गुरुवार, ८ ऑगस्ट, २०२४

१९८०: शिकवण


मी नवीन तंत्रज्ञानात थोडेसे काम केले आहे. कृत्रिम बुद्धिमत्ता आणि त्यांचे संलग्न विषय, पण अगदी ती सुरवात आहे, कारण मोठे मोठे शास्त्रज्ञ, कंपन्या AI कोळून प्यायले आहेत.  कदाचित त्यांना तेच एक काम दिलं गेलं होतं, त्या साठी लागणाऱ्या सुविधा देऊ केल्या होत्या आणि त्याचं त्यांनी सोनं केलं. आज अशी परिस्थिती आहे कि AI मुळे सगळंच साध्य होत आहे. प्रत्येक क्षेत्रात तो आहेच, अगदी दुर्मिळ आणि कधीही विचार देखील केला नाही अश्या भागात त्याचा शिरकाव होऊन निपूण झाला आहे. 


काही महिन्यांपूर्वी मी एक बातमी वाचली, व्हिडिओ बघितला, ज्यात असे संबोधले आहे कि AI आणि इतर लागणाऱ्या तंत्रज्ञानामुळे ३२ हजार नवीन बाळं जन्माला येणार आहेत दरवर्षी किंवा आत्ता मी लिहिस्तोपर्यन्त ती जन्माला आली देखील असतील. आणि हे सगळं एका प्रयोगशाळेत होतंय. मानवी शरीराची मदत न घेता हे सहज शक्य आहे. शिवाय त्या बाळाची उंची, रंग, केसांचा रंग, डोळ्यांची ठेवणं आणि इतर अनेक गोष्टी आधीच ठरवता येतात. त्याला कुठलाही रोग होणार नाही ह्याची दक्षता घेता येते, असं काहीसं त्यात मांडलं होतं. 


AI म्हणजे थोडक्यात शिकवणे-शिकणे-वापरणे. जेष्ठ तंत्रज्ञ संगणकाला (संगणकाच्या भल्यामोठ्या जाळ्याला) सगळं शिकवणार आधी हळूहळू, वेगवेगळे आधार देणार कि कुठून शिकायचं ते, कसं शिकायचं, काय शिकायचं, किती लवकर आत्मसात करायचं आणि महद आश्चर्य म्हणजे कुठलेही आढेवेढे न घेता तो शिकतो. त्याला कंटाळा माहित नाही, किंवा आत्ता नाही नंतर बघू, मीच का शिकायचं हे सगळं? असले कुठलेही प्रश्न नाहीच त्याच्या खिजगणतीत. आणि जे शिकलंय ते तो निमूटपणे वापरतो देखील. 


AI नव्हता तो पर्यंत आई हि पहिली शिक्षिका होती, शाळाच होती अख्खी मुलांसाठी. ती म्हणेल तसं लहान असेस्तोवर वागायचं, बोलायचं ई. मग शिंग फुटले कि स्वतः ठरवायचं.  आईने सांगितलेलं, जगाने दाखवलेलं, मनाला पटलेलं, इथे तिथे वाचलेलं असं सगळं एकत्र करून मग पुढे जायचं असं काही. 


