हेशन तर मिळतंच आणि खूप शिकायला पण. सर्वात महत्वाचं म्हणजे प्रत्येकाला इतक्या सगळ्या गोष्टी एकावेळी, इतक्या कमी वेळेत आणि वयात करणं जमत नाहीच, अशक्य आहे. त्यामुळे अजूनच अप्रुप वाटत मला. मी फक्त हे इमॅजिन करते कि ज्या कॉलेज चे असे प्रिन्सिपॉल आहेत तिथले विद्यार्थी काय धमाल असतील नाही. सहीच.   (भल्यामोठ्या संस्थेचे मुख्य, गाणं, मित्र, वैविध्य विषयावर उत्कृष्ट भाषण,लिखाण, सातत्याने टिकवून ठेवलेलं उच्च दर्जाचं राहणीमान, जगभर भटकंती, हास्य, मदती साठी तय्यार सतत,.... just to name a few )