शुक्रवार, १९ फेब्रुवारी, २०२१

“उचलली जीभ आणि लावली टाळूला..."

  आज मला एक नवीन म्हण सुचली आहे "उचलला हात आणि लावला हॉर्नला..."

 चारचाकी चालवतांना हॉर्न आहे ह्याचा अर्थ तो सतत वापरलाच पाहिजे असं नाही हो. समोर दिसतंय तुमच्या डोळ्यांना, देवाच्या कृपेने मिळालेल्या डोळ्यांना कि गाडीत लहान बाळ आहे / "Baby on Board" sign, अपंग व्यक्ती स्वतंत्र आणि स्वाभिमानाने जगण्यासाठी गाडी चालवत आहे, आजोबा / आजी आहेत समोर गाडी वर, एखादा साध्या मोडक्या सायकलवर कामाला निघाला आहे, कोणी रास्ता ओलांडत आहे  ई. मग काय हरकत आहे थोडं थांबलं आणि मग बाजूने हळूच गेलं तर? हॉर्न वाजवणं हाच एक पर्याय नाही, अजिबातच. आणि हो हॉर्न वाजवतांना समोरच्याला आणि आजूबाजूच्यांना त्रास होतो ते सोडाच, स्वतःची तर काळजी आहे ना?, का ती हि नाहीच? हॉर्न वाजवण्यामुळे गाडीवानाचे / गाडी चालकाचे / ड्राइवरचे च नुकसान जास्त होते, ऐकणाऱ्यांपेक्षा, 
कसे? 
सांगते. ऐका. 
आणि हो हे मी नाही म्हणत आहे हे, फार मोठ्या आणि अनुभवी तज्ज्ञांचं म्हणणं आहे. अनेक व्याधी उत्पन्न होऊ शकतात सतत हॉर्न वाजवल्यामुळे, जसे कि बेहेरेपण, राग, नसांचे आजार, उच्च रक्तदाब आणि असंख्य असे. ह्या खालील एका वेबसाइट वर तुम्ही वाचू शकता अजून माहिती ह्या बद्दल जी का-नाक-घसा आणि हृदय रोग तज्ज्ञांनी दिली आहे. अर्थात अश्या आशयाच्या अजून बऱ्याच वेबसाइट्स आहेत. 
त्यामुळे लोकहो माझी कळकळीची विनंती आहे कि स्वतःला जपा, अगदी गरज असल्यास हॉर्न चा वापर करा, कारण माझ्या लेखी जो समजुदार आहे, शिकलेला आहे आणि ज्याला स्वतःची काळजी आहे तो हॉर्न न वाजवता मार्ग काढू शकतो सहज आणि नेहेमीच. 
Video and video link of this Anukatha: https://youtu.be/My5woVu6Stw

 
 https://www.thehindu.com/news/cities/mumbai/doctors-take-up-anti-honking-cause/article23675071.ece
 Most interesting websites ever: https://www.onmanorama.com/lifestyle/health/2017/04/21/everyday-health-excessive-honking-bad-heart.html

बुधवार, १० फेब्रुवारी, २०२१

अनोखे ड्रेस...

 मी साधारणतः दहावी नंतर पंजाबी ड्रेस घालायला सुरवात केली कारण त्यानंतर मी डिप्लोमा ला प्रवेश घेतला. आणि त्याकाळी 
पंजाबी ड्रेस हेच एक काय ते उपलब्ध होत रोजच्या वापरासाठी. त्यावेळी फक्त कुर्ते विकत सहसा नाही मिळायचे. ड्रेस 
मटेरियल घेऊन शिवायचं, बास. मग त्या ड्रेस मटेरियल बरोबर भलीमोठी दोन मीटर ची चुन्नी येत असे. आळस म्हणा किंवा 
अजून काही पण त्यावेळी चुन्नी इतकी धुतली किंवा इस्त्री केली जायची नाही जितक्या वेळा कुर्ता आणि सलवार करावी लागतच 
असे. गरज पडत नसे. त्यामुळे चुन्नी नवीन दिसायची बराच काळ.  आणि मी बहुतांशी कॉटन वापरत असल्यामुळे एका ड्रेसच 
आयुष्य ६ महिने जास्तीत जास्त. त्यामुळे माझी मज्जा असायची कारण नवीन घ्यायला मिळायचे आणि अनोखे ड्रेस तय्यार पण 
व्हायचे. 
 
कसे म्हणताय? 
 
सांगते थांबा. 
 