संगणक बरा म्हणायचा नाही, निमूट पणे शिकत जातो, आज्ञा पाळतो आणि प्रतिउत्तर, उलट उत्तर, किंवा अजून कुठलेही आढेवेढे नाहीच. ह्याचा अर्थ आता आईने मुलांना संगणक समजून शिकवायचं का? तसं घडवायचं का? म्हणजे एका आई संगणकाकडून बाळ यंत्राकडे तंत्रज्ञान असं काहीसं? असं केल्याने काय साध्य होईल?  माणसाने माणसाशी माणसासारखे वागणे तर सोडूनच दिले आहे मग आता माझ्या दृष्टीने हाच एक पर्याय दिसतोय. किंवा हे जे ३२ हजार बालकं येऊ घातलेत किंवा आलेत ह्या जगात ते बहुतांशी यांत्रिक पद्धतीनेच वागतील बहुतेक असा माझा अंदाज आहे कारण ते पूर्णपणे मानव नाहीत म्हणजे जडणघडण ह्या पातळीवर तरी? खिचडी निर्माण झाली आहे सगळीच. AI चा अपभ्रंश किंवा उच्चार आई असाच होत असल्यामुळे तो खऱ्याखुऱ्या माउली सम  होण्याचा अथक प्रयत्न करतोय आईची ताकद, प्रत्येक कंगोरे त्यात यावे म्हणून आणि माउली बिचारी नवीन तंत्रज्ञान आत्मसात करण्यास धडपडते आहे कारण तिचं लेकरू मागे पडू नये म्हणून.  ।।  "कालाय तस्मै नमः" ।।, प्रवाह पतित होऊन उघड्या डोळ्यांनी बघावं पुढे काय काय होणार आहे ते. जे होतं ते चांगल्यासाठीच, नाही का? 

बुधवार, ७ ऑगस्ट, २०२४

१९७९: ती ऊर्जा


अगदी पंधराव्या वर्षापासूनच मी कमवायला सुरवात केली, पिटुकली होती ती, पण दररोज चं काम असायचं. त्या आधी देखील जशी मी मोठी होत गेले तसे स्वतःचं अत्यंत आवडीने घरची जमतील तेवढी कामं करतं गेले आणि सगळ्या पद्धतीची. म्हणजे स्वयंपाक घरात पदार्थ करणे, हॉल, सोफा, पडदे, आवरणे, बगीचाची साफसफाई, कपडे आणि सगळीच. माझ्या माउलीने कधीच कुठलीही जबरदस्ती केली नाही किंवा कामाला जुंपले नाहीच. येता जाता तीच नाही तर सगळेच एक वाक्य ऐकवत होते, मला आणि इतर मुलींना देखील, सासरी जायचं आहे, लक्षात ठेवा आणि सगळं करत राहा. सातत्याने कचेरीचे काम, स्वतःचे काम, मग उरलेल्या वेळात पेंटिंग, भरत काम, विणकाम, मैत्रिणी, चित्रपट, वाढदिवस ई. मुळे स्वयंपाकघर काही पूर्णपणे १००% माझे झाले नाहीच. फक्त कामापुरते. आणि आताशा गेली ६ वर्ष तर मी फिरकलेच नाही आहे स्वयंपाक घरात, माझ्याच. दोन्ही वेळा मावशी सांगेल ते करायच्या त्यामुळे ऐश होती माझी. आता मात्र मी घरी आहे, निवृत्ती स्वीकारली आहे, सुरवातीला जड म्हणजे खूपच जड गेलं सगळं आपलंस करायला, पण आता झाली हळूहळू सवय. आता ओळख पटायला लागली एकमेकांची. सकाळ संध्याकाळी मी तेथे हजेरी लावते त्यामुळे असेल कदाचित त्याने पण मला स्वीकारायला सुरवात केली आहे.  मी आताशा आधी म्हटल्या प्रमाणे शेफ आहे. सगळी चिराचिरी, कापाकापी, सगळं मावशी करून तय्यार मांडून ठेवतात आणि ते सुबक सुंदर मांडलेले, रंगीबेरंगी, वैविध्य आकारात कापलेले, चिरलेले, किसलेलं असं सगळं मला साद घालतं. चार बर्नर चा स्टोव्ह आहे त्यामुळे मग काय यथेच्छ त्याचा वापर करून घेते मी.  कुकर माझे अनोखे, छोटेखानी फेशियल करून देतो, मस्त वाफ मिळते घ्यायला अनायस्या. ताज्या भाज्या, मसाले, विविधता, साधी पद्धत पाककृतींची, तो नैसर्गिक उजेड सुर्यबाप्पाचा, शिवाय लागलं जास्तीचा तर दिवे / ट्यूब लाईट चा प्रकाश, चव मस्त होण्याची धडपड, त्या साठी सहज आठवणारी कृती, मग अर्थातच आईची आठवण ती असं करायची, ती तसं करायची, मैत्रिणीच्या डब्ब्यांची आठवण त्या तोच पदार्थ कश्या वेगळ्या ढंगाने सजवायच्या, अधे मधे घेतलेले ब्रेक, वाजलेली दारावरची बेल, कधी कधी आजूबाजूच्यांचे आवाज, बाहेरचे आवाज आणि इतर अनेक असे घटक ज्यामुळे माझ्या हातून स्वयंपाक घडतोय. अहाहा च. अगदी सहज, नकळत, वैविध्यता सांभाळत आणि शिवाय वेळेत, क्या बात है? मस्त वाटतंय, वेगळाच अनुभव. एखाद दिवशी स्वयंपाक घरात चक्कर मारणे वेगळे आणि दररोज करणे हि वेगळीच दुनिया. आज ची दुपारची सोय लागली आहे, संध्याकाळी बघू, इतक्या सहज रीत्या सगळं निभावतो आहे बाप्पा माझ्या घरी, मग काय विचारता. मला कधीच खात्री नव्हती कि मी कधी म्हणजे कधी पूर्णवेळ स्वयंपाक न मदत घेता स्वीकारू शकेन, पण होतंय, जमतंय. आणि अनेक उत्कृष्ट, चविष्ट, स्वच्छ, ऐच्छिक पर्याय उपलब्ध आहेत जर यदाकदाचित कंटाळा आलाच तर.    

बघा म्हणजे मी त्या स्वयंपाक घराचा भाग व्हावं म्हणून, टिकून राहावं म्हणून (घरच्या खाण्याचं महत्व सर्वांनाच ठाऊक आहे), कित्ती जणं माझ्या साठी राबतात, सजीव, निर्जीव, प्रत्यक्ष, अप्रत्यक्ष, अहाहा च. बघूनच, अनुभव घेऊनच काटा येतो अक्षरशः. 

आणि अहो काय सांगू?, जास्त गरम व्हायला लागलं ना कि काहीतरी शीतगृहातून काढायचं आहे हे अचानक आठवतं, आणि तो पठ्ठा थांबलाच असतो माझ्यावर गारेगार शिडकाव करायला.  सगळी मंडळी, म्हणजे लायटर, डाव, चमचे, पाळं, किसणी, चाकू, तवा, झाकण्या, ई. अगदी त्यांचा सुमधुर ऑर्केस्ट्रा साथीला सुरूच असतो, आणि हो त्यात "चेरी ऑन केक" म्हणजे कुकरची मस्त, बिनधास्त मारलेली शिट्टी, अहाहा च, मस्त मूड मधे कधी स्वयंपाक उरकतो कळत देखील नाही. तर अशी हि मला विविध स्तरावरून मिळणारी अनोखी ऊर्जा.  

अशीच सर्व कामात ह्या पुढे मला सर्वांमार्फत भरभरून ऊर्जा मिळत राहो हि प्रार्थना.  

१९७८: औंतराज (entourage)


मी आणि माझी लेक आधी TLC नावाच्या महत्वाच्या चॅनेल वर जगातले सर्वात मोठे केक हा कार्यक्रम नित्यनेमाने बघत होतो. आणि आता आम्ही बाहेर देशात लग्नात परिधान करणारा खास पोशाख कसा निवडतात त्यावर आधारित एक सुंदर कार्यक्रम चित्रित केला आहे तो बघत बसतो आणि आनंद घेतो. अनेक देशांमधे असा सुंदर, महागडा ड्रेस परिधान करणे हे परंपरा आहे त्यामुळे त्याबद्दल विचार मांडणे हा एक मस्त उपक्रम हाती घेतला आहे. मज्जा येते बघायला. त्यात जिचे लग्न असते ती, तिच्या काही सख्या, आई, सासू, नणंद, भाऊ, वडिल असा ताफा आलेला असतो. हा ताफा ह्या करता सोबत आणतात कि नवरी शिवाय तो ड्रेस घातल्यावर कसा दिसतोय, नवरीची / तिच्या व्यक्तिमत्वाची, व्यक्तित्वाची झलक दिसते आहे का? होणाऱ्या नवऱ्याला, लग्नादिवशी उपस्थित समुदायाला तो आवडेल का हि सगळी चर्चा करण्याकरता ती मंडळी आली असतात. त्यांना औंतराज असं संबोधलं जातं अतिशय उत्कृष्ट लहेज्यात. "ON-too-razh" अशी त्याची फोड आहे, किंवा अश्या पद्धतीने तो शब्द उच्चारावा हे अपेक्षित आहे. मूळचा हा फ्रेंच शब्द आहे. 