\तर चुन्नी नवी दिसयचीच आणि ती भलीमोठी कॉटन ची. त्यामुळे मग सगळेच नवीन ड्रेस शिवण्याशिवाय ह्या अश्या मस्त चुन्नीचा 
झक्कास कुर्ता शिवून घ्यायचा आणि त्यावर म्यॅचिंग सलवार. अहाहा, काय दिसायचं म्हणून सांगते आणि सगळ्यांपेक्षा अनोखं 
असं. आणि सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे 
१. त्याकाळचे दर्जी / टेलर पण का-कू नाही करायचे असं शिवायला, 
२. आणि आमच्या नागपुरात एक प्रसिद्ध गल्ली होती तेथे फक्त चुन्न्या मिळायच्या. कधी कधी आम्ही कट-पीस मधून पण छान कापड घेऊन ड्रेस शिवत असू आणि चुन्नी वेगळी घ्यायची, 
३. सढळ हाताने मोठ्या आकाराच्या चुन्न्या तय्यार करायचे त्याकाळी. जबरदस्तच दिवस होते ते. केवढा वेळ होता आणि कित्ती आनंद यायचा हे सगळं करण्यात. 
 आई शपथ.

फोडणी आणि एटीकेट्स...

 

 माझ्या लहानपणी अनेक कार्यक्रमाला किंवा सणांना आई बाबांसोबत माझी स्वारी कुमारीका म्हणून अत्यंत उत्साहात 
सगळीकडे जात असे आणि यथेच्छ पोटभर आनंदाने सगळं फस्त करत असे. त्यामुळे मी "कुमारीका" म्हणून प्रसिद्ध होते. 
अश्या सगळ्या ठिकाणी बहुतेक आम्ही लवकर जात असू थोडीशी मदत करण्यासाठी. त्यामुळे कधी कधी स्वयंपाक झाला 
नसायचा. आमच्या घरी सुद्धा कधी कधी स्वयंपाक करतांना फोडणीचा ठास लागत असे. दोन्ही प्रसंगात माझे बाबा मला 
म्हणायचे कसे 
 
("बाबा उवाच") 
 
"अगं फोडणीमुळे जर असं वाटलंच कि आपल्याला ठसका लागतो आहे / लागणार आहे तर थोड्यावेळ बाहेर जाऊन उभं 
राहावं. मोकळ्या हवेत मस्त वाटत आणि ठसका लागत नाही. आणि हे कित्ती सोप्प आहे ना उगाच त्या फोडणी टाकणाऱ्याचा 
राग करण्यापेक्षा किंवा उगाच बडबड करण्यापेक्षा, बरोबर कि नाही". 
 
गेली काही वर्ष मी एक गोष्ट अनुभवली, बघितली आणि त्यात उच्च विद्याविभूषित आणि अख्ख जग फिरून आलेली लोक 
जेव्हा ठाक ठाक करत, राग राग करत तेथेच बसतात जेथे फोडणीचा वास आहे. मग त्यांच्या शिक्षणाचा आणि अनुभवाचा काय 
उपयोग, "पालथ्या घड्यावर पाणी" च नाही का? असे का असतात लोक कोणास ठाऊक. चिवित्र. 

एक वेगळी गम्मत

 

 मी एका सरांबरोबर ऍडमिशन च्या ग्रुप मधे काम करते. आणि अनेकदा त्यांच्या बरोबर मी गाडीत लिफ्ट पण घेतली आहे, बऱ्याच 
वर्षा पासून एकत्र काम केल्यामुळे आम्ही खूप छान ओळखतो एक मेकांना आणि तेही चिल्ड आहेत. ऍडमिशन च्या वेळेस जर 
काही वेगळेच प्रश्न उद्भवले तर ते अगदी कूल उत्तर सांगतात, वगैरे. 
 
तर तेच सर काल अचानक हातात दोन मिठाईचे बॉक्स घेऊन आले. म्हटलं कशाची मिठाई? तर म्हणाले विद्यावाचस्पती झालो मी. 
अभिनंदचं केलं त्यांचं आणि त्यांची अपेक्षा होती कि मी फक्त एक पेढा घ्यावा म्हणून त्यांनी बॉक्स उघडला आणि माझ्या समोर उभे 
राहिले. मी पूर्ण बॉक्सचं घेतला. त्यांना सुखद धक्का बसला. म्हटलं एका पेढ्याने माझं काय होणार. अख्खा बॉक्स पाहिजे सध्या, 
त्यानंतर पार्टी हवीच. बिचारे, कधी वाटलं नसेल त्यांना माझ्या सारख्या शी पाला पडेल ते. पण खूप खदखदून हसलो सगळे त्यामुळे 
आणि एक वेगळी गम्मत आली.

लाल सिग्नल / कासवाची गती...

  माझं "न्यू-नॉर्मल" तीन वर्षा पूर्वीच सुरु झालं. 