मला हा शब्द आणि ज्या पद्धतीने सर्व जण तो उच्चारतात ते मला इतकं भावलं कि मी प्रेमातच पडले अक्षरशः. 


ड्रेस निवडायला आलेल्या किंवा आमंत्रित केलेल्या मंडळींना नवरीच्या स्वभावाचा अभ्यास असतो, कारण ते तिच्या सोबत अनेक दिवस, वर्ष सहवासात असतात. म्हणजेच त्यांना ड्रेस घातलेला बघितला कि किंचितश्या अंतर्ज्ञानाने, किंवा अंतर्नाद होऊन ड्रेस बद्दल चे त्यांचे विचार मांडता येतात. मग त्यात रंग आला, ड्रेस  नक्षीकाम आले, तिला एकंदरीत शोभून दिसतोय का नाही हे, लग्न कधी आणि कुठे आहे ह्या वरून ठरवणं, तिला फक्त तात्पुरता तो कपडा आवडला आहे का, आणि तिच्या स्वभावानुसार काही दिवसांनी त्याला / ड्रेस ला ती नकार देऊ शकते का? तिच्या वयानुसार, आकारानुसार प्रभावी दिसतोय का? ई. नवरीला ओळखतो म्हणजेच हे सगळं आणि इतर काही गोष्टी ठरवणं आलंच. म्हणून फ्रेंच शब्द तर आहेच पण त्याचा मला भावलेला मराठी उच्चार आणि अर्थ असा.  


भारतात पण बहुतांशी प्रमाणात हे असंच होतं. मला माहिती आहे त्या प्रमाणे काही अंशी फरक हा आहे कि ड्रेस च्या ऐवजी साडी, सगळंच आई वडिल न घेता, अगदी जवळचे नातेवाईक पण हातभार लावतात, कारण ५ साड्या तिच्या घ्यायच्या असतात, एक मामाची असते, बाकी उगाच पैसे किंवा इतर वस्तू देण्याऐवजी  मग साडी घेऊन देणं तिथल्या तिथे, तिच्या आवडीची हे पसंद करतात. काही त्यांना साडी घेऊन मिळेल ह्या अपेक्षेने पण आले असतात. 


तुम्हाला नवरी, होणार नवरा, ठिकाण, वर्षातील कुठल्या ऋतूत, आत का बाहेर आहे समारंभ ई. बाकीच्या देशात महत्वाचे असते. त्यामुळेच औंतराज. 

मंगळवार, ६ ऑगस्ट, २०२४

१९७७: वेळेचे समीकरण


आमच्या घरी टीव्ही चे शौकीन कोणीच फारसे नाही त्यामुळे आम्ही हवं ते यूट्यूब वर किंवा बाकी OTT प्लॅटफॉर्म्स वर बघतो, थोडक्यात गोडी.  यूट्यूब देखील आम्हाला आणि आमच्या सवयीला चांगलेच जाणून आहे, त्यामुळे काहीही छान, नवीन आणि आम्हाला आवडेल असं आलं कि तो आमच्या पुढ्यात मांडतोच. आज देखील त्याने प्रकर्षाने तसं केलं. एक सुंदर व्हिडिओ सादर केला माझ्या समोर आणि मला तो खूप आवडला. त्यात एक आई आणि लेक एकसारखे ड्रेस घालून नृत्य सादर करत होते. अगदी मस्त नवीन गाण्यावर ठेका, ताल धरून मज्जा करत होत्या दोघी. मी माझ्या लेकीला ह्या बद्दल सांगितले तर म्हणते कशी कि ह्या दोघींचे असंख्य विडिओ आहेत, विविध प्लॅटफॉर्म्स वर. मला खरंच आश्चर्य वाटले. मग काय दुसरा पण त्यांचा विडिओ बघितला. ह्या गाण्यावर असेल का म्हणून शोधला आणि आमची वाढलेली, वृद्धिंगत झालेली त्यांच्या बद्दल ची आवड, उत्सुकता ह्या यूट्यूब नावाच्या हुषार पठ्याने हेरली कि ताबडतोब. आणि मग काय लांबच्या लांब यादी पेश केली आमच्या समोर. कित्ती म्हणजे कित्ती ते व्हिडिओ, अगणित. 


मला सहज एक प्रश्न पडल्याशिवाय राहिला नाहीच. ती मुलगी साधारणतः ८-९ वर्षांची असावी. काही व्हिडिओत ६-७ वर्षांची पण आढळली. व्हिडिओ करणं म्हणजे आधी विचार, आचार, मांडणी, तसे ड्रेस, उजळणी, एका टप्प्यात व्यवस्थित रेकॉर्ड झालं तर ठीक नाहीतर पुन्हा ई. हे सगळं करत असतांना तिच्या शाळेचं काय, अभ्यास आणि खेळ ई. तिला कसा वेळ मिळत असेल, किंवा वेळेचे आयोजन त्यांनी कसे केले असेल? जितका नाच महत्वाचा कारण तो खूप सुंदर सादर होतोय,  आईच आहे सोबत म्हटल्यावर बघायलाच नको, पण तरी देखील बाकी महत्वाच्या गोष्टींना वेळ द्यावा लागतो, तो कसा?


खूप प्रेक्षक म्हणे त्यांचे व्हिडिओ बघतात, एकदा, अनेकदा, मग ती जी लहान वयात मिळालेली प्रसिद्धी आहे ती पण सांभाळणे / हाताळणे अतिशय महत्वाचे. त्या साठी लागणार वेळ?


मल्टिटास्किंग ची कमाल वाटल्या त्या दोघी मला. भन्नाट व्यक्तिमत्व. साध्या पण भासल्या. असो. त्यांच्या पुढील वाटचालीला शुभेच्छा. समतोल सांभाळत पुढे जाणार हे निश्चित, आज पर्यंतच्या वाटचाली कडे बघून. खूप शिकण्यासारखं आहे ह्या जोडगोळी कडून निश्चितपणे.   

१९७६: नवीन परिभाषा


मी लहान होते तेव्हा, म्हणजे घरीच असायचे तेव्हा सोन्याचं पाणी अंगावरून जायचं, कारण कानात डूल, हातात पिटुकल्या बांगड्या (म्हणजे तत्सम), गळ्यात चेन, पायात छुमछुम असा लवाजमा होताच. मग काय थोडीशी मोठी झाले, शाळेसाठी घराबाहेर पडावं लागलं सगळं सुंदर सुख सोडून, पण पर्याय नव्हता त्यामुळे मग कानातले तेवढे राहिले बाकी नाही. सुरक्षिततेच्या दृष्टीने, सांभाळता नसतं आलं मला म्हणून कानातले फक्त घालून शाळेत वावरायचे मी. अजून मोठ्या वर्गात जाणं झालं तरी माझा सखा फक्त कानातलेच. मग काय पंखच फुटले आणि कानातल्यांची पण साथ गेली, कारण अंगात आल्यासारखे विविध प्रकार परिधान करण्यात आले, महाविद्यालयात आले होते ना मी. त्यामुळे कपड्यांच्या रंगसंगतीनुसार खोटं सगळं घातलं गेलं आणि हातात आईचं जुनं घड्याळ परीक्षेच्या वेळी, दररोज नाहीच. 