कसं काय म्हणताय? 
सांगते. 
अचानक एका छोट्याश्या तापामुळे जेव्हा माझे दोन्ही
 पाय बंद पडले तेव्हा माझ्या पायाखालची जमीन हादरली, डोळ्यासमोर अंधारी आली, एक मोठा कधीही न बदलणारा लाल 
सिग्नल जसा अशी अवस्था झाली खरी पण वैविध्य प्रयत्नानंतर आता पुन्नरुजीवन मिळाल्यासारखं झालं, एक आशेचा किरण 
दृष्टीपथात आहे. 
बघू यात, 
एक दिवस एका दिवशी हातात आणि डोक्यात ठेवायचा / घ्यायचा आणि पुढची वाटचाल करायची असं ठरवलं आहे 
सध्या. 
पण ह्या सगळ्यात मी फक्त रोबोट सारखी ऑफिस ला जाते आणि घरी येते. बास. त्यापुढे काहीही जमतच नाही. त्याच फार 
वाईट वाटतंय मला. मी अनेक जणांना फोन करायचं, घरी बोलवायचं, त्यांच्या घरी जायचं ई. टाळतेय, कारण मला माझ्या 
पायांची खात्रीच राहिली नाही. अनेकांचे गैरसमज होतील असं मनात आलं, पण  नाही, सगळेच समजावून घेत आहेत. लवकरच 
सर्व पूर्ववत होईल (गती वाढणं, जाण येणं, गाडी चालावणे आणि बरेच काही) हि अपेक्षा आणि प्रार्थना देखील. जुन्या काळी 
आणि जुन्या गोष्टीत कासव जिंकला होता, तसेच काहीसे आहे डोळ्यापुढे. बघू यात.

आनंद

  "आनंदी आनंद गाडे जिकडे तिकडे चोहीकडे“

 "किती सांगू मी सांगू तुम्हाला$$$ आज आनंदी आनंद झा$$$ला ... “
 "आनंदाचे डोही आनंद तरंग, आनंदची अंग...“
 
 असं काहीस झालंय आज, कोणाला म्हणताय? बरोबर ओळखलंत मंडळी, अगदी बरोबर, काडी-कुलपाला,  बाकांना, प्रोजेक्टर आणि फळ्याला, आणि अक्ख्या वर्गाला अगणित आनंद झाला आहे आज. आज तब्बल एक वर्षांनी चावीने संवाद साधला कुलपाशी. "आज मै उपर आसाम नीचे..." असं म्हणत. अहाहा, सगळ्या कॉलेज ला एक वेगळं रुपडं, साजिरं-गोजिरं... लाभलंय असच वाटतंय आज. सरते शेवटी माझ्या / आमच्या तमाम विद्यार्थ्यांचं आगमन लवकरच होणार असं दिसतंय एकंदरीत. 
का ऑफिस ला पोचले तर काय सगळेच्या सगळे वर्ग मोकळा श्वास घेत होते, लख्ख प्रकाश आणि माणसं आजूबाजूला अनुभवत होते. फारच वेगळं वाटतंय. आगमनाची जय्यत तय्यारी सुरु आहे मुलांच्या.  कोपरांकोपरा लखलखीत दिसतोय, पंखे-दिवे लागले गेलेत, आता आमची टीम जाऊन प्रत्येक प्रोजेक्टर संगणक सुरु करून बघेल, आणि मग किलबिलाट सुरु होईल, संपूर्ण इमारतीला जीवन मिळेल, पुन्हा एकदा. 

सोमवार, १ फेब्रुवारी, २०२१

मुक्त...

 

 "अनलीशड व्हर्जन" अक्का वाद्यमुक्त असं भजन गायला, ऐकायला आणि सादर करायला एक वेगळीच मज्जा येते, दूरदर्शन च्या अनेक वाहिन्यांवर असे खास कार्यक्रम आयोजित करतात आणि ते खरं गायन, माझ्या मते. सूर आणि ताल वाद्य साथीला असले तर "सोने पे सुहागाच" आणि अश्या वाद्यांमुळे भजनाला उभार तर येतोच पण साथसंगत असल्यामुळे त्रुटी असतीलच तर झाकल्या जातात. वाद्यमुक्त गायनातच खरा कस लागतो.
 हो, आम्ही सगळ्या श्री. दत्त भक्तांनी अश्याच सुरेल गायनाचा अनुभव घेतला, अर्थात हा पहिलाच प्रयन्त होता. पुढल्या वेळी रंगत वाढेल ह्यात शंकाच नाही. कारण शेवट हि सगळी प्रभू चरणी समर्पित सेवा आहे, आपण कोण हो गाणारे ऐकणारे.... "पूर्णब्रम्हापणमस्तु, इदंन न मम् " हेच खरं सत्य आहे फक्त माझ्या दृष्टीने. ह्या वर्षी श्री. दत्त जयंती भजन कार्यक्रम ऑनलाईन करावा असा विचार आहे आणि हि सगळी त्या दृष्टीने उचलली पाऊले, बघुयात श्री. च्या मनात नक्की काय आहे ते. आम्ही सगळे फक्त प्रयन्त करतो आहे आणि ते चालू राहावे हि प्रार्थना.     

2459: Freshly Ground Nostalgia

The last time I visited a flour mill, I think I was in 5th standard or somewhere around that age. I had gone along with my father, mostly fo...