नोकरी करण्याचा टप्पा आला तसे माझे घड्याळ एका हातात रोज आणि वैविध्य रंगी खोट्यांची खेळी सुरूच राहिली. 


मी सगळे टप्पे पार करत होते, पण आईचे एक वाक्य जवळ बाळगूनच, न चुकता दररोज ती अनेकदा म्हणायचीच, न कंटाळता, हातात दोन तरी बांगड्या घालाव्यात, छोट्या, हव्या तश्या, गळ्यात एक बारीक चेन असावीच, काय हरकत आहे. तिच्या सातत्याची दाद द्यायला हवी. पण ते कधीच शक्य झाले नाही, सणसमारंभात, किंवा काही कार्य असतील तरच मी अगदी थोड्या वेळा करता सगळं सोन्याचं घालून आनंद घ्यायची. 


लग्न झाल्यावर अगदी मोजून काही दिवस सोन्याचं घालणं झालं पण त्यानंतर पुनश्य हरीओम. खरं सगळं असून सुद्धा खोट्यांची वरचढ जास्त होती, कारण फक्त विविधता आणि अर्थात त्या सोबत येणारी सुरक्षितता. एकच एक तीच बांगडी कोण घालतंय? आणि रोज किंवा अधेमधे बदलायला इतक्या पद्धतीच्या खऱ्या बांगड्या किंवा इतर दागिने कोण करतंय, प्रॅक्टिकली शक्य नाही ते, इतकी गुंतवणूक? छे छे. दररोज विविध ड्रेस, साडी नेसायची तर मग त्याला शोभेसे, कचेरीत जातांना भावतील तसे दागिने, घड्याळं घालून मिरवायचं. अर्थात एका हातात विविध प्रकारचे घड्याळ आणि दुसऱ्या हातात पट्टाकिनी चढवलेली एक बांगडी, टिकली लावली कि निघाली सवारी, असा तो घाईचा दररोजचा कार्यक्रम. 


पण आताशा माझ्यातला बदल म्हणजे बांगडीची जागा तरुण ब्रेसलेट ने कधी घेतली हे समजलंच नाही. इतके सहज झाले ते बदल कि ज्याचं नाव ते. अहाहा च. ब्रेसलेट म्हणजे तरी काय बांगडीचाच भाऊ, पण तरुण पण जपलेला. उगाचच तरुण झाल्यासारखं वाटतं ते घातल्यावर. मग बांगडी म्हणजे म्हातारी का? आपण ठरवू ते समीकरण, नाही का? पण असो, मी आता ह्या आव आणलेल्या तरुण पद्धतीची पण सवय केली आहे आणि ते मला भावतं आहे. त्या वेळी असे कडे प्रकार होते का नव्हते ते ठाऊक नाही कारण इतक्या बारकाईने कधी बघितलेच नाही, किंवा आजूबाजूला पण कधी कोणी सतत घातलेले पण बघण्यात आले नाही. नाही तर नक्कीच कुतूहल जागे झाले असते आणि आधीच असे विविध कडे, रंग ढंगात माझ्या कपाटात, हातात स्थानापन्न झाले असते. बांगडीची मज्जा वेगळी आणि ब्रेसलेटचे सौंदर्य अनोखेच. "बदल हाच सतत एकसारखा कॉन्स्टन्ट असतो" हे अगदी खरं आहे. बांगडीचे नवीन रूप, स्वरूप भावले मला. आणि आता काय सर्वत्र तेच नजरेस पडते, फॅशन किंवा हवा म्हणा तर. 

१९७५: समाधान, पुण्य, दानधर्म


माझे सर्व स्तरावरचे शिक्षक नेहेमी सांगायचे कि अन्नदान म्हणजे श्रेष्ठ दान. आणि त्या मागची महत्वाची भुमिका, का ते श्रेष्ठ आहे ह्या बद्दल पण बरेचदा ऐकलं, वाचलं आणि समजलं देखील. अनेक पद्धतीचे दानधर्म लोक करत असतात, अनेक जण डाव्या हाताचे उजव्या हाताला न समजता करतात. श्रेष्ठ असे दान हे प्रत्येकाच्या प्रमाणे असायला हवे माझ्या दृष्टिने, ज्याचे त्याला ठरवू द्यावे. यथाशक्ती करणे योग्य. 


एक आधुनिक प्रकार आहे ह्या मधला असे मला वाटते म्हणून हा शब्द प्रपंच. 


यूट्यूब वर असंख्य व्हिडीओ उपलब्ध आहेत, हवे त्या विषयांवर, आवडेल त्या भाषेत, हवे तेवढी माहिती देणारे, खिळवून ठेवणारे आणि ते एक नवीन विश्वच निर्माण झाले आहे.  एक भला मोठा प्लॅटफॉर्म / रंगमंच उपलब्ध झाला आहे सर्वांकरता. आणि जेव्हा पासून हे असे मैदान मिळाले आहे, खूप नवनवीन कलाकार, दडून बसलेले रथी महारथी समोर आले आहेत, उदयास आले आहेत आणि त्यांना खूप काही लाभ झाला आहे. त्यांचा उत्साह शिगेला पोचला आहे, खूप मानसिक समाधान मिळाले आहे, धैर्य पण मिळाले आहे कि मी जे सांगतो आहे, करून दाखवतो आहे ते खूप जणांना आवडते आहे, भावले आहे, लाभ झाला आहे, फायदा झाला आहे, सोप्प्या पद्धतीने समजले आहे, बाऊ निघून गेला आहे. यूट्यूब वर व्हिडिओ करून टाकणे हे एक आव्हान आहे, कष्ट पडतात आणि धमक देखील हवी. ते कोण्या एकट्याचे काम नाहीच, किंवा सोप्पे नाही, काय बोलायचं, सांगायचं, ह्या पेक्षा काय नाही हे जास्त महत्वाचे. खूप अद्भुत रीत्या मांडणी झाली पाहिजे. खूप मोठा, लांबलचक आणि समजायला अवघड असं काही नको,आवाज सुस्पष्ट यायला हवा, उजेड उत्कृष्ट हवा, केश आणि वेशभूषा पण साजेशी हवी ई. असं तय्यार झालेला व्हिडिओ फक्त अपलोड करून संपत नाही तर तेथून एक वेगळे काम सुरु होते. तो व्हिडिओ जास्तीत जास्त लोकांपर्यंत पोचवणे हे फार महत्वाचे आहे. ते करण्यासाठी पण मग वेगळं डोकं लावत राहावं लागतं, मेहेनत करत राहावी लागते आणि वेळ द्यावा लागतो. अर्थात एकदा का लोकांना तुमचे सादरीकरण आवडले, भावले तर मग यूट्यूब हे एक कमाईचे साधन होते. 


तर आपल्याला माहित नसलेल्या, अनोळखी व्यक्ती, त्या मग कुठल्याही ठिकाणी स्थायिक असलेल्या, अश्यांचे व्हिडिओ आपण बघतो, कारण शोधल्यावर ते समोर उभे ठाकतात. कधी पूर्ण बघतो, कधी हवा तेवढा, कधी वारंवार, कधी तो पुढे अनेकांना पाठवतो आवडला तर ई. पण त्यामुळे आपण त्यांचे कमाईचे साधन होतो, किंबहुना कळत न कळत त्याला हातभार लावतोच, अप्रत्यक्षरीत्या. हे पण एका आधुनिक पद्धतीचे दानच म्हणावे लागेल. पाहणारे पण शोधण्यात वेळ घालवतात, हवा तसा विडिओ सापडला कि मग बघणे, मागे पुढे करणे, समजून घेणे, कधी स्वतःलाच फॉरवर्ड करून ठेवणे, सेव्ह करणे ई. मेहेनत घेतोच. हळूहळू मग प्रेक्षक संख्या वाढली कि यूट्यूब त्या व्हिडिओ घडवण्याराला नियमानुसार पैसे देते. 


आपल्या हातून घडलेले हे दानचं समजावे. फक्त दान हा अँगल लाभला म्हणून यूट्यूब वर उगाचच पडीक राहणे टाळावे. कामापुरते वापरावे, जमल्यास आपण पण काही व्हिडिओ सिरीज तय्यार करता आली तर करावी, आणि माहिती पुरवावी योग्य पद्धतीने, वेगळ्या ढंगात, जे उपलब्ध नाही ते देण्याचा प्रयत्न करावा, पण ओढूनताणून नाहीच.  


मलाच भावली हि दानाची नवीन परिभाषा.    

सोमवार, ५ ऑगस्ट, २०२४

१९७४: गावठाण, पण नो भुट्टा, शेंगा गाडी


आताशा मी एक मुक्त विहार करणारी पक्षीण आहे, त्यामुळे मी सर्वत्र बागडत असते. जेव्हा ज्यांनी जेथे बोलावलं तेथे हजर माझ्या PPT ला घेऊन. नवनवीन ठिकाणं, वैविध्य विद्यार्थी, खूप भन्नाट शिक्षक आणि मोठी चक्कर. मी बहुतांशी सर्वत्र टॅक्सी ने जाते येते. त्यामुळे मला भिरभिर इकडे तिकडे बघत, मज्जा करत जाता येते. ओला, उबेर ना पण समजलं आहे कदाचित माझ्या ह्या नवीन आवडीबद्दल आणि म्हणून ते मला मस्त पैकी पुणे दर्शन घडवून आणतात. ह्या-त्या रस्त्यावरून घेऊन जातात.  बहुतांशी तंत्रनिकेतन हे दूर च्या ठिकाणी वसलेले आहेत त्यामुळे काही अंशी प्रवास हा गावठाणातून होतो. कारण हे सगळे भाग, विभाग, ठिकाणं आधी एक एक गावं होती, आता ती पुणे शहराचा भाग झालीत. हे तर आहेच आणि सध्याचे वातावरण गरमा गरम भाजलेला भुट्टा खाण्याचा, उकडून भाजलेल्या दाण्याच्या शेंगा फस्त करण्याचा आहे. अगदी न कळत्या वयापासून मी ह्या कृतूमानाप्रमाणे येणाऱ्या, अवतरणाऱ्या पदार्थांवर यथेच्छ ताव मारला आहे.  पण पावसाळा सुरु होऊन दोन महिने होऊन गेले पण कुठल्याही भागात मला दाण्याच्या आणि भूट्याच्या गाड्या नजरेस पडल्या नाहीतच. काय महद आश्चर्य आहे नाही? बाकी प्रत्येक खाऊ ची ठिकाणे आहेत जागोजागी, भेळ वाले, पिझ्झे, बाकी फास्ट फूड, चहा आणि बरेच काही, मिसळ, ई. मैलोन्मैल नाहीच हो. आमचं अख्ख नागपूर तेव्हा एक गाव होतं, अगदी दारात येत असतं असे सगळे ठेले वाले आणि जागोजागी, ठिकठिकाणी पण उभे असायचेच. आणि हो माझ्या नागपुरात गोडसर चवीचे मके, कणसे आणि त्यावर झणझणीत हिरव्या मिरच्यांची, कोथिंबिरीची चटणी लावून दिले जात असे. इथे फक्त लिंबू, तिखट आणि मीठ चोळतात, बास. असो. पण त्या गाड्या तरी दृष्टीपथात पडू दे पावसाळा संपायच्या आत. 


त्या त्या ऋतूत ते ते खावं म्हणतात ना, पौष्टिक असं, म्हणजे माझ्या साठी हो. आमच्या नागपुरात आधी त्या शेंगा उकडयाच्या मीठ घालून आणि मग भाजायच्या. आई शपथ. हे लिहितांना सुद्धा मी नागपूरला पोचले माझ्या जुन्या दिवसात. क्या बात है? कुठे गेले ते सगळे?  

2459: Freshly Ground Nostalgia

The last time I visited a flour mill, I think I was in 5th standard or somewhere around that age. I had gone along with my father, mostly fo